Translate

Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014

Ο Πίθηκος του Χριστού;



 

Το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και Τα Πάθη του Χριστού αποτελούν αριστουργήματα του συγχρόνου κινηματογράφου. Για τα Πάθη του Μελ Γκίμπσον υπήρξε τρομερή δημοσιότητα, αλλά με το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ασχολήθηκαν λίγο τα ΜΜΕ. Αυτό ήταν κοινή παραγωγή Καναδά/Αγγλίας και γυρίστηκε στην Ισπανία. Κυκλοφόρησε σε DVD στις 6 Απριλίου 2004, οπότε και το είδα.

Πρόκειται για μια κατά γράμμα εξιστόρηση του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, σαν να το διαβάζεις φωναχτά, αργά και επίτηδες, σε μια περίοδο τριών ωρών. Η τελευταία ώρα του τρίωρου Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου απεικονίζει ό,τι σκηνοθέτησε ο Μελ Γκίμπσον στις δύο ώρες των Παθών του Χριστού. Αν και τα σκηνικά φαίνονταν αυθεντικά και στις δύο ταινίες (Ιταλία τα Πάθη, Ισπανία ο Ιωάννης), στα Πάθη οι ενδυμασίες φαίνονταν πιο αυθεντικές.

Ήταν θρίαμβος του κινηματογράφου το ότι ο Μελ Γκίμπσον γύρισε τα Πάθη στις αρχικές γλώσσες λατινικά, αραμαϊκά και εβραϊκά, με υποτίτλους για τους θεατές. Ως γλωσσομαθής, ήμουν ιδιαιτέρως εντυπωσιασμένος με αυτήν την απόχρωση της παραγωγής. Το ξέρατε ότι αρχικώς ο Γκίμπσον σκεφτόταν να μην βάλει καν υποτίτλους, αλλά ν’ αφήσει το κοινό να σχηματίσει τις δικές του ερμηνείες βάσει της δικής του εξοικείωσης με τις Γραφές; Αλλά χαίρομαι που τελικώς έβαλε υποτίτλους.

Ο Κρίστοφερ Πλάμερ είναι ο αφηγητής στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, το οποίο γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα αγγλικά. Αλλά όπου ο Ιωάννης παρέθετε τα λόγια κάποιου, αυτές τις γραμμές τις έλεγε ο/η ηθοποιός, μεταξύ της αφήγησης των μη διαλεκτικών τμημάτων του ευαγγελίου από τον Πλάμερ. Ήταν στην κυριολεξία στίχο με στίχο, ακόμη και το «ο Ιησούς έκλαψε». Παράδειγμα:

Αφηγητής Πλάμερ: Και ο Αρχιερέας είπε στον Ιησού.

Αρχιερέας: Από πού είσαι;

Αφηγητής Πλάμερ: Και ο Ιησούς τους είπε.

Και ούτω καθ’ εξής. Πράγματι δούλεψε πολύ καλά, και ήταν η τέλεια τεχνική για μια τέτοια κυριολεκτική κινηματογραφική μεταφορά του ευαγγελίου, λέξη προς λέξη.

Ο Χένρυ Ίαν Κιούζικ υποδύθηκε τον Ιησού στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, και ο Τζέιμς Καβιέζελ στα Πάθη. Ή μήπως πρέπει να πω ότι αμφότεροι υποδύθηκαν τον Απολλώνιο από τα Τύανα; Αμφότεροι Καβιέζελ και Κιούζικ είχαν την κατάλληλη γενειάδα, σαν αυτήν του Απολλωνίου που βλέπουμε στις προτομές στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης στην Ιταλία, όπως και στα πρώιμα Μανδήλια του «Ιησού Χριστού». Συμπτωματικά, έμοιαζαν και στην πραγματικότητα οι δύο ηθοποιοί Κιούζικ και Καβιέζελ. Βλέποντας το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο τόσο σύντομα μετά τα Πάθη, ένοιωθα μερικές φορές ότι έβλεπα μια άλλη εκδοχή της ίδιας ταινίας. Ήταν μια ευχάριστη οπτική ψευδαίσθηση· και θα πρότεινα ότι αν δεν έχετε δει καμμία εξ αυτών, προσπαθήστε να δείτε το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο πριν από τα Πάθη του Χριστού. [...]

Προσέξτε στην παράθεση παρακάτω ότι ο συγγραφέας Ιωάννης φαίνεται να διακρίνει κατ’ επανάληψη τους «Ιουδαίους» απ’ τον «Ιησού», σχεδόν σαν να μην ήταν Ιουδαίος ο Ιησούς. Γιατί δεν έγραψε ο Ιωάννης ότι οι «ιερείς» ανησυχούσαν για τον Ιησού αντί του «οι Ιουδαίοι» ανησυχούσαν;

Μετά τις εισαγωγικές φιλοσοφικές παρατηρήσεις απ’ τον αφηγητή Κρίστοφερ Πλάμερ, με παρασκήνιο πανοραμικές λήψεις τοπίων, το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ξεκινά με την άφιξη μιας αντιπροσωπείας Φαρισαίων στον Ιορδάνη ποταμό για να ρωτήσουν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή για την διακονία του και αν θεωρούσε τον εαυτό του «Μεσσία». Αυτοί οι προνομιούχοι Αρχιερείς και Φαρισαίοι δεν ήταν δημοφιλείς στις φτωχές ιουδαϊκές μάζες και γίνονταν συχνά στόχοι διαδηλώσεων από προσκυνητές του Πάσχα. Οι Φαρισαίοι ήταν πάντοτε καχύποπτοι για ταραχοποιούς οι οποίοι ίσως αναστάτωναν το καθεστώς με τους Ρωμαίους και ήθελαν να τους κλείνουν το στόμα. Έτσι ξεκινάει και το Ευαγγέλιο του Μάρκου. Σε κανένα από αυτά τα ευαγγέλια δεν αναφέρεται η ζωή του Ιησού ή του Ιωάννη του Βαπτιστή πριν απ’ το 26 ΚΕ. Μόνον τα Ευαγγέλια Ματθαίου και Λουκά πραγματεύονται την παιδική ηλικία του Ιησού. Και μόνον το Ευαγγέλιο του Λουκά αφηγείται την γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή, εξαδέλφου του Ιησού, γιού του Αρχιερέως Ζαχαρία και της Ελισάβετ, συγγενή της Μαρίας. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής εθεωρείτο τόσο άγιος άνδρας και «προφήτης», αν όχι «Μεσσίας», που τον τιμούσαν με τον τίτλο του «Ναζαρίτη». Μόνον άλλοι δύο άνδρες στην ιστορία του Ισραήλ, ο Σαμψών και ο Σαμουήλ, είχαν ονομαστεί «Ναζαρίτες». Ακόμη και ο «Ιησούς από την Ναζαρέτ» δεν εθεωρείτο «Ναζαρίτης». [...]

Ας επαναλάβω το ακόλουθο μοναδικό σενάριο. Ο Ιουδαίος Αρχιερέας Ζαχαρίας ήταν μάλλον ο αδελφός ή ο εξάδελφος του Ιωσήφ, επίσης ιερέα ή «Ηγουμένου» (Αββάς αραμαϊστί). Ο Ζαχαρίας νυμφεύθηκε την Ελισάβετ και έκανε έναν γιό ο οποίος έγινε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Ο Ιωσήφ νυμφεύθηκε την Μαρία και έκανε τον Ιησού Βαρ αββά (γιό του Αββά) και τους αδερφούς του, Ιάκωβο Δίκαιο και Ιούδα. Ο Ιησούς και ο Ιωάννης γεννήθηκαν το 3 ΠΚΕ (με 6 μήνες διαφορά), και λεγόταν και για τους δύο ότι πατέρας τους ήταν ο «Κύριος». Ο «Ιησούς Βαραββάς από την Ναζαρέτ» μεγάλωσε κοντά στην θάλασσα της Γαλιλαίας. Ο Ιωάννης μεγάλωσε στην Ιερουσαλήμ· αλλά όταν ενηλικιώθηκε, πήγε στην «ερημιά» του Ιορδάνη για να ηγηθεί του πολιτικού του κινήματος εναντίον των Ρωμαίων και να περιμένει τον επερχόμενο «Μεσσία». Βλέπε Κεφάλαιο 12. [...]

Η Ναζαρέτ του Ιησού Βαραββά ήταν ένα θερμοκήπιο αντιρωμαϊκών επαναστατικών ενεργειών. Το 6 ΚΕ, μόλις 4 μίλια από την Ναζαρέτ, έγινε μια ιουδαϊκή εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων στην πόλη Σεπφωρίς. Οι Ρωμαίοι κατέστρεψαν την πόλη και σταύρωσαν εκατοντάδες κατοίκους. Ο Ιησούς, 9 ετών, θα γνώριζε σίγουρα αυτό το γεγονός. Αμέσως οι Ρωμαίοι διόρισαν τον 17χρονο Ηρώδη Αντύπα ως τον Ιουδαίο «βασιλιά ανδρείκελο» τους για να διοικήσει την αναδομημένη σε ρωμαϊκό ρυθμό βασιλική πόλη Σεπφωρίς. [...]

Πριν, κατά, και μετά την εποχή του «Ιησού από την Ναζαρέτ», υπήρξαν 7-8 «Μεσσίες» που ήλθαν και παρήλθαν. Ο τελευταίος ήταν ο Βαρ Κοχβά ο οποίος ηγήθηκε της στάσης εναντίον της Ρώμης το 132 ΚΕ, την οποία τελικώς κατέπνιξε ο Αυτοκράτορας Αδριανός το 135 ΚΕ, προκαλώντας την «Ιουδαϊκή Διασπορά» από την Παλαιστίνη, όταν οι περισσότεροι Ιουδαίοι μετανάστευσαν στην Αρμενία και την Ρωσία και από εκεί σε Ευρώπη και Αμερική. [...]

Ο Ιησούς θα ήταν πολιτικός σύμμαχος του εξαδέλφου του Ιωάννη, ο οποίος βάπτιζε τους ανθρώπους στον Ιορδάνη ποταμό ως σημείο αλληλεγγύης στην επανάστασή τους, όπως ήταν. Ο Ιησούς και οι οπαδοί του επίσης βάπτιζαν στον Ιορδάνη. Αμφότεροι Ιησούς και Ιωάννης εθεωρούντο «Μεσσίες» οι οποίοι θα «λύτρωναν» (ή θα «έσωζαν») τον λαό τους από την κυριαρχία της Ρώμης. Το 29 ΚΕ η Ρώμη συνέλαβε τον Ιωάννη και τον εκτέλεσε. Αυτό άφησε τον Ιησού Βαραββά υπεύθυνο για όλα, μαζί με τους αδελφούς του Ιάκωβο και Ιούδα. Ο Ιησούς Βαραββάς συνέχισε να ταλαιπωρεί τους Ρωμαίους και τους Ιουδαίους Αρχιερείς με τις επαναστατικές του ενέργειες, οι οποίες περιελάμβαναν ληστείες και κλοπές, μάλλον για να χρηματοδοτήσει εν μέρει τις δραστηριότητες του.

Εν τω μεταξύ, ο Απολλώνιος (επίσης γεννηθείς το 3 ΠΚΕ από έναν «ουράνιο πατέρα», τον Έλληνα Θαλάσσιο Θεό Πρωτέα) είχε ολοκληρώσει την Πυθαγόρειο πενταετή σιωπή του το 23 ΚΕ και ξεκίνησε το ταξίδι για την Ινδία, σταματώντας πρώτα για τον χειμώνα στην Βαβυλώνα μαζί με τον Δάμι από την Νινευή, τον συνταξιδιώτη και γραφέα του. Ο Δάμις γεννήθηκε περί το 1 ΚΕ. Ο Απολλώνιος και ο Δάμις έφτασαν στο παλάτι του Βασιλιά Φραώτη στην Τάξιλα της Ινδίας το 25 ΚΕ και επέστρεψαν στην Βαβυλώνα το καλοκαίρι του 26 ΚΕ, την ίδια χρονιά που ο Πόντιος Πιλάτος διορίστηκε Ρωμαίος Επίτροπος στην Ιουδαία και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ξεκίνησε την επαναστατική του διακονία στον Ιορδάνη.

Ο Απολλώνιος και ο Δάμις ξεκίνησαν για το ταξίδι της επιστροφής στην Αντιόχεια και τα Τύανα το 27 ΚΕ. Από την Αντιόχεια, έκαναν μια παράκαμψη προς τα νότια στην Γαλιλαία, όπως περιγράφηκε, μάλλον για να επισκεφτούν τους ασκητικούς Εσσηνούς οι οποίοι ζούσαν κοντά στην θάλασσα της Γαλιλαίας και ήταν μια κυρίαρχη ιουδαϊκή «αίρεση» ή «σχίσμα» της ίδιας «γνωστικής» σχολής με τον Απολλώνιο. Αν και ο Φιλόστρατος δεν αναφέρει αυτό το ταξίδι στην Γαλιλαία στον Βίο Απολλωνίου Τυανέως, σίγουρα έγινε αυτή η επίσκεψη στην Παλαιστίνη διότι η εικόνα στο Σάβανο του Τορίνο είναι του Απολλωνίου από τα Τύανα.

Ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης λέγεται ότι είχε έναν «δίδυμο αδελφό» ονόματι Θωμά. Ωστόσο, αυτός ο «δίδυμος αδελφός» δεν αναφέρεται ποτέ μαζί με τους άλλους αδελφούς Ιάκωβο και Ιούδα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όπως θα δούμε στο Κεφάλαιο 14 το όνομα «Δάμις» είναι γλωσσολογικώς ταυτόσημο με το «Θωμάς», έτσι αναμφίβολα ο Δάμις ήταν γνωστός στην Παλαιστίνη ως «Θωμάς», ο συνεχής συνοδός και «δίδυμος» του Απολλωνίου, ο οποίος ήταν ένας Εσσηνός «ψευδο-Μεσσίας» χωρίς την παραμικρή σχέση με τους Ιησού, Ιάκωβο και Ιούδα «Βαρ Αββά»!

Σ’ αυτό το σημείο θα συνεχίσω με άμεσες παραθέσεις από την Αναθεωρημένη Κλασική Έκδοση της Καινής Διαθήκης, με διάσπαρτα σχόλια.

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 (Αποσπάσματα)

Έφυγε τότε ο άνθρωπος και ανήγγειλε στους Ιουδαίους, ότι αυτός ο οποίος τον θεράπευσε ήταν ο Ιησούς. Και γι’ αυτό οι Ιουδαίοι κατεδίωκαν τον Ιησού, διότι αυτό το έκανε την ημέρα του Σαββάτου. Ο Ιησούς απεκρίθη προς αυτούς «ο πατήρ μου εργάζεται ακόμη, εργάζομαι και εγώ».

Για τούτο ζητούσαν ακόμη περισσότερο οι Ιουδαίοι να τον φονεύσουν, διότι όχι μόνον κατέλυε το Σάββατο αλλά και έλεγε πατέρα τον Θεό, κάνοντας τον εαυτό του ίσο του Θεού.

[ΣΧΟΛΙΟ: Ο Απολλώνιος από τα Τύανα ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι είναι «θεός». Ζούσε την ασκητική του ζωή ως «αγαθός» διότι ένοιωθε ότι μόνον οι «αγαθοί» μπορούν να γίνουν «σαν θεοί».]

Τότε ο Ιησούς τους είπε, «Αληθώς σας λέγω, ότι δεν μπορεί ο υιός να πράττει μόνος του τίποτε, εάν δεν βλέπει τον πατέρα να πράττει· όπως πράττει ο πατήρ, ομοίως πράττει και ο υιός.» […]

«Αληθώς σας λέγω, ότι έρχεται η ώρα, και είναι τώρα, που οι νεκροί θα ακούσουν την φωνή του υιού του Θεού, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν. Διότι όπως ο πατήρ έχει ζωή μέσα του, έτσι έδωκε και στον υιό ζωή μέσα του, και του έδωκε την εξουσία να κρίνει, διότι είναι υιός του ανθρώπου. Μη θαυμάζετε τούτο· έρχεται η ώρα που όλοι οι νεκροί στα μνήματα θ’ ακούσουν την φωνή και θα εκπορευτούν, όσοι έπραξαν τα αγαθά, στην ανάσταση της ζωής, όσοι έπραξαν τα κακά στην ανάσταση της κρίσεως.» […]

[ΣΧΟΛΙΟ: Αυτό δείχνει σαφώς ότι ο Ιησούς, και αργότερα ο Παύλος, πίστευε ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει.]

«Ερευνάτε τας γραφάς, διότι πιστεύετε ότι με αυτές έχετε αιώνια ζωή· και είναι αυτές που μαρτυρούν για εμένα· αλλά εσείς, δεν θέλετε να έλθετε προς εμέ, για να έχετε ζωή. Εγώ δεν λαμβάνω δόξα απ’ τους ανθρώπους. Αλλά γνωρίζω ότι δεν έχετε μέσα σας την αγάπη του Θεού. Ήλθα εξ ονόματος του πατρός μου και δεν με δέχεσθε· εάν όμως έλθει κάποιος άλλος εξ ονόματός του, θα τον δεχθήτε. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύσετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον και δεν ζητείτε την δόξα, η οποία προέρχεται από τον ένα και μόνο Θεό; Μην νομίζετε ότι εγώ θα σας κατηγορήσω στον πατέρα· είναι ο Μωυσής που σας κατηγορεί, στον οποίο έχετε στηρίξει τις ελπίδες σας. Εάν πιστεύατε στον Μωυσή, θα πιστεύατε και σε μένα, διότι εκείνος για μένα έγραψε. Αν όμως τα γραμμένα από εκείνον δεν πιστεύετε, πώς θα πιστεύσετε τα δικά μου λόγια;»

[ΣΧΟΛΙΟ: «Η προσευχή πρέπει να είναι η αμόλυντη προσφορά της καρδιάς και μολύνεται όταν περνάει απ’ τα χείλη.» Απολλώνιος από τα Τύανα.]

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

Στο μέσον της εορτής, ανέβηκε ο Ιησούς στον ναό και δίδασκε. Οι Ιουδαίοι θαύμαζαν και έλεγαν, «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα, χωρίς να έχει μαθητεύσει ποτέ;»

[ΣΧΟΛΙΟ: Ο Απολλώνιος είπε κάποτε στον Δάμι ότι καταλάβαινε όλες τις ξένες γλώσσες χωρίς να τις έχει μελετήσει ποτέ! ]

Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε, «Οι διδαχές δεν είναι δικές μου, αλλά εκείνου που με έστειλε· όποιος θέλει να πράξει το θέλημα του, θα ξέρει αν η διδαχή προέρχεται από τον Θεό ή αν μιλώ από μόνος μου. Αυτός που μιλάει από μόνος του επιζητεί την δική του δόξα, αυτός όμως που ζητεί την δόξα εκείνου που τον έχει στείλει, είναι αληθινός, και δεν υπάρχει σ’ αυτόν αδικία. Δεν σας έδωσε ο Μωυσής τον νόμο; Και ουδείς από σας τον τηρεί. Γιατί ζητάτε να με σκοτώσετε;»

Ο όχλος είπε: «Δαιμόνιον έχεις. Ποιος θέλει να σε σκοτώσει;»

Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε, «ένα έργο εποίησα και θαυμάσατε. Ο Μωυσής σάς έδωσε την περιτομή, όχι ότι προέρχεται απ’ τον Μωυσή αλλά απ’ τους πατέρες, και το Σάββατο περιτέμνετε κάποιον. Αν λοιπόν περιτέμνεται κάποιος το Σάββατο για να μην καταλυθεί ο νόμος του Μωυσή, εσείς βγάζετε την χολή σας επάνω μου διότι θεράπευσα κάποιον [τον παράλυτο στην κολυμβήθρα, ΡΣ] το Σάββατο! Μην κρίνετε από τα εξωτερικά, αλλά να κρίνετε με δικαία κρίση».

[ΣΧΟΛΙΟ: Παρεμπιπτόντως αναρωτιέσαι, εάν θεραπεύοντας ο «Ιησούς» τον παράλυτο στην κολυμβήθρα, αποκατέστησε θαυματουργικώς την ακροβυστία του. Εάν όχι, τότε γιατί ένας περιτετμημένος Ιουδαίος Ιησούς θα παρέθετε αυτό το άσχετο επιχείρημα; Ο Απολλώνιος όμως, δεν ήταν περιτετμημένος, και επομένως όταν αργότερα τον έγδυσαν οι Ιουδαίοι, θα ήξεραν ότι δεν ήταν ένας εξ αυτών.]

Κάποιοι εκ των Ιεροσολυμιτών έλεγαν, «Αυτόν δεν ψάχνουν να φονεύσουν; Και να που μιλάει με παρρησία και δεν του λένε τίποτα. Μήπως σωστά κατάλαβαν οι άρχοντες ότι αυτός είναι αληθώς ο Χριστός; Αλλά αυτός ξέρουμε από πού έρχεται· όταν έλθει ο Χριστός ουδείς θα ξέρει από πού θα είναι.»

Φώναξε λοιπόν ο Ιησούς καθώς δίδασκε στο ιερό, «Ξέρετε ποιος είμαι και από πού έρχομαι· αλλά δεν ήρθα μόνος μου, αλλά είναι αληθινός αυτός που μ’ έστειλε, και αυτόν δεν τον ξέρετε. Εγώ τον ξέρω, διότι έρχομαι από εκείνον, και εκείνος με απέστειλε.»

Ζητούσαν τότε να τον συλλάβουν· αλλά ουδείς άπλωσε χέρι πάνω του, διότι δεν είχε έρθει η ώρα του. Πολλοί εκ του λαού πίστεψαν σ’ αυτόν και έλεγαν, «Όταν έλθει ο Χριστός, μήπως θα ποιήσει περισσότερα σημεία από αυτόν;»

Άκουσαν οι Φαρισαίοι τον λαό να μουρμουρίζει περί αυτού και οι αρχιερείς και Φαρισαίοι έστειλαν υπηρέτες να τον πιάσουν. Είπε τότε ο Ιησούς, «Θα είμαι μαζί σας για λίγο ακόμα και θα γυρίσω σ’ αυτόν ο οποίος με απέστειλε· θα με ζητήσετε αλλά δεν θα με βρείτε· διότι εκεί που πηγαίνω δεν μπορείτε να έλθετε.»

Είπαν οι Ιουδαίοι μεταξύ των, «Πού θα πάει αυτός και δεν θα τον βρούμε; Μήπως στην διασπορά των Ελλήνων για να διδάξει τους Έλληνες; Τι εννοεί όταν λέει “θα με ζητήσετε αλλά δεν θα με βρείτε· διότι εκεί που πηγαίνω δεν μπορείτε να έλθετε”;»

[ΣΧΟΛΙΟ: Η έναρξη της Ιουδαϊκής «Διασποράς» χρονολογείται επισήμως μετά την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 135 ΚΕ από τον Αυτοκράτορα Αδριανό, στου οποίου το παλάτι, τυχαία, υπήρχαν μαρμάρινα αγάλματα του «Ιησού» και του Απολλωνίου, ίσως τα ίδια ακριβώς μ’ αυτά που εκτίθενται τώρα στο Εθνικό Μουσείο στην Νάπολη. Βλέπε Εικόνες 2 & 4. Έτσι, είναι παράδοξο να διαβάζουμε εδώ για «διασπορά» των Ιουδαίων τόσο πρώιμα όσο το 28-29 ΚΕ. Αλλά ίσως από τότε, οι Ιουδαίοι είχαν αρχίσει να απλώνονται και να «διασκορπίζονται» στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ίσως δεν ήθελαν να είναι μέρος της, αλλά αφού ήταν, εκμεταλλεύτηκαν πλήρως την απεριόριστη μετακίνηση η οποία ήταν διαθέσιμη σε όλους τους πολίτες καθ’ όλη την έκταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.]

Την τελευταία μεγάλη μέρα της εορτής, στάθηκε ο Ιησούς και φώναξε, «Εάν κάποιος διψά, ας έρθει σε μένα να πιεί. Ο πιστεύων εις εμέ, όπως είπε η γραφή, “ποταμοί ύδατος ζώντος θα ρεύσουν εκ της κοιλίας του”». Αυτό το είπε για το Πνεύμα, το οποίο θα ελάμβαναν όσοι πιστέψουν σ’ αυτόν· το Πνεύμα δεν είχε δοθεί, διότι ο Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξασθεί.

Πολλοί εκ του λαού ακούγοντας αυτά είπαν, «Αυτός είναι αληθώς ο προφήτης». Άλλοι έλεγαν, «Αυτός είναι ο Χριστός». Αλλά κάποιοι έλεγαν «Από την Γαλιλαία θα έρθει ο Χριστός; Δεν λέει η Γραφή ότι ο Χριστός θα έλθει εκ σπέρματος Δαβίδ και από το χωριό της Βηθλεέμ, όπου ήταν ο Δαβίδ;» Προέκυψε έτσι εξ αιτίας του διχογνωμία στον λαό. Κάποιοι ήθελαν να τον πιάσουν, αλλά ουδείς τόλμησε να απλώσει το χέρι του.

[ΣΧΟΛΙΟ: Εδώ βρίσκουμε μια άκρως σημαντική εσωτερική αντίφαση. Εάν ο «Ιησούς» προσπαθούσε να τους πείσει ότι ήταν «εκ του Πατρός» (βαρ αββάς), τότε γιατί δεν τους διέκοψε σ’ αυτό το σημείο για να τους πει ότι είχε γεννηθεί στην Βηθλεέμ; Ο Απολλώνιος αντιθέτως, δεν θα ήξερε ότι ο Ιησούς Βαραββάς είχε γεννηθεί στην Βηθλεέμ, και δεν θα σκεφτόταν να σχολιάσει την Βηθλεέμ. Θα υπέθετε ότι – από την σκοπιά των Ιουδαίων! – νόμιζαν ότι είχε έρθει απ’ την Γαλιλαία, διότι πράγματι, ο Απολλώνιος είχε ταξιδέψει εκεί από την Γαλιλαία! Και ίσως η καππαδοασσυριακή αραμαϊκή διάλεκτος που μιλούσε έμοιαζε περισσότερο με την αραμαϊκή της Γαλιλαίας παρά με της Ιουδαίας.]

Επέστρεψαν λοιπόν οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους οι οποίοι τους είπαν, «Γιατί δεν τον φέρατε εδώ;»

Οι υπηρέτες απάντησαν, «Ουδείς έως τώρα μίλησε όπως μιλάει αυτός!»

Οι Φαρισαίοι τούς είπαν, «Μήπως πλανηθήκατε και εσείς; Μήπως πίστεψε σ’ εκείνον κάποιος απ’ τους άρχοντες ή τους Φαρισαίους; Αλλά επικατάρατος αυτός ο όχλος, που δεν ξέρει τον νόμο!»

Τους λέγει τότε ο Νικόδημος, ο οποίος τον είχε επισκεφτεί [τον Ιησού] νύχτα, και ήταν ένας εξ αυτών [των αρχιερέων], «Μήπως ο νόμος μας κρίνει έναν άνθρωπο χωρίς να τον ακούσει πρώτα και να μάθει τι κάνει;»

Εκείνοι απάντησαν, «Είσαι και εσύ από την Γαλιλαία; Ψάξε και θα δεις ότι προφήτης δεν έχει βγει απ’ την Γαλιλαία.»

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

Πάλιν, μίλησε προς αυτούς ο Ιησούς λέγων, «εγώ ειμί το φως του κόσμου· εκείνος που με ακολουθεί θα έχει το φως της ζωής.»

Είπαν τότε προς αυτόν οι Φαρισαίοι, «Συ δίδεις μόνος σου μαρτυρία δια τον εαυτό σου· Η μαρτυρία σου δεν είναι αληθινή.»

Απεκρίθη ο Ιησούς και τους είπε, «Και αν ακόμη εγώ μαρτυρώ δια τον εαυτόν μου, η μαρτυρία μου είναι αληθινή, διότι γνωρίζω από πού ήλθα και πού υπάγω, εσείς όμως δεν γνωρίζετε από πού έρχομαι και πού πηγαίνω. Σεις κρίνετε από την σάρκα, εγώ δεν κρίνω κανένα. Και εάν ακόμη κρίνω, η κρίσις μου είναι αληθινή, διότι δεν κρίνω μόνος, αλλά είμεθα εγώ και ο πατήρ, ο οποίος με έστειλε. Στον νόμο σας είναι γραμμένο, ότι η μαρτυρία δύο ανθρώπων είναι αληθινή· εγώ είμαι μάρτυρας δια τον εαυτόν μου και μαρτυρεί περί εμού ο πατήρ, ο οποίος με έστειλε.»

Τότε του είπαν, «Πού είναι ο πατήρ σου;»

Απεκρίθη ο Ιησούς, «ούτε εμένα γνωρίζετε ούτε τον πατέρα μου· εάν με ξέρατε, θα γνωρίζατε και τον πατέρα μου.»

Αυτά τα λόγια είπε ο Ιησούς κοντά στο θησαυροφυλάκιο, διδάσκων στο ιερό· και ουδείς τον συνέλαβε, διότι δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα του.

Είπε πάλιν εις αυτούς ο Ιησούς, «εγώ υπάγω και θα με αναζητήσετε και θα αποθάνετε με την αμαρτία σας· εκεί που πηγαίνω, δεν μπορείτε σεις να έλθετε.»

Έλεγαν τότε οι Ιουδαίοι, «Μήπως θανατώσει τον εαυτό του; Διότι λέγει, ότι εκεί που πηγαίνω, σεις δεν μπορείτε να έλθετε.»

Και είπε προς αυτούς, «Είσθε από κάτω, εγώ είμαι εκ των άνω· είσθε από τούτο τον κόσμο, εγώ δεν είμαι από αυτόν τον κόσμο. Σας είπα ότι θα αποθάνετε με τις αμαρτίες σας· αν δεν πιστεύσετε ότι εγώ είμαι, θα αποθάνετε με τις αμαρτίες σας.

Είπαν τότε προς αυτόν, «Ποιος είσαι συ;»

Και είπε εις αυτούς ο Ιησούς, «Είμαι εξ αρχής ό,τι σας λέγω. Έχω πολλά να πω και να κρίνω δια εσάς· αλλά αυτός που με έστειλε είναι αληθής, και αυτά που άκουσα από εκείνον, αυτά λέγω στον κόσμο.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Καθώς τα αντέγραφα αυτά αναρωτιόμουν γιατί υπάρχει αυτή η έμφαση στον «πατέρα» και «αυτόν που με έστειλε». Άραγε αυτό αναφέρεται σε κάποιο απροσδιόριστο άτομο όπως τον Βασιλιά των Ταξίλων Φραώτη, τον Σοφό Βραχμάνο Ιάρχα, ή ακόμη και τον Βαβυλώνιο Πρίγκιπα Βαρδάνη; ]

Εκείνοι δεν αντελήφθησαν ότι τους μιλούσε για τον πατέρα.

Είπε τότε προς αυτούς ο Ιησούς, «Όταν υψώσετε τον υιό του ανθρώπου, τότε θα μάθετε ότι εγώ είμαι, και από μόνος μου δεν κάνω τίποτε, αλλά όπως με δίδαξε ο πατήρ μου, αυτά λέγω. Και εκείνος που με έστειλε, είναι μαζί μου· δεν με άφησε ποτέ μόνον, διότι εγώ πράττω πάντοτε αυτά που του είναι ευάρεστα.»

Λέγοντας αυτά, πολλοί πίστεψαν σ’ αυτόν.

Προς τους Ιουδαίους οι οποίοι είχαν πιστέψει, είπε ο Ιησούς, «Εάν εσείς μείνετε ακλόνητοι εις τον λόγο μου, είσθε αληθινοί μαθητές μου, και θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει.»

Εκείνοι του είπαν, «Εμείς είμεθα απόγονοι του Αβραάμ και ποτέ έως τώρα δεν γίναμε δούλοι σε κανένα· πώς λοιπόν συ λέγεις ότι θα γίνετε ελεύθεροι;»

Απεκρίθη ο Ιησούς, «Αληθώς σας λέγω, ότι πας ποιών την αμαρτία, είναι δούλος της αμαρτίας. Ο δούλος δεν μένει εις την οικία ες αεί· ο υιός όμως μένει ες αεί. Εάν λοιπόν ο υιός σάς ελευθερώσει, τότε θα είσθε όντως ελεύθεροι. Γνωρίζω ότι είσθε απόγονοι του Αβραάμ· αλλά ζητείτε να με φονεύσετε διότι ο λόγος μου δεν βρίσκει χώρο μέσα σας. Εγώ εκείνο που έχω ιδεί πλησίον του πατρός μου λέγω· και εσείς κάνετε αυτό που μάθατε απ’ τον δικό σας πατέρα.»

Εκείνοι του είπαν, «Ο πατήρ μας είναι ο Αβραάμ.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Εδώ πάλι βρίσκουμε μια σχεδόν αντιφατική ιδέα, διαχωρίζουσα τους «Ιουδαίους» απ’ τον «Ιησού». Ο Αβραάμ θα ήταν επίσης πατέρας του Ιησού, εάν ο Ιησούς ήταν Ιουδαίος. Γιατί λοιπόν υπάρχει αυτή η διάκριση «εμείς» και οι «άλλοι», όπως λέμε; ]

Λέγει σ’ αυτούς ο Ιησούς, «Εάν πράγματι ήσασταν τέκνα του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Τώρα όμως ζητείτε να με σκοτώσετε, κάποιον που σας είπε την αλήθεια την οποία άκουσε απ’ τον Θεό· αυτό δεν το έκανε ο Αβραάμ.»

Είπαν εις αυτόν, «Εμείς δεν γεννηθήκαμε από πορνεία· έναν πατέρα έχουμε, τον Θεό.»

Είπε σ’ αυτούς ο Ιησούς, «Εάν ο Θεός ήτο πατήρ σας, θα με αγαπούσατε· διότι εγώ εξήλθα εκ του Θεού και έφτασα εδώ· δεν ήλθα από μόνος μου, αλλά με έστειλε εκείνος. Γιατί δεν κατανοείτε την διδασκαλία μου; Διότι δεν αντέχετε να ακούσετε τα λόγια μου. Σεις έχετε πατέρα τον διάβολο, και τις επιθυμίες του πατρός σας θέλετε να κάνετε. Εκείνος από την αρχή ήτο ανθρωποκτόνος και ποτέ δεν έχει σταθεί στην αλήθεια, διότι δεν υπάρχει αλήθεια μέσα του. Όταν ψεύδεται, ομιλεί εξ ιδίων, διότι είναι ψεύτης, και ο πατήρ του ψεύδους. Εγώ όμως λέγω την αλήθεια, και δεν με πιστεύετε. Ποιος από σας με ελέγχει για αμαρτία; Εάν λέγω την αλήθεια, γιατί δεν με πιστεύετε; Εκείνος που κατάγεται από τον Θεό, ακούει τα λόγια του Θεού· γι’ αυτό και δεν ακούτε, διότι δεν είσθε από τον Θεό.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Αυτή η σκηνή ήταν αρκετά δραματική στην ταινία. Βρέθηκα να σκέφτομαι ότι εάν ο Απολλώνιος τα είπε αυτά στους Ιουδαίους, πήγαινε γυρεύοντας. Η έκδοση της Καινής Διαθήκης που χρησιμοποίησαν στην ταινία είναι διαφορετική από την Αναθεωρημένη Κλασική Έκδοση που έχω· αλλά στην ταινία ο Ιησούς φωνάζει δυνατά, «Είστε τέκνα του πατρός σας, του Διαβόλου! […] Είναι ψεύτης και ο πατέρας όλων των ψεμμάτων!» Η ταινία παρουσιάζει αυτή την σκηνή ως μια θυμωμένη αντιπαράθεση μεταξύ Ιησού και Αρχιερέων.] [...]

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9

Και καθώς περνούσε, είδε έναν τυφλό εκ γενετής. Και τον ρώτησαν οι μαθητές του λέγοντες, «Διδάσκαλε, ποιος ημάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, δια να γεννηθεί τυφλός;»

Απεκρίθη ο Ιησούς, «Ούτε αυτός ημάρτησε ούτε οι γονείς του. Αλλά γεννήθηκε τυφλός, δια να φανερωθούν τα έργα του Θεού. Εγώ πρέπει να ποιώ τα έργα αυτού που μ’ έστειλε, έως ότου είναι ημέρα. Έρχεται η νύκτα, και ουδείς θα μπορεί να εργαστεί. Όσο ευρίσκομαι στον κόσμο, είμαι το φως του κόσμου.»

Λέγοντας αυτά έφτυσε κάτω, έκαμε πηλό και έβαλε τον πηλό στους οφθαλμούς του τυφλού. Και του είπε· «Πήγαινε και νίψου εις την κολυμβήθρα του Σιλωάμ», το οποίο σημαίνει απεσταλμένος. Επήγε τότε εκείνος και πλύθηκε και γύρισε βλέπων. Οι γείτονες, και όσοι τον ήξεραν προηγουμένως ότι ήτο τυφλός, έλεγαν· «Δεν είναι αυτός, που καθόταν και ζητιάνευε;» Άλλοι έλεγαν ότι αυτός είναι· άλλοι ότι είναι κάποιος άλλος, όμοιος με αυτόν.

Εκείνος όμως έλεγε ότι «Εγώ είμαι.»

Τον ρωτούσαν εκείνοι «Πώς ανοίχθηκαν οι οφθαλμοί σου;»

Απεκρίθη εκείνος και είπε· «Ένας άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς, έκαμε πηλό, μου άλειψε τους οφθαλμούς και μου είπε· πήγαινε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και πλύσου. Επήγα, πλύθηκα και ανέβλεψα.»

Του είπαν· «Πού είναι αυτός;»

Τους λέγει· «Δεν ξέρω.»

Οδηγούν τότε τον πρώην τυφλό στους Φαρισαίους. Ήταν Σάββατο, όταν ο Ιησούς έκαμε τον πηλό και του άνοιξε τους οφθαλμούς. Οι Φαρισαίοι τον ρώτησαν και αυτοί πάλι, πώς απέκτησε το φως του.

Εκείνος τους είπε· «Μου έβαλε πηλό εις τα μάτια και εγώ νίφτηκα και βλέπω.»

Έλεγαν μερικοί εκ των Φαρισαίων· «Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι από τον Θεό, διότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου». Άλλοι έλεγαν· «Πώς είναι δυνατόν ένας αμαρτωλός άνθρωπος να κάνει τέτοια θαύματα;» Ακολούθησε διχογνωμία μεταξύ των. Λέγουν πάλι στον τυφλό· «Συ τι λέγεις δια τον άνθρωπο που σου άνοιξε τους οφθαλμούς;»

Εκείνος απάντησε· «Ότι είναι προφήτης.»

Δεν πίστεψαν οι Ιουδαίοι ότι ήτο τυφλός και ανέβλεψε έως ότου κάλεσαν τους γονείς του. Και τους ρώτησαν, λέγοντες· «Αυτός είναι ο υιός σας, δια τον οποίον σεις λέγετε ότι γεννήθηκε τυφλός; Πώς λοιπόν τώρα βλέπει;»

Απεκρίθησαν οι γονείς αυτού και είπαν, «Ξέρουμε ότι αυτός είναι ο υιός μας και ότι γεννήθηκε τυφλός. Πώς όμως τώρα βλέπει δεν ξέρουμε, ή ποιος του άνοιξε τα μάτια δεν γνωρίζουμε. Αυτός ηλικία έχει, ρωτήστε τον, να σας πει αυτός δια τον εαυτό του.»

Κάλεσαν τότε για δευτέρα φορά τον άνθρωπο ο οποίος ήτο τυφλός και του είπαν· «Δόξασε τον Θεό, εμείς γνωρίζουμε ότι αυτός [ο Ιησούς] είναι αμαρτωλός.»

Απεκρίθη εκείνος και είπε, «Εάν είναι αμαρτωλός, δεν ξέρω, ένα μόνον ξέρω· ότι ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω.»

Του είπαν πάλι, «Τι σου έκαμε; Πώς σου άνοιξε τους οφθαλμούς;»

Απεκρίθη εις αυτούς· «Προ ολίγου σας είπα και δεν ακούσατε· γιατί θέλετε πάλι να ακούσετε τα ίδια; Μήπως και σεις θέλετε να γίνετε μαθητές του;»

Τον λοιδόρησαν τότε και του είπαν· «Συ είσαι μαθητής εκείνου· εμείς όμως είμεθα μαθητές του Μωυσέως. Εμείς ξέρουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός. Αυτός δεν γνωρίζουμε από πού έρχεται.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Πάλι, αυτό φαίνεται παράδοξο. Αν αυτός ο «Ιησούς» ήταν όντως Ιουδαίος, τότε γιατί δεν είπε απλώς, «Είμαι από την Ναζαρέτ» ή «Γεννήθηκα στην Βηθλεέμ»; Ωστόσο, εάν αυτός ήταν ο Απολλώνιος, τότε ίσως δεν ήθελε να ξέρουν ότι ήταν από την Καππαδοκία, ότι ήταν Ελληνοασσύριος και κατά συνέπεια αρχαίος εχθρός των Ιουδαίων.]

Απεκρίθη ο άνθρωπος και τους είπε· «Εδώ είναι το θαυμαστό· ότι σεις δεν ξέρετε από πού είναι, και ότι μου άνοιξε τους οφθαλμούς. Ξέρουμε όλοι ότι ο Θεός αμαρτωλούς δεν ακούει, αλλά αν κάποιος είναι θεοσεβής και το θέλημα του Θεού πράττει αυτόν ο Θεός ακούει. Από τότε που υπάρχει ο κόσμος δεν έχει ακουσθεί ποτέ ότι θεράπευσε κάποιος τους οφθαλμούς τυφλού εκ γενετής. Αν αυτός δεν ήτο σταλμένος από τον Θεό, ουδέν θα μπορούσε να κάνει.»

Εκείνοι του απάντησαν· «Εκ γενετής συ είσαι γεμάτος με αμαρτίες και συ διδάσκεις εμάς;»

Και τον έβγαλαν έξω [Απ’ τον Ναό, ΡΣ].

Άκουσε ο Ιησούς ότι τον έβγαλαν έξω και όταν τον βρήκε, του είπε· «Συ πιστεύεις στον υιό του Θεού;»

Απεκρίθη εκείνος· «Και ποιος είναι Κύριε, για να πιστεύσω εις αυτόν;»

Του είπε δε ο Ιησούς· «Και τον είδες και αυτός που σου ομιλεί είναι.»

Αυτός είπε· «Πιστεύω, Κύριε»· και τον προσκύνησε.

Είπε τότε ο Ιησούς· «Εγώ ήλθα στον κόσμο αυτόν, δια να γίνει κρίσις, ώστε οι μη βλέποντες να δουν και οι βλέποντες να τυφλωθούν.»

Και άκουσαν αυτά μερικοί εκ των Φαρισαίων, που βρίσκονταν κοντά του, και του είπαν· «Μήπως είμεθα και εμείς τυφλοί;»

Τους είπε ο Ιησούς· «Εάν ήσασταν τυφλοί, δεν θα είχατε αμαρτία. Τώρα όμως που λέτε ότι βλέπουμε, η αμαρτία σας μένει.»

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

«Αληθώς σας λέγω, ότι εκείνος που δεν εισέρχεται εις την μάντρα των προβάτων από την θύρα, αλλά ανεβαίνει και πηδά, από άλλο μέρος, είναι κλέπτης και ληστής. Εκείνος όμως, ο οποίος εισέρχεται από την θύρα, είναι ο ποιμήν των προβάτων. Εις αυτόν ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα ακούν την φωνή του, και αυτός καλεί τα πρόβατα το καθένα με το όνομά του, και τα βγάζει έξω. Και όταν βγάλει τα πρόβατα, πηγαίνει εμπρός από αυτά και τα πρόβατα τον ακολουθούν, διότι γνωρίζουν την φωνή του. Ξένον όμως δεν ακολουθούν, αλλά φεύγουν από αυτόν, διότι δεν αναγνωρίζουν την φωνή των ξένων.»

Αυτήν την παραβολή τους είπε ο Ιησούς· εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν τι σήμαιναν αυτά που τους έλεγε.

Είπε πάλι προς αυτούς ο Ιησούς· «Αληθώς σας λέγω, ότι εγώ είμαι η θύρα. Όσοι ήλθαν πριν από εμέ, ήσαν κλέπτες και ληστές· τα πρόβατα όμως δεν τους άκουσαν. Εγώ είμαι η θύρα. Μέσω εμού εάν εισέλθει κάποιος, θα σωθεί, και θα εισέλθει, και θα εξέλθει, και τροφή θα βρει. Ο κλέπτης δεν έρχεται, παρά μόνον δια να κλέψει και να σφάξει και να καταστρέψει. Εγώ όμως ήλθα, δια να έχουν ζωή, και με το παραπάνω. Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός και την ζωή του θυσιάζει υπέρ των προβάτων. Ο μισθωτός, που δεν είναι βοσκός, και δεν είναι δικά του τα πρόβατα, βλέπει τον λύκο να έρχεται και αφήνει τα πρόβατα και φεύγει· και τότε ο λύκος τα αρπάζει και τα διασκορπίζει. Ο δε μισθωτός φεύγει, διότι είναι μισθωτός και δεν τον νοιάζει για τα πρόβατα. Εγώ είμαι ο καλός ποιμήν και γνωρίζω τα δικά μου πρόβατα και γνωρίζομαι από τα δικά μου. Όπως με γνωρίζει ο πατήρ και εγώ γνωρίζω τον πατέρα, και δίδω την ζωή μου χάριν των προβάτων. Έχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από αυτήν την αυλή· και εκείνα πρέπει να τα οδηγήσω και θα ακούσουν την φωνή μου και θα γίνει μία ποίμνη, και ένας ποιμήν. Δια τούτο ο πατήρ μου με αγαπά, διότι εγώ θυσιάζω την ζωή μου, δια να την πάρω και πάλιν. Κανείς δεν μου την αφαιρεί, αλλά εγώ από μόνος μου την καταθέτω· εξουσία έχω να την δώσω, και εξουσία έχω να την πάρω πάλιν· αυτήν την εντολή έλαβα από τον πατέρα μου.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Φαίνεται σχεδόν ότι αυτός ο «Μεσσίας» προσπαθούσε να διαχωρίσει τον εαυτό του από άλλους εγκληματίες «Μεσσίες» σαν τον κλέφτη και ληστή Ιησού Βαραββά, γιό του «Αββά» Ιωσήφ και της «Παρθένου» Μαρίας.]

Επήλθε πάλι διχογνωμία μεταξύ των Ιουδαίων. Έλεγαν πολλοί εξ αυτών· «Έχει δαιμόνιον και παραλογίζεται. Τι τον ακούτε;» Άλλοι έλεγαν· «Αυτά δεν είναι λόγια δαιμονιζομένου· μπορεί το δαιμόνιον ν’ ανοίγει μάτια τυφλών;»

Ήταν η εορτή των εγκαινίων εις τα Ιεροσόλυμα και ήτο χειμών. Και περπατούσε ο Ιησούς στο ιερό στην αυλή του Σολομώντος. Τον κύκλωσαν λοιπόν οι Ιουδαίοι και του έλεγαν· «Έως πότε θα μας κρατάς σε αγωνία; Εάν συ είσαι ο Χριστός, πες το μας ξεκάθαρα.»

Απεκρίθη εις αυτούς ο Ιησούς· «Σας το είπα και δεν πιστεύετε. Τα έργα, τα οποία κάνω εν ονόματι του πατρός μου, αυτά μαρτυρούν περί εμού. Αλλά σεις δεν πιστεύετε. Διότι δεν ανήκετε εις τα πρόβατά μου, όπως σας είπα. Τα δικά μου πρόβατα ακούν την φωνή μου και εγώ τα γνωρίζω και με ακολουθούν. Και εγώ τους δίδω αιωνία ζωή και δεν θα χαθούν ποτέ και κανείς δεν θα τα αρπάξει από τα χέρια μου. Ο πατήρ μου που μου τα έχει δώσει είναι ανώτερος όλων, και ουδείς δύναται να αρπάξει εκ της χειρός του πατρός μου. Εγώ και ο πατήρ είμεθα ένα.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Η γνώμη μου είναι ότι με τον όρο «αιώνια ζωή» ο Απολλώνιος εννοούσε την βραχμανική πίστη στην μετενσάρκωση. Ο Απολλώνιος προσφάτως μιλούσε με τον Ιάρχα περί του ότι σε μια προηγούμενη ζωή ήταν ο ηρωικός Εύφορβος στον Τρωικό Πόλεμο κι ένας Αιγύπτιος βαρκάρης μετά από αυτό. Αυτό υπονοεί ότι το «πνεύμα» ή η «ψυχή» είναι αιώνια και βιώνει την «αιώνια ζωή» σε μια σειρά ανθρωπίνων ενσαρκώσεων, όχι με το να κάθεται απλώς πάνω σ’ ένα ουράνιο σύννεφο, παίζοντας μια άρπα μέχρι το τέλος του χρόνου.

«Ανάπτυξε μια γενναιόδωρη φύση ώστε να γίνεις Βασιλιάς των Βασιλέων. Αν δίνεις, τα πλούτη όλου του κόσμου είναι δικά σου. Αυτός είναι νόμος της φύσεως. Συνεπώς – δίνε, δίνε, δίνε. Βιοπορίζεσαι κερδίζοντας, αλλά ζεις δίνοντας. Πάντοτε δίνε, δίνε, δίνε. Αυτό είναι το μυστικό της αφθονίας και της θείας ζωής. Αυτή είναι η οδός του Θεού.» Σουάμι Σιβανάντα ] [...]

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 20:24-29

Ο Θωμάς όμως, ένας εκ των δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους, όταν ήλθε ο Ιησούς [μετά την Ανάσταση, ΡΣ]. Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές· «Είδαμε τον Κύριο.»

Εκείνος όμως είπε· «Εάν δεν δω εις τα χέρια του τον τύπο των ήλων, και δεν βάλω το δάκτυλό μου στον τύπο των ήλων, και δεν βάλω το χέρι μου εις την πλευρά του, δεν θα πιστεύσω.»

Και έπειτα από οκτώ ημέρες, ήσαν πάλιν οι μαθητές μέσα στο σπίτι, και ο Θωμάς μαζί τους. Έρχεται λοιπόν ο Ιησούς έξαφνα, κεκλεισμένων των θυρών, στάθηκε στο μέσον και είπε· «Ειρήνη υμίν.»

Έπειτα λέγει στον Θωμά· «Φέρε το δάκτυλο σου και δες τα χέρια μου, και φέρε το χέρι σου και βάλε το εις την πλευρά μου, και μην γίνεσαι άπιστος, αλλά πιστός.»

Απεκρίθη τότε ο Θωμάς, «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου.»

Λέγει εις αυτόν ο Ιησούς· «Επίστευσες, διότι με είδες· μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες.»

[ΣΧΟΛΙΟ: Οι μαθητές και η Μαρία Μαγδαληνή που είδαν τον Απολλώνιο (και ξέρουμε ότι ήταν ο Απολλώνιος λόγω της εικόνας στην Σινδόνη του Τορίνο) την τρίτη ημέρα, στην πραγματικότητα τον είδαν δύο ολόκληρες ημέρες μετά την σταύρωση. Προφανώς ο Απολλώνιος δεν εμφανίστηκε ξανά σ’ αυτούς για άλλες οχτώ μέρες. Αυτό θα ήταν αρκετό διάστημα για να προχωρήσει σημαντικά η ανάρρωσή του. Είναι σαφές ότι ο Πόντιος Πιλάτος και ο Καππαδόκης στρατιώτης Λογγίνος, ο επιβλέπων την σταύρωση, δεν θα επέτρεπαν ποτέ να υποφέρει ο μη Ιουδαίος Καππαδόκης Απολλώνιος, έστω και κατά προσέγγιση, όπως απεικόνισε το μαρτύριο του Ιησού ο Μελ Γκίμπσον στα Πάθη (τα οποία τώρα διανέμει σε μια επεξεργασμένη έκδοση του 2005, έχοντας περικόψει περίπου 15 λεπτά του βασανισμού).] [...]

Το δεύτερο μισό της ταινίας Το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ξεκινά με την μετάβαση στην Ιερουσαλήμ με το γαϊδουράκι την Κυριακή των Βαΐων, όταν ο «Ιησούς» προκάλεσε μια αναταραχή στον Ναό και αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών. Αυτή η ταραχή ίσως να μην ξεκίνησε από τον Απολλώνιο και τους οπαδούς του αλλά από τους οπαδούς του Ιησού Βαραββά, οι οποίοι ενδεχομένως συνελήφθησαν αμέσως, φυλακίστηκαν και καταδικάστηκαν σε σταυρικό θάνατο. Οι Ρωμαίοι απλώς δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους «φασαρίες» στην Ιουδαία. Κατόπιν, για να απελευθερώσει τον «μεσσιανικό ηγέτη» τους Ιησού Βαραββά, ο Αρχιερέας Καϊάφας υποκίνησε κρυφά την προδοσία και σύλληψη του μη Ιουδαίου, Ναζαρηνού απατεώνα Απολλωνίου στον κήπο της Γεσθημανής. Ο προδότης Ιούδας θα μπορούσε να ήταν ο Ιούδας, αδερφός του Ιησού Βαραββά! Αργότερα ο Πιλάτος (ο οποίος δεν εύρισκε λόγο να σταυρώσει τον Απολλώνιο) αναγκάστηκε από τις περιστάσεις ν’ απολύσει τον Ιουδαίο ήρωα Ιησού Βαραββά με αντάλλαγμα την σταύρωση του «ψευδομεσσία» Απολλωνίου. Μετά έπλυνε τα χέρια του από την συνενοχή σ’ όλο αυτό το ρυπαρό επεισόδιο.

Σύμφωνα με τον Πήτερ Τζένιγκς, η μόνη διαφορά μεταξύ του Χριστού Ιησού/ Απολλωνίου και των άλλων Μεσσιών ήταν ότι μόνον οι οπαδοί του «Ιησού» ισχυρίζονταν ότι τον είχαν δει ζωντανό μετά την σταύρωση. Αλλά δεν υπήρξε «ανάσταση εκ νεκρών». Ο Απολλώνιος δεν πέθανε στον σταυρό. Υπήρξε μόνον μια «θαυματουργή ανάρρωση» από μια αποτυχημένη σταύρωση, και αυτή δεν ήταν η πρώτη γνωστή φορά που κάποιος επεβίωνε από την σταύρωση. Ο Απολλώνιος παραλίγο να πεθάνει, αλλά δεν πέθανε. Όπως αναφέρει το Κοράνι ο «Ισσά» («Ιησούς») «φάνηκε» σαν κάποιον που πέθανε.

Παρά την έλλειψη επίσημης παραδοχής του Βατικανού ότι το «ιερό λείψανο», το Σάβανο, είναι η ταφική σινδόνη του Ιησού, πολλοί Χριστιανοί πιστεύουν παρ’ όλα αυτά στην γνησιότητα του Σαβάνου. Αλλά αφού η εικόνα στο Σάβανο είναι του Απολλωνίου από τα Τύανα, τότε πώς και γιατί βρέθηκε στο Σάβανο; Υπάρχει μόνον μία αναπόφευκτη απάντηση: Ο Απολλώνιος ήταν ο «ψευδομεσσίας» που σταυρώθηκε στον Γολγοθά. Και ο Ιησούς Βαραββάς ξέφυγε ατιμώρητος!

Ο Πήτερ Τζένιγκς ανέφερε ότι το Ευαγγέλιο του Θωμά (Δάμι) παρουσιάζει τον Ιησού ως ένα είδος «δασκάλου ζεν» και δεν αναφέρει ποτέ τον θάνατο και την ανάσταση. Ο Θωμάς έγραψε ένα πολύ διαφορετικό ευαγγέλιο από τις επιστολές του Παύλου. Σκοπός του Θωμά ήταν να διαβάσουμε απλώς αυτά τα «γνωστικά» ρητά του «Ιησού» (του «Κεχρισμένου»), να τα κατανοήσουμε, και ακολούθως να τα εφαρμόσουμε στην δική μας ζωή ώστε ν’ ανανεωθούμε ως άτομα.
 
Apollonius of Tyana & The Shroud of Turin, Κεφάλαιο 13

Η δολοφονία του Δομιτιανού

 
 

 

Ήταν μεσημέρι και ο Απολλώνιος μιλούσε στο σύδενδρο περιστύλιο, όταν διαδραματίζονταν τα γεγονότα στην Ρώμη. Ξαφνικά χαμήλωσε την φωνή, σαν να φοβόταν κάτι, έπειτα οι φράσεις του έχασαν την συνηθισμένη τους δύναμη, όπως συμβαίνει σε κάποιον ο οποίος κατά την διάρκεια της ομιλίας του βλέπει κάτι άσχετο, και μετά σιώπησε όπως αυτοί που χάνουν τα λόγια τους.

Ρίχνοντας άγριο βλέμμα στην γη, προχώρησε τρία ή τέσσερα βήματα και άρχισε να φωνάζει «χτύπα τον τύραννο, χτύπα τον», όχι σαν να βλέπει σε κάποιον καθρέφτη το είδωλο της αλήθειας, αλλά σαν να βλέπει και να συμμετέχει στα δρώμενα. Και ενώ η Έφεσος είχε μείνει έκπληκτη, διότι όλη η πόλη είχε μαζευτεί εκεί, αυτός σταμάτησε όσο αυτοί που αναμένουν να τελειώσει κάτι με αμφίβολο τέλος, και είπε:

«Θαρρείτε άνδρες, ο τύραννος κατασφάχθηκε σήμερα. Αλλά τι λέω σήμερα; Πριν λίγο μα την Αθηνά, πριν λίγο, όταν σταμάτησα να μιλώ.»

Επειδή μερικοί Εφέσιοι το θεώρησαν αυτό ξέσπασμα τρέλας, και μολονότι ήθελαν να λέει την αλήθεια, φοβούνταν ότι κινδυνεύουν έχοντας ακούσει αυτά, τους είπε:

«Δεν εκπλήσσομαι που κάποιοι δυσπιστούν σ’ αυτό που ούτε όλη η Ρώμη ξέρει ακόμα· αλλά βλέπω ότι η Ρώμη αρχίζει να την μαθαίνει, η φήμη εξαπλώνεται και ήδη την πιστεύουν μύριοι, χοροπηδούν από την χαρά τους δύο φορές τόσοι και διπλάσιοι αυτών και τετραπλάσιοι και όλος ο δήμος. Η είδηση θα φθάσει και εδώ, αλλά μέχρι τότε σας συμβουλεύω να αναβάλετε τις θυσίες γι’ αυτό το γεγονός· εγώ όμως θα πάω να προσευχηθώ στους θεούς για όσα είδα.»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο ΧΧVI

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

Οι θεοί της Αιγύπτου




Είπε ο Απολλώνιος: «Θα σας ρωτήσω πρώτα για τους θεούς, τι είναι αυτό που μάθατε και δημιουργήσατε την παράδοση στους ανθρώπους εδώ για ανάρμοστες και γελοίες απεικονίσεις των θεών, πλην ολίγων· τι ολίγων δηλαδή; ελαχίστων θεών οι παραστάσεις έχουν αποδοθεί σοφά και θεόμορφα, ενώ οι υπόλοιπες ιερές σας παραστάσεις δείχνουν μάλλον να τιμούν άλογα και ασήμαντα ζώα παρά θεούς.»

Ο Θεσπεσίων δυσανασχέτησε και είπε: «Τα δικά σας αγάλματα πώς θα πεις ότι είναι κατασκευασμένα;»

«Όπως είναι πιο ωραίο» είπε «και πιο ευσεβές να δημιουργεί κάποιος θεούς.»

«Τον Δία ασφαλώς εννοείς στην Ολυμπία και το είδωλο της Αθηνάς και της Κνιδίας και της Αργείας και όσα είναι σαν κι αυτά ωραία και γεμάτα χάρη.»

«Όχι μόνον αυτά, αλλά γενικότερα εννοώ ότι η αγαλματοποιία των άλλων ανταποκρίνεται σ’ εκείνο που αρμόζει και ότι αντιθέτως εσείς γελοιοποιείτε το θείο μάλλον παρά το τιμάτε.»

«Και οι Φειδίες και οι Πραξιτέλες μήπως, αφού ανέβηκαν στον ουρανό και αποτύπωσαν σε κέρινα εκμαγεία την μορφή των θεών, τις απέδωσαν εν συνεχεία με την τέχνη τους, ή μήπως ήταν κάτι άλλο αυτό που τους καθοδήγησε στο πλάσιμο;»

«Κάτι άλλο και γεμάτο σοφία.»

«Ποιο; Γιατί δεν θα πεις ασφαλώς κάτι άλλο από την μίμηση.»

«Η φαντασία τα έκανε αυτά, η οποία είναι δημιουργός σοφώτερη από την μίμηση· διότι η μίμηση θα δημιουργήσει αυτό που είδε, η φαντασία όμως κι εκείνο που δεν είδε, διότι αυτό θα τεθεί ως βάση για την αναγωγή στο πρότυπο· την μίμηση εξ άλλου την απωθεί πολλές φορές ο τρόμος, την φαντασία όμως τίποτε, διότι αυτή προχωρεί ατάραχη προς εκείνο το οποίο έθεσε η ίδια έθεσε ως βάση. Και πρέπει ίσως όταν στοχάζεσαι την μορφή του Διός, να βλέπεις αυτόν σε σχέση με τον ουρανό, τις εποχές και τα άστρα, όπως ακριβώς τότε και ο Φειδίας ξεκίνησε το έργο του, και όταν επρόκειτο να δημιουργήσει την Αθηνά, ότι σκεπτόταν στρατόπεδα, σοφία, τέχνες, και το γεγονός ότι αυτή αναπήδησε από το κεφάλι του ίδιου του Διός. Αν όμως, αφού κατασκευάσεις γεράκι ή κουκουβάγια ή λύκο ή σκύλο, τα φέρεις αυτά στα ιερά αντί για τον Ερμή, την Αθηνά και τον Απόλλωνα, τα θηρία και τα όρνια θα φανούν ασφαλώς αξιοζήλευτα χάρη στις εικόνες, οι θεοί όμως θα χάσουν πάρα πολύ από το μεγαλείο τους.»

«Δείχνεις να εξετάζεις με επιπολαιότητα τα δικά μας· σοφό όμως, αν κάτι τέτοιο υπάρχει στους Αιγυπτίους, θεωρείται και το να μην είναι κανείς υπερβολικά τολμηρός στην απόδοση των θεϊκών μορφών, αλλά να τις κάνει συμβολικές και υπονοούμενες, διότι έτσι θα φαίνονταν πιο σεβάσμιες.»

Τότε ο Απολλώνιος γέλασε και είπε ειρωνικά: «Άνθρωποι, έχετε ωφεληθεί πολύ από την σοφία των Αιγυπτίων και των Αιθιόπων, εάν πιο αξιοσέβαστο και θεόμορφο θα θεωρείται από εσάς η ίβις, το σκυλί και ο τράγος, γιατί αυτά ακούω από τον Θεσπεσίωνα τον σοφό. Τι το σεβαστό υπάρχει όμως σ’ αυτά ή τι που να προκαλεί φόβο; Διότι οι επίορκοι, οι ιερόσυλοι, καθώς και τα ασεβή έθνη είναι φυσικό να περιφρονούν παρά να φοβούνται αυτά τα ιερά δημιουργήματα· εφ’ όσον όμως τα ιερά υπονοούν κάτι σεβαστότερο, πολύ πιο σεβάσμιοι θα ήταν οι θεοί στην Αίγυπτο αν δεν στηνόταν κανένα άγαλμά τους και χρησιμοποιούσατε κάποιον άλλο τρόπο σοφώτερο και πιο μυστηριακό για την θεολογία· διότι θα ήταν δυνατό να ανοικοδομήσετε προς τιμήν τους ναό και να ορίσετε ποια πρέπει να θυσιάζουν και ποια όχι, πότε και για πόσο διάστημα, καθώς και τι λέγοντας και εκτελώντας· άγαλμα όμως να μην βάζετε στον ναό, αλλά τις μορφές των θεών να τις αφήνετε στην φαντασία αυτών που συχνάζουν στους ναούς, διότι ο νους χαράζει μέσα του και σχηματίζει κάτι ανώτερο από την δημιουργία· αντιθέτως, εσείς στερήσατε την δυνατότητα από τους θεούς και να βλέπονται και να υπονοούνται ωραίοι.»

Σ’ αυτά ο Θεσπεσίων είπε: «Υπήρξε κάποιος Αθηναίος, ο Σωκράτης, ένας ανόητος γέρος όπως ακριβώς εμείς, ο οποίος τον σκύλο, την χήνα και τον πλάτανο, τα θεωρούσε θεούς και ορκιζόταν σ’ αυτά.»

«Όχι ανόητος, αλλά θείος και πράγματι σοφός, διότι ορκιζόταν σ’ αυτά όχι ως προς θεούς, αλλά για να μην ορκίζεται στους θεούς.»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Ζ, Κεφάλαιο ΧΙΧ

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Δραχμαί Πεντήκοντα




Ένα απροσδόκητο εύρημα. Ο Απολλώνιος σε χαρτονόμισμα του 1939 (της αλησμόνητης δραχμούλας μας).

Αυτό είναι που λένε ο παλιός καλός καιρός...

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

Βίος Απολλωνίου στο λεξικό Λάμψα




Νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος και θαυματοποιός του 1ου αιώνα μ.Χ. που γεννήθηκε στα Τύανα της Καππαδοκίας. Εκπαιδεύτηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και έπειτα από πενταετή σιωπή που επέβαλε στον εαυτό του, άρχισε σειρά περιηγήσεων, σε συνδυασμό με ασκητική ζωή, κηρύσσοντας την αποχή από τις αιματηρές θυσίες, το κρασί, τα λουτρά και τα ερωτικά όργια.

Πήγε σε Έφεσο, Πέργαμο, Τροία, Λέσβο, Εύβοια, Πειραιά (60 μ.Χ. στην εορτή των Ελευσινίων), στην Αθήνα, στις Θερμοπύλες (όπου συνάντησε τους Αμφικτίονες). Επίσης επισκέφθηκε τους ναούς του Απόλλωνος Δελφών και Αβών, τα μαντεία Δωδώνης και Τροφωνίου, τα ιερά Αμφιαράου και Μουσών, την Ολυμπία, την Σπάρτη, την Κρήτη, την Ρώμη και την Ισπανία. Στη συνέχεια ξαναγύρισε και πάλι στην Ελλάδα (68 μ.Χ.), όπου μυήθηκε στα Ελευσίνια μυστήρια. Πήγε σε Χίο, Ρόδο, Αίγυπτο, όπου γνωρίστηκε με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό, αλλά διαμαρτυρήθηκε σ’ αυτόν για την ρωμαϊκή προσάρτηση της Αχαΐας.

Μετά έφυγε για την Κιλικία, όπου γνώρισε τον γιο του αυτοκράτορα, Τίτο, και συνέχισε το ταξίδι του προς την Συρία και τη Φοινίκη. Η φαυλότητα του αυτοκράτορα Δομιτιανού και ο γάμος του με την ωραία ανιψιά του, Ιουλία, προκάλεσαν την αγανάκτηση του Απολλωνίου, που δεν δίστασε να πάει στην Ρώμη για να τον καταγγείλει. Στην δίκη, που ακολούθησε την σύλληψή του, παρευρέθηκε ο ίδιος ο αυτοκράτορας, τελικά όμως ο ίδιος ο Δομιτιανός διέκοψε την δίκη και άφησε τον κατήγορό του να φύγει από την Ρώμη. Το 93 μ.Χ. ο Απολλώνιος παρευρέθηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες, πήγε στο μαντείο του Τροφωνίου, έμεινε δυο χρόνια στην Αχαΐα και το 95 μ.Χ. γύρισε στην Έφεσο. Τον χαροποίησε ο φόνος του Δομιτιανού και η άνοδος στον ρωμαϊκό θρόνο του φίλου του και φιλέλληνα Νερούα. Ο Απολλώνιος πέθανε σε βαθιά γηρατιά επί Τραϊανού, γύρω στο 100 μ.Χ.

Σε όλες τις περιοδείες του, ο Απολλώνιος γιάτρευε αρρώστους, έδιωχνε τους κακούς δαίμονες, έκανε μαντείες και προφητείες, ακόμη και αναστάσεις νεκρών. Η σωτηρία του από το ρωμαϊκό δικαστήριο θεωρήθηκε θαύμα, καθώς και το όραμα που είδε την στιγμή του φόνου του Δομιτιανού. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την ενάρετη ζωή του, είχαν συνέπεια να τιμηθεί μετά το θάνατό του ως ήρωας ή και θεός ακόμη.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιεροκλής της Αλεξανδρείας (5ος αιώνας μ.Χ.) μαθητής του Πλουτάρχου, τον χαρακτήρισε σημαντικότερο από τον Ιησού, προκαλώντας την πολεμική του εκκλησιαστικού ιστορικού Ευσεβίου. Ο Απολλώνιος, εκπρόσωπος των Πυθαγορείων, προσπαθούσε να δώσει πνευματικότερο περιεχόμενο στην διεφθαρμένη πολυθεΐα της εποχής του. Θεωρούσε την μυθολογία «έργο των ποιητών» και αντιπαθούσε την αισθητή αναπαράσταση της θεότητας, αλλά στην ισχυρή αγάπη του προς την ελευθερία ενωνόταν μια έμφυτη τάση προς την μαγεία, την προφητεία και την θαυματουργία. Στην ηθική του, συγγένευε με τους Στωικούς. Από τα έργα του έχουν μείνει ένα θεολογικό απόσπασμα, μια συλλογή επιστολών – που οι περισσότερες δεν είναι γνήσιες – και μια βιογραφία του Πυθαγόρου. Η ζωή του περιγράφηκε με πολλές φανταστικές προσθήκες από τον Μοιραγένη και τον Φιλόστρατο, κατά διαταγή της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του Σεπτιμίου Σεβήρου και μητέρας του Καρακάλλα και του Γέτα.


Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

Turin Shroud: Proof or Doom for Christianity?



The Turin Shroud is a well known relic of unknown origins that bears an image of a man, who appears to have been tortured and crucified. It remains to this day a subject of heated controversy as to whether it is indeed the burial cloth of Jesus Christ. It seems that if the Shroud is genuine, it adds credibility to the Gospel story, which is basically our only historical source on Jesus.

Despite a radiocarbon test that dated the cloth to the Middle Ages, there are researchers, and especially Christians, who express their doubts about those results, and not without reason. But life can play weird games and sometimes truth is stranger than fiction. What no Shroud defender suspects is that if the Shroud is genuine, it could spell doom for Christianity. Why is that?

That is because according to late Texas researcher Rob Solarion the cloth did indeed cover the body of Christ after the crucifixion. But not the Christ of the New Testament. It was the true, historical Christ, who was none other than the Greek-Cappadocian sage APOLLONIUS OF TYANA!

Apollonius was born approximately in 4 BC and he was said to be a divine man, moral teacher, religious reformer, healer, prophet, and miracle worker. Sounds familiar? Yes it does, and that is why Raymond Bernard declared emphatically that Jesus was a myth based on Apollonius. Yet there was a crucial difference between the two. Apollonius lived for about 100 years and traveled throughout the known world, while Jesus lived only 33 years in Palestine.

Rob Solarion puts two and two together and proposes a revolutionary theory: The man on the Shroud is actually Apollonius of Tyana and so the story of Jesus is actually a missing chapter of his life! Ιncidentally, that supports the theory that Jesus did not die on the cross, something hinted in the Gospels too. Is this possible?

First, if we take a look at the chronology of the life of Apollonius we notice that there is a gap of almost 20 years in his life, between the years 23-43 AD. That is exactly the period that covers the ministry of Jesus. What happened during all those years?

Back to the Shroud. It’s an old saying that you should not judge a book by its cover, but every rule has an exception and here we have an outstanding one at least. A perfect match with the shroud face.




This is the Solarion comparison between the Shroud and the Apollonius bust. The similarities are indeed striking (notice especially the mysterious scar on the left eyebrow of the bust – there is something similar on the Shroud). To verify this, I compared the two and this is what I got:




It is pretty clear. Now let’s take a look at the individual features of the face on the cloth. Holgen Kersten in The Jesus Conspiracy lists the following (p. 152):

1. A horizontal stripe on the forehead
2. The U-form or three-sided «square» on the forehead
3. A V-shape at the bridge of the nose
4. A second V-shape inside feature number 2
5. A raised right eyebrow
6. An accentuated left cheek
7. An accentuated right cheek
8. An enlarged left nostril
9. An accentuated line between nose and upper lip
10. A heavy line under the lower lip
11. A hairless area between lip and beard
12. The fork to the beard
13. A horizontal stripe across the throat
14. Heavily accentuated, owlish eyes
15. Two loose strands of hair falling from the apex of the forehead




To the left is Kersten’s diagram with the above features. To the right there are 12 of the 15 features that also appear on the Apollonius bust. Coincidence?

And that is not all. In the Life of Apollonius there is a most enigmatic passage. As Vespasian was preparing for the siege of Jerusalem, Apollonius was in Alexandria. Vespasian asked to see him, but Apollonius:

«declined to enter a country which its inhabitants polluted both by what they did and by what they suffered, which was the reason why Vespasian came in person to Egypt.»


What could be the reason for this refusal? What did Apollonius mean when he said that the inhabitants had polluted the country (that he supposedly never visited) by what they did? Could this be related to the crucifixion of 40 years ago?

If that is the case, then everything fits very well. The origin of the Jesus images, the lack of historical evidence for his existence and all the other problems that religious scholars have faced for decades or centuries, are finally answered. And of course there is always the irony: the burial cloth of Jesus Christ turns out to be the burial cloth of Christianity as we know it.

REMARK: There is another important mystery with Christianity. The so-called St Paul. A super apostle who appeared out of nowhere and, despite never having met Jesus, overshadowed his disciples, travelling throughout the entire Roman Empire preaching the Gospel and founding churches. And yet like Jesus, he is unknown to history. Doesn’t make much sense. Unless of course his real name was Apollonius of Tyana.
 
* * *

UPDATE: Stephen Jones of the Shroud of Turin blog, after hesitating, decided to reply to this post (see the comments section). He didn’t do very well but I have to applaud him for at least trying. Let’s have a look:
 
According to Wikipedia, "... the Roman historian Cassius Dio (c. 155 – c. 235 AD) writes that Apollonius was in his 40s or 50s in the 90s AD, from which the scholar, Maria Dzielska gives a birth year of about 40 AD." That's 10 years after Jesus' death in AD 30!
 
Actually Cassius Dio writes only that Apollonius flourished under Domitian. But his statement is not supported by any evidence. For the correct chronology see the work by Sir Flinders Petrie.
 
Under "Comparisons with Jesus" Wikipedia states that, "In the late 3rd century Porphyry, an anti-Christian Neoplatonic philosopher, claimed in his treatise _Against the Christians_ that the miracles of Jesus were not unique, and mentioned Apollonius as a non-Christian who had accomplished similar achievements." So Porphyry, knew that Apollonius was not Jesus.

Calling Porphyry as a witness is not a good idea at all. His critique was so devastating that his books were burned. No wonder, as he declared emphatically that the Gospel writers did not write history but simply invented the stories about Jesus. For Porphyry the Gospel Jesus never existed. He probably didn’t look into the matter any further.
 
The man on the Shroud is dead.
 
The question is WHO is the man on the Shroud, either alive or dead. The question of Resurrection or Survival is secondary.
 
As for your "The similarities are indeed striking (notice especially the mysterious scar on the left eyebrow of the [Apollonius'] bust – there is something similar on the Shroud)" they are nothing like each other. On the Shroud it's a reversed 3 blood-flow.
 
Nobody said anything about any number 3 blood flow. The scar is this:

 
Crown of Thorns anyone?
 
Your, "To the left is Kersten’s diagram with the above features. To the right there are 12 of the 15 features that also appear on the Apollonius bust. Coincidence?" is an exercise in self-delusion. The two faces, Kersten & Gruber's sketch of the Shroud face and the bust of Apollonius of Tyana again are nothing like each other! 
 
They WEREN’T SUPPOSED TO BE Mr Jones. You either miss or pretend to miss the point. Kersten’s sketch is just a sketch. It’s purpose is not to look like someone but to illustrate some features. And we can see that they correspond with certain features on the bust. You do the exact same thing with the Pray Codex to show the correspondences with the Shroud. And the Codex is just a drawing which is nowhere as accurate as a bust. Needless to say, if the bust belonged to Jesus you would thunder it as the ultimate proof.
 
Your "There is another important mystery with Christianity. The so-called St Paul. A super apostle who appeared out of nowhere and, despite never having met Jesus, overshadowed his disciples, travelling throughout the entire Roman Empire preaching the Gospel and founding churches. And yet like Jesus, he is unknown to history. Doesn’t make much sense. Unless of course his real name was Apollonius of Tyana" is even more deluded. You are claiming, in effect, that Paul was Jesus!
 
This has already been proposed by Lena Einhorn. Have a look.
 
But Paul was a real, historical person. As Saul of Tarsus he was commissioned by the Jewish High Priest to persecute the early Christians, e.g. Acts 9:1-2: 
 
There never was a Saul of Tarsus, student of Gamaliel. It’s a totally made up identity. See The Fabricated Paul for details. The name Paul or Paulus was simply the name by which Apollonius was known in Rome.

So you can now add me to your, "I have sent this to many Christians and as expected they kept silent. Only Barrie Schwortz and Stephen Jones of the Shroud of Turin blog replied. Schwortz found it interesting but he still believes it's Jesus. Jones said that it was a typical conspiracy theory, ignoring the mountain of evidence against the theory, while emphasizing the molehill of evidence for it!
 
It was more like, Jones acted like a typical apologist, running to Wikipedia to make up for his ignorance, while missing repeatedly the point without ever actually refuting anything. Perhaps he should have kept silent like his fellow Christians. But anyway, let’s thank him again for standing up, even for a while.

Η ανάσταση του Ιησού




 
Πρέπει βέβαια να διευκρινίσω, ότι τα περί διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο, με διάφορες εκδοχές και εξηγήσεις, τα έχουν περιγράψει εκατοντάδες υποψιασμένοι αναλυτές και συγγραφείς ανά τους αιώνες, άλλος με λιγότερα και άλλος με περισσότερα επιχειρήματα ή ακόμα και με φευγαλέους υπαινιγμούς. Για τους περισσότερους εξ αυτών που το αποπειράθηκαν, η αποκωδικοποίηση της “ανάστασης” απεδείχθη ανεξήγητα περίπλοκη υπόθεση! Παρ’ όλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που με ερμηνευτική οξυδέρκεια, κατάφεραν να εντοπίσουν διάφορες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των κειμένων, που περίπου υποδεικνύουν τον τελικό μηχανισμό επιβίωσης του Ιησού πέρα απ’ τον σταυρικό του θάνατο!

Δεν παραπέμπω σ’ όλους αυτούς τους εξαίρετους αμφισβητίες και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες των τοποθετήσεών τους, για να διατηρηθεί λιτή και κατανοητή η δική μας αποκωδικοποίηση των βιβλικών δεδομένων της “ανάστασης” του Ιησού. Η παράθεση μιας στρατιάς ονομάτων, που έχουν στο παρελθόν επιχειρήσει κάτι ανάλογο, απλώς θα αποσπούσε την προσοχή του αναγνώστη απ’ την απλή δική μας ξενάγηση. Θα δείτε άλλωστε, πως ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη ανάγκη να παραπέμψουμε σ’ όλους αυτούς που προηγήθηκαν, μιας και σχεδόν όλα αποκωδικοποιούνται, αν απλώς ακολουθήσουμε πιστά τα ίδια τα δεδομένα της βιβλικής αφήγησης! [...]

Υπογραμμίζοντας λοιπόν πρόσθετες λεπτομέρειες, που να καθιστούν την περίπτωση του Ιησού, φανερά ύποπτη εικονικού θανάτου, επισημαίνουμε εμφατικά, ότι και μόνο ο απελπιστικά ελάχιστος χρόνος παραμονής του Ιησού επί του σταυρού, θα έπρεπε αυτόματα να αφαιρέσει κάθε αίσθηση αυθεντικότητας από τον “θάνατο” του Ιησού, καθιστώντας τον άμεσα ύποπτο, έντεχνης διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο!

Για τον χρόνο που ελήφθη η απόφαση της εκτέλεσής του διαβάζουμε: «ήταν δε Παρασκευή του Πάσχα και η ώρα περίπου έκτη. Λέγει δε ο Πιλάτος στους Ιουδαίους: Να ο βασιλιάς σας. Τότε εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν: Άρον άρον σταύρωσον αυτόν… Τότε ο Πιλάτος παρέδωσε τον Ιησού να σταυρωθεί.» (Ιωάν. 19:14-16)

Για το χρόνο θανάτου πάνω στον σταυρό, είδαμε ήδη ότι: «περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς λέγων: Ηλί, ηλί λιμά σαβαχθανί. Τινές δε των εκεί εστηκότων (παρισταμένων) έλεγον, τον Ηλία φωνάζει και ευθέως τις (κάποιος) εξ αυτών, λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν (όξος) περιθέσας (τον σπόγγον) εις κάλαμον επότιζεν αυτόν. Ο δε Ιησούς… (δηλαδή αμέσως μετά το πότισμα του σπόγγου και περί την ενάτην ώραν) αφήκε το πνεύμα.» (Ματθ. 27:45-50)

Ο Μάρκος (15:33-37) επαναλαμβάνει αυτολεξεί τα ίδια ακριβώς. Ο δε Λουκάς (23:44-46) επιβεβαιώνει την ενάτη ώρα ως την στιγμή του θανάτου του Ιησού. Κατά την ομόφωνη λοιπόν γνώμη των τριών πρώτων ευαγγελιστών, (ο Ιωάννης δεν αναφέρει καθόλου ώρα “θανάτου”) ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα στον “Πατέρα” του «περί ώρας ενάτης». Όμως, πριν από τρεις μόνο ώρες, δηλαδή «περί ώρας έκτης» (Ιωάν. 19:14-16), ο Ιησούς βρισκόταν ακόμα στο πραιτώριο του Πιλάτου και μέχρι την σταύρωση του, (πάντα κατά την αφήγηση), μεσολάβησαν ακόμα τα εξής χρονοβόρα γεγονότα: Οι Ιουδαίοι επέβαλαν με την οχλαγωγία τους την καταδικαστική απόφαση. Ο Πιλάτος τον παρέδωσε στην φρουρά. Οι φρουροί (κατά την αφήγηση) τον περιέπαιξαν φορώντας του χλαμύδα και τον προσκυνούσαν περιπαικτικά. Στην συνέχεια τον έντυσαν ξανά με τα δικά του ρούχα, του φόρτωσαν τον σταυρό και τον οδήγησαν εκτός πόλεως στον δρόμο προς τον Γολγοθά.

Καθ’ οδόν, ο Ιησούς σταμάτησε κουρασμένος και τον σταυρό ανέλαβε κάποιος Σίμων Κυρηναίος. Εκεί ο Ιησούς κοντοστάθηκε ξανά και μίλησε με κάποιες γυναίκες, λέγοντας πως έπρεπε να κλαίνε για τα δικά τους παιδιά και όχι για τον ίδιο (Λουκ. 23:28). Τελικά έφτασαν στον Γολγοθά, όπου οι Ρωμαίοι σταυρωτές, πρώτα του πρόσφεραν το δικό τους χαλαρωτικό όξος, το οποίο ο Ιησούς αρνήθηκε και… τελικά τον σταύρωσαν. Μετά απ’ όλα αυτά, πόσος χρόνος απέμεινε απ’ τις αρχικές τρεις ώρες, ανάμεσα στο πραιτώριο και την σταύρωση, για την τελική σταυρική ταλαιπωρία του Ιησού;

Ο Ιησούς των κειμένων, ήταν ένας τριαντατριάχρονος άνδρας, δηλαδή στην ακμή της δύναμής του! Μάλιστα κατά την θεολογία, ήταν ένας τέλειος άνδρας, χωρίς την φθοροποιό αμαρτία του Αδάμ! Άρα ήταν ασφαλώς και ανθεκτικότερος από κάθε άλλον άνθρωπο επί γης! Από ποια αιτία λοιπόν πέθανε, σε λιγότερο από δύο ώρες, ένας τέτοιας ασυνήθιστης αντοχής τριαντατριάχρονος άνδρας, απλά δεμένος στο σταυρό;

Ούτε πείνα, ούτε δίψα, ούτε οποιαδήποτε αναπνευστική δυσκολία, σκοτώνουν έναν νέο άνθρωπο, στον ελάχιστο αυτό χρόνο των δύο ωρών! Το περίφημο πνευμονικό οίδημα (υγρό στους πνεύμονες) λόγω παρατεταμένης δυσκολίας στην αναπνοή του σταυρωμένου, που αναγκάσθηκαν να ανακαλύψουν σαν αιτία θανάτου, οι προβληματισμένοι πιστοί, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από σχετικά πειράματα, αλλά ακόμα κι αν το δεχθούμε ως αιτία θανάτου, δεν έχει καμία πιθανότητα να εμφανιστεί στον ελάχιστο αυτό χρόνο της δίωρης ταλαιπωρίας του Ιησού πάνω στον σταυρό!

Ακόμα κι αυτοί, που δεν μπορούν να δεχθούν ότι στην περίπτωση του Ιησού δεν χρησιμοποιήθηκαν καρφιά στα χέρια και στα πόδια, θα πρέπει να μάθουν, ότι ακόμα και αν δεχθούμε τα τραύματα αυτά στα πόδια και τα χέρια, το σκηνικό στην περίπτωση του Ιησού δεν αλλάζει διόλου! Παρόμοια τραύματα, δεν είναι θανατηφόρα, δεν δημιουργούν ακατάσχετη αιμορραγία και φυσικά σε δύο μόνο ώρες, δεν μολύνονται σε θανατηφόρο βαθμό!

Ο γνωστός καθηγητής θεολογίας Μπαλάνος έγραψε: «Η αιμορραγία των άκρων εκ της προσηλώσεως (από το κάρφωμα) έπαυε ταχέως και δεν ήτο θανατηφόρος. Τον θάνατο επέφεραν η (πολυήμερη) παρά φύση στάση του σώματος, εκ της οποίας προήρχετο μεγάλη αταξία στην κυκλοφορία του αίματος…» (Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα, σελ. 25-26)

Το παρακάτω απόσπασμα εφημερίδος, μας δίνει την αντικειμενική αίσθηση του πράγματος, από μια πραγματική εμπειρία σταύρωσης:

«Ένα εκπληκτικό κατόρθωμα επέτυχαν δύο νεαροί Γάλλοι, εγκατεστημένοι στο Μόντρεαλ. Ο Πάτρικ Μπενισού και η γυναίκα του Μαρίτα, ιδρυτές σχολής γιόγκα, έμειναν σταυρωμένοι, ενώπιον εκατοντάδων θεατών, θέλοντας να αποδείξουν ότι η πλήρης αυτοκυριαρχία μπορεί να κατανικήσει τον πόνο… Ο Πάτρικ κάρφωσε μόνος του τα πόδια και το ένα του χέρι! Τέλος κάποιος ανέλαβε να χτυπήσει και το τελευταίο καρφί στο δεξί του χέρι! Στην θέση αυτή (του σταυρωμένου) έμειναν ακίνητοι και σχεδόν μειδιώντες η Μαρίτα 22 ώρες ο δε Πάτρικ (32 ετών) 30 ώρες»! (ΒΗΜΑ, 21 Σεπτ. 1967 – Μόντρεαλ 21. Από το Βιβλίο του Ιάσονα Ευαγγέλου «Το θρησκευτικό φαινόμενο», σελ. 75)

Η παραπάνω περίπτωση, δίνει την σωστή χρονική διάσταση στο ζήτημα, δείχνοντας περίτρανα ότι η σταύρωση ήταν ειδικά επιλεγμένη για να σκοτώνει τα θύματά της αργά και βασανιστικά. Όμως η ίδια η αφήγηση της Καινής Διαθήκης, επιμένει να μας δείχνει ξεκάθαρα, ότι ο χρόνος παραμονής του Ιησού στον σταυρό, ήταν εξωφρενικά μικρός!

Ναι, στην διασημότερη θανατηφόρο σταύρωση της ανθρωπότητας απουσιάζει εντελώς ο αναγκαίος χρόνος για μια σταδιακή σωματική εξάντληση μέχρι θανάτου! Αντιθέτως ο Ιησούς μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέμεινε ακμαίος και διέθετε στεντόρεια φωνή, που μόνο προθανάτια κατατονία δεν δηλώνει: «ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων Ηλί, ηλί…» (Ματθ. 27:46). Μάλιστα, όπως είπαμε, με πλήρη διαύγεια πνεύματος, συνομιλούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, τόσο με τους εκατέρωθέν του σταυρωμένους ληστές, υποσχόμενος παραδείσους, όσο και με τους συγγενείς του, τακτοποιώντας οικογενειακές του υποθέσεις!

Για να νικήσει ο Ιησούς τον θάνατο... έπρεπε πρώτα να πεθάνει! Από τι πέθανε λοιπόν ο Ιησούς πάνω στον σταυρό; Στο δίωρο αυτό της σταύρωσής του, ο Ιησούς δεν παρουσίασε απολύτως κανένα σύμπτωμα προθανάτιας εξάντλησης. Όμως, όπως ξεκάθαρα ομολογείται… μόλις ο Ιησούς φώναξε τον “Ηλία” ή οποιοδήποτε άλλο σύνθημα στα χαλδαιικά και κάποιος εκ των ημετέρων, έτρεξε, του έβαλε με το καλάμι τον σπόγγο στο στόμα… ο Ιησούς πάραυτα παρέδωσε το πνεύμα!

Τι “σκότωσε” λοιπόν τον Ιησού; Είναι εντελώς φανερό! Τον Ιησού δεν μπορούσε να “σκοτώσει” η σχεδόν ανύπαρκτη σταυρική ταλαιπωρία, αλλά μόνο το κατάλληλο όξος απ’ τον σπόγγο του μανδραγόρα! Αμέσως μετά την προκαθορισμένη γουλιά δηλητηρίων, που ο Ιησούς ήπιε, “δαγκώνοντας” τον σπόγγο, βυθίστηκε για λίγες ώρες στην αγκαλιά μιας βαθιάς αλλά αναστρέψιμης ανυπαρξίας (που σήμερα ονομάζεται γενική αναισθησία), παραδίνοντας το πνεύμα του στα χέρια του δίδυμου αδελφού του θανάτου, του ψυχρού και απόλυτα σκοτεινού καρωτικού ύπνου! [...]

Στην περίπτωση του Ιησού, οι σοβαρές ενδείξεις μιας προσχεδιασμένης “ανάστασης” κάθε άλλο παρά τελειώνουν εδώ! Όμως για να δρομολογηθεί μια τέτοια πετυχημένη κοινωνική παράσταση, έπρεπε να βρεθεί όχι μόνο ο τρόπος και ο τόπος, αλλά και ο κατάλληλος χρόνος! Και βέβαια όπως θα δούμε και θα βεβαιωθούμε, η μοναδική κατάλληλη ημέρα του έτους, για την επιχειρούμενη εικονική ανάσταση, όχι μόνο βρέθηκε αλλά διέθετε και όλα τα αναγκαία πλεονεκτήματα! Προσέξτε και αποφασίστε μόνοι σας, αν ο χρόνος και ο εκπληκτικός συντονισμός που συνέχει την περίπτωση του Ιησού, είναι πράγματι ατράνταχτα πλέον στοιχεία προσχεδιασμού και σεναριοποίησης! Παρακαλώ, εντείνετε την προσοχή σας!

Όλα είχαν εξελιχθεί κατά τον αρχικό σχεδιασμό, όμως, τίποτε δεν είχε τελειώσει ακόμα και όλα παρέμεναν σε αγωνιώδη εξέλιξη! Στο κλείσιμο της ημέρας, ο Ιησούς βρισκόταν πράγματι ως έπρεπε, σε κατάσταση βαθιάς νάρκης, αλλά ακόμα πάνω στον σταυρό. Όμως, η βαθιά νάρκωση μπορεί να κάνει δυσδιάκριτη την αναπνευστική λειτουργία, δίνοντας την ψευδαίσθηση του θανάτου, αλλά χαμηλώνει επικίνδυνα και τον αναπνευστικό τόνο! Αν παρέμενε σ’ αυτήν την άβολη θέση για πολύ, το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο να επιζήσει.

Η κρεμασμένη πια κεφαλή του καρωθέντος Ιησού, θα δημιουργούσε αναπνευστικό πρόβλημα και αν ο Ιησούς δεν κατέβαινε εγκαίρως από τον σταυρό, κινδύνευε ανάλογα με την θέση της κεφαλής να αποβιώσει πραγματικά αυτή τη φορά, από παρατεταμένη δύσπνοια! Ποιός όμως και με ποια αιτία, θα μπορούσε να κατεβάσει άμεσα έναν “νεκρό” από τον σταυρό του;

Η σταύρωση δεν αποσκοπούσε στην απλή θανάτωση του καταδίκου, αλλά στην όσο το δυνατόν μακροχρόνια έκθεσή του σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμό, σωφρονισμό και εκφοβισμό. Ας ακούσουμε ποια πράγματα επιβεβαιώνει συνολικά για την σταύρωση ένας ειδικός του θέματος:

«ο κύριος στόχος αυτής της βάρβαρης μεθόδου εκτέλεσης, ήταν ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της τιμωρίας. Για τον σκοπό αυτό οι Ρωμαϊκές αρχές εφηύραν διάφορες μεθόδους και παραλλαγές σταύρωσης που επέτρεπαν την παραμονή του θύματος στο σταυρό για ολόκληρες ημέρες πριν τελικά το θύμα να εκπνεύσει. Ο τρόπος της σταύρωσης (κάρφωμα ή δέσιμο) δεν ήταν θεσμοθετημένος με αυστηρά καθορισμένο τρόπο, αλλά φαίνεται εξαρτώμενος από το είδος των κακουργημάτων και τον αριθμό των θυμάτων (εγκλημάτων) του καταδικασμένου σε σταύρωση. Ανάλογη των εγκλημάτων του ήταν και η σαδιστική ευρεσιτεχνία των δημίων του, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος της σταυρικής ταλαιπωρίας και το θέαμα να έχει τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η ταφή μετά τον σταυρικό θάνατο του θύματος ήταν σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επιτρέπονταν, με σκοπό να παραταθεί ο εξευτελισμός του θύματος. Έτσι το νεκρό θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις ριχνόταν στον σκουπιδότοπο της πόλης ή αφηνόταν επάνω στο σταυρό για να γίνει τροφή στα όρνια και τα άγρια θηρία.

Για αποτρεπτικούς λόγους, συχνά η σταύρωση γινόταν στον τόπο του εγκλήματος. Η καλύτερη σύνοψη της φιλοσοφίας της σταυρικής τιμωρίας, έγινε ίσως από τον Κουϊντιλιανό (35-95 μ.Χ.) που έγραψε ότι: «Όποτε σταυρώνουμε τους ενόχους, επιλέγονται οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι, όπου ο περισσότερος κόσμος μπορεί να παρακολουθήσει και να φοβηθεί από το θέαμα. Γιατί η τιμωρία δεν έχει στόχο την ανταπόδοση του κακού (δηλαδή τον απλό θάνατο του εγκληματία) αλλά τον παραδειγματικό εκφοβισμό.» (Qyintilian 35-95 μ.Χ. Decl 274 & Joe Ε. Zias Science and Archaeology Group the Hebrew University)

Ανάλογη είναι και η θέση του Δρ. θεολογίας Δ. Μπαλάνου που έγραψε: «τα πτώματα των θανόντων επί του σταυρού, αφήνοντο επ’ αυτού και εγένοντο βορά ορνέων και θηρίων. Υπήρχε μάλιστα και σχετική παροιμία: τρέφειν τους κόρακας επί του σταυρού.» (Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα, σελ. 25-26)

Κανείς λοιπόν και ποτέ δεν έσπευδε να αποκαθηλώσει τους νεκρούς εσταυρωμένους, αφού κυρίως η παραμονή των νεκρών σωμάτων πάνω στον σταυρό, ήταν η βασική επιδίωξη αυτής της εκτέλεσης! Η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων στον σταυρό, ήταν ο ιδιαίτερος τρόπος εκφοβισμού των υποταγμένων λαών, από την ολιγάριθμη φρουρά των Ρωμαίων, σε κάθε τόπο που είχαν καθυποτάξει! Αν λοιπόν η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού ήταν καθιερωμένη πρακτική και επιβεβλημένη απαίτηση των Ρωμαίων τότε… με ποια σωτήρια αφορμή θα μπορούσε να αποκαθηλωθεί πάραυτα ο Ιησούς;

Και εδώ είναι που και ο τελευταίος σκεπτόμενος θα καταλάβει αμέσως και χωρίς την παραμικρή πλέον αμφιβολία, ότι οι σεναριογράφοι του δημόσιου αυτού καλοπαιγμένου δράματος, δεν άφησαν τίποτε στην τύχη! Το φαρισαϊκό δαιμόνιο, έγραψε χρυσές σελίδες πανουργίας και τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες του καλομελετημένου αυτού κοινωνικού δόλου, τις άφησε γραμμένες κάτω απ’ τη μύτη μας… χωρίς δυστυχώς ποτέ κανείς από μας να αντιληφθεί το παραμικρό! [...]

Αμέσως μετά τον επί του σταυρού “θάνατο” του Ιησού, είναι οι δήθεν εχθροί του Ιησού, οι αξιωματούχοι Φαρισαίοι, που εμφανίζονται στον ίδιο τον Πιλάτο και με αφορμή την τήρηση ενός μοναδικού ετήσιου εθίμου, που ίσχυε μόνο την συγκεκριμένη αυτή ημέρα, ζητούν την άμεση αποκαθήλωση των εσταυρωμένων!

Διαβάζουμε: «ήταν Παρασκευή του Πάσχα και οι Ιουδαίοι (ιερείς) δεν ήθελαν να μείνουν τα σώματα των εσταυρωμένων πάνω στον σταυρό την (επόμενη) ημέρα του Σαββάτου (δηλαδή την ημέρα του Πάσχα) γιατί ήταν μεγάλη γιορτή η ημέρα εκείνη (η μεγαλύτερη του Ιουδαϊσμού). Γι’ αυτό παρακάλεσαν (οι Ιουδαίοι ιερείς!) τον Πιλάτο να διατάξει να σπάσουν τα σκέλη τους και να τους πάρουν από εκεί. Έτσι οι στρατιώτες ήρθαν και έσπασαν τα σκέλη του πρώτου, έπειτα του άλλου (των δύο παρακείμενων ληστών) που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Ιησού. Όταν όμως ήρθαν στον Ιησού, δεν του έσπασαν τα σκέλη, διότι τον βρήκαν ήδη νεκρό.» (Β.Β. Ιωάν. 19:31-33)

Παρά τους αρχικούς φόβους του αιματίδρωτου Ιησού (παραμονές της σύλληψης του), όλα κυλούσαν ακριβώς πάνω στις καλά προσχεδιασμένες, σιδερένιες θα λέγαμε ράγιες του σεναρίου! Οι Φαρισαίοι ιερείς, οι υποτιθέμενοι θανάσιμοι αντίπαλοί του, εμφανίζονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και διεκδικούν το εθιμικό δικαίωμα της αποκαθήλωσης των εσταυρωμένων, λόγω εορτής, εξασφαλίζοντας και προσφέροντας έτσι στον Ιησού την έγκαιρη αποκαθήλωσή του απ’ τον σταυρό, σώζοντάς τον από τους σοβαρούς κινδύνους άπνοιας, που εγκυμονούσε η παρατεταμένη άβολη στάση του, σε κατάσταση βαθιάς νάρκωσης!

Πως όμως ήταν σίγουροι, ότι έστω χάριν της τελετής, θα τους δοθεί η σωτήρια αυτή άδεια αποκαθήλωσης του Ιησού; Τα του συγκεκριμένου εθίμου, μας διευκρινίζει ο Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ. - 40 μ.Χ.) γράφοντας λίγα μόνο χρόνια πριν από τις περιπέτειες του Ιησού: «οι ορθά πολιτευόμενοι (Ρωμαίοι) άρχοντες… έθος είχαν κανέναν να μην τιμωρούν μέχρις οι επιφανείς τελετές και πανηγύρεις να διεξαχθούν με σεβασμό… είδα μάλιστα κάποιους (λόγω εορτής) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται… και για να φυλαχτεί το ιεροπρεπές της εορτής, διέταζαν ακόμα και ο μη αποθανών επί του σταυρού, ζωντανός να ανασκολοπίζεται … ώστε να αποκρύπτονται στη γη και να μη δύει ο ήλιος επί των εσταυρωμένων.» (Φίλων ο Ιουδαίος: Εις Φλάκκον 81.4 & Περί διαταγμάτων 3.152.3)

Το σκηνικό λοιπόν της σταύρωσης του Ιησού, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, που απλώς προέκυψε, αλλά ένα προσχεδιασμένο μοντέλο επιβίωσης, άψογα τοποθετημένο πάνω στον ετήσιο νομικό καμβά των Ρωμαίων. Υπήρχε λοιπόν και λειτουργούσε ήδη από πολλών ετών, διευθέτηση της ρωμαϊκής εξουσίας, που προέβλεπε την παραμονή της μεγάλης τελετής, δηλαδή το απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα, οι νεκροί εσταυρωμένοι, να αποκαθηλώνονται και όσοι δεν είχαν πεθάνει να θανατώνονται με ανασκολοπισμό, ώστε να μη δύσει ο ήλιος πάνω τους, διότι με την δύση του ηλίου, άρχιζε η επόμενη μέρα, δηλαδή το Σάββατο της μεγάλης ιουδαϊκής εορτής του Πάσχα!

Για φαντάσου… έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων! Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα των Ρωμαίων για τους εσταυρωμένους! Και όχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστα πριν από την οδυνηρή θανάτωσή του απ’ τους στρατιώτες του και ενώ βρισκόταν μόνο δύο ώρες στον σταυρό, αυτός γλιτώνει τον φρικτό δι’ ανασκολοπισμού θάνατο… πίνοντας στον σωστό χρόνο το κατάλληλο “όξος”! Ελάχιστο δηλαδή χρόνο πριν ενεργοποιηθεί, το μοναδικό αυτό ετήσιο έθιμο αποκαθήλωσης νεκρών ή βίαιης θανάτωσης των επιζώντων στον σταυρό… στο στόμα του Ιησού… βρέθηκε το μοναδικό γνωστό μέσο νάρκωσης της αρχαιότητας… ο υπνοφόρος σπόγγος με το καρωτικό “όξος”!

Εξαιρετικές απανωτές συμπτώσεις που… νομίζω κανένας θεός δεν θα τις χρειαζόταν! Το σίγουρο είναι πως αν εκείνη ακριβώς την απογευματινή ώρα, ο Ιησούς δεν προλάβαινε να παραδώσει μόνος του το πνεύμα… σε λίγο θα του το παρέδιδαν με φρικτό ανασκολοπισμό οι Ρωμαίοι οπλίτες, όπως έκαναν άλλωστε στους δύο εκατέρωθεν σταυρωμένους ληστές, ανασκολοπίζοντάς τους μέχρι θανάτου!

Αξίζει ταυτόχρονα να επισημάνουμε, ότι οι δύο εκείνοι άνθρωποι καταδικασμένοι ως πραγματικοί ληστές, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν την συμπάθεια και την επιείκεια κανενός, κι όμως, θνητοί, ταλαιπωρημένοι και προφανώς καρφωμένοι, ζούσαν ακόμα, σε αντίθεση με τον Ιησού που πρόλαβε εγκαίρως να παραδώσει το πνεύμα!

Τους δύο ληστές βέβαια, δεν τους έσπασαν μόνο τα σκέλη, όπως θέλει η βιβλική αφήγηση, γιατί με σπασμένα τα σκέλη θα ζούσαν αρκετά ακόμα για να δύσει ο ήλιος πάνω τους, που έτσι κι αλλιώς σε λίγο έδυε, αλλά όπως κατ’ ουσίαν η διαδικασία του ανασκολοπισμού απαιτούσε, τους παλούκωσαν (ανασκολόπισαν) μέχρι θανάτου, μπήγοντας κατ’ επανάληψη αιχμηρά ξύλα, σε διάφορα “ευαίσθητα” σημεία του σώματός τους!

Επρόκειτο για ένα πραγματικό δεύτερο «Πάσχα» (παράτρεξη)! Οι στρατιώτες παράτρεξαν τον Ιησού και σκότωσαν μόνο τους εκατέρωθεν του εσταυρωμένους! Και όπως τότε, στην Αίγυπτο, το Πάσχα του Μωυσή και η εξόντωση των Αιγυπτίων εκμεταλλεύθηκαν μια ετήσια εορτή των Αιγυπτίων, έτσι και στο δεύτερο Πάσχα, αυτό του Ιησού, η παράτρεξη του θανάτου, ήταν λόγω της συγκεκριμένης ημέρας, μόνο γι αυτόν προεξασφαλισμένη! Αν όλες μαζί αυτές οι συμπτώσεις συνθέτουν ένα θεϊκό σενάριο, αναρωτιέμαι… ένα καλοστημένο ανθρώπινο σενάριο, τι παραπάνω θα έπρεπε να έχει;! [...]

Ναι, το ψυχόδραμα της ανάστασης μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης γιορτής του Πάσχα! Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει ζωντανός ή νεκρός για μέρες πάνω στον σταυρό, χωρίς κανένα δικαίωμα αποκαθήλωσης! Οποιαδήποτε άλλη μέρα, σαν φυσιολογικός εσταυρωμένος θα έπρεπε να υποστεί την προβλεπόμενη φοβερή εκείνη διαδικασία της δημόσιας σήψης και αποστέωσης επί του σταυρού, χωρίς κανένα δικαίωμα έγκαιρης αποκαθήλωσης!

Κάποιος Αρτεμίδωρος (2ος μ.Χ. αι.) έγραφε σχετικά για την φοβερή κατάληξη των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες.» (Artemidorus Onir.: 2.53.6)

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ήταν και ανθρωπίνως εφικτό! Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και μάλιστα… μέχρι το τέλος, με όλες τους τις δυνάμεις, τον βοήθησαν ακόμα και οι δεδηλωμένοι εχθροί του… οι διασημότεροι δάσκαλοι της υποκρισίας, οι Φαρισαίοι!

Λόγχισαν ή όχι την πλευρά του Ιησού;

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι σ’ όλα αυτά υπάρχει ένα αιχμηρό “αγκάθι” που χαλάει την ερμηνευτική αυτή προσέγγιση. Η ανέντακτη αυτή λεπτομέρεια, εμφανίζεται στο τέλος αυτής της ιστορίας όταν κάποιος στρατιώτης λογχίζει τον Ιησού στο πλευρό: «είς των στρατιωτών εκέντησε (κειμ: ένυξε) με λόγχη την πλευρά αυτού και ευθύς εξήλθε αίμα και ύδωρ.» (Ιωάν. 19:34) Αυτό λένε πολλοί, θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ιησού ακόμα και βαθιά ναρκωμένο!

Όμως, όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη! Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι, ότι για την άκρως σημαντική αυτή λεπτομέρεια, κανένας απ’ τους τρεις πρώτους ευαγγελιστές… δεν αναφέρει απολύτως τίποτε! Ο Μάρκος όχι μόνο την αγνοεί παντελώς, αλλά περιγραφεί την αποδοχή της θεότητας του Ιησού από τον εκατόνταρχο των Ρωμαίων την ώρα του θανάτου, χωρίς να αναφέρει τίποτε σχετικό: «ο εκατόνταρχος ήταν εκεί απέναντί του όταν με κραυγή ξεψύχησε και είπε: Αληθώς αυτός ο άνθρωπος ήταν υιός θεού.» (Μάρκ. 15:39)

Και ο Λουκάς δεν αναφέρει το παραμικρό για τον λογχισμό στα πλευρά του νεκρού Ιησού και επιβεβαιώνει ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος κατά την στιγμή του θανάτου, αποδέχεται απολύτως την αθωότητα του Ιησού λέγοντας: «όντως ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος (Β.Β. αθώος).» (Λουκ. 23:47) [...]

Αν δεχθούμε όλα αυτά τα λόγια θαυμασμού και πίστης των Ρωμαίων ως αληθινά, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε, ότι σε λίγο, οι ίδιοι αυτοί φρουροί, λόγχισαν το σώμα του ανθρώπου εκείνου, που μόλις πριν από λίγο παρακολουθώντας τον θάνατό του, τον ονόμασαν όχι μόνο αθώο και δίκαιο, αλλά και όντως υιόν θεού! Τον λογχισμό του Ιησού δεν τον αναφέρει κανείς από τους τρεις αυτούς ευαγγελιστές, διότι απλά ουδέποτε συνέβη!

Τον λογχισμό του νεκρού Ιησού, τον αναφέρει μόνο ο Ιωάννης και υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό! Είναι ο ίδιος ευαγγελιστής, που μας παραδίδει ένα πλήθος από εξαιρετικά αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως τον ελάχιστο χρόνο παραμονής του πάνω στον σταυρό, την σωστή χρήση του σπόγγου, την αφορμή για την έγκαιρη αποκαθήλωση και την αιτία διαφυγής του από τον προγραμματισμένο θανατηφόρο ανασκολοπισμό του!

Όπως καταλαβαίνετε, όλες μαζί αυτές οι λεπτομέρειες, εγείρουν έντονες υποψίες διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο και συρρικνώνουν δραστικά τις γνωστές αιτίες του σταυρικού θανάτου. Φαίνεται λοιπόν, πως ο ίδιος ο “Ιωάννης” (δηλαδή οι αρχικοί συντάκτες αυτού του ευαγγελίου ή κάποιοι μεταγενέστεροι), επινόησαν τον λογχισμό του ήδη νεκρού Ιησού, σαν φυσιολογικό αντίβαρο αυτών των απανωτών και επικίνδυνων αποκαλύψεων!

Ακόμα και η ίδια η διατύπωση όμως, πάσχει ολοφάνερα, δείχνοντας έντονη αναζήτηση διφορούμενων όρων. Η λέξη «κέντησε» προέρχεται από το κεντώ που μπορεί μεν να σημαίνει, νύσσω, κεντρίζω, πλήττω, τραυματίζω… αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και αγκυλώνω, τσιμπώ, ενοχλώ, όπως «κεντρίζω (χωρίς να τραυματίζω) τον ίππο…» εξ ου και η έκφραση «κεντήσαι τον Πήγασον ίππον Βελλερεφόντην». Η λέξη λοιπόν είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να σημαίνει περισσότερο ένα ελαφρύ σπρώξιμο με λόγχη, για να διαπιστωθεί η έλλειψη αντιδράσεων, παρά ένα ισχυρό θανατηφόρο διατρητικό κτύπημα!

Όμως ο βαθιά ναρκωμένος Ιησούς με το μίγμα των προσεκτικά διαλεγμένων καρωτικών που ήπιε, μπορούσε να δεχθεί, κάψιμο, κόψιμο, έως και τρύπημα κρανίου, χωρίς να δείξει την παραμικρή αντίδραση για τις επόμενες τρεις έως και τέσσερις ώρες. Έτσι στην περίπτωσή του ένα δυνατό “κέντημα” στα πλευρά, δεν θα προκαλούσε κανενός είδους αντίδραση! Για έναν απλό στρατιώτη, αυτή η παντελής έλλειψη αντίδρασης, ενός από ώρα ακίνητου εσταυρωμένου, ήταν και η καλύτερη απόδειξη ότι ο εσταυρωμένος αυτός είχε πράγματι αποβιώσει!

Ένας τραυματισμός στα πλευρά ενός νεκρού ανθρώπου και μάλιστα αδικο-σταυρωμένου, θα ήταν μάλλον αναίτιος! Αν παρ’ όλα αυτά, κάποιος στρατιώτης ήθελε να απαλλαγεί από υποψίες επιβίωσης του θύματος, δεν θα λόγχιζε ήπια (δεν θα κέντιζε) στα πλευρά, αλλά θα έδινε την χαριστική βολή, σε καίριο σημείο δηλαδή κατ’ ευθείαν στην καρδιά!

Το πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου ευαγγελίου που φέρει το όνομα Ιωάννης, απλά δανείζονται στοιχεία από την εικόνα αυθεντικού σταυρικού θανάτου (μετά από πολυήμερη αναπνευστική ταλαιπωρία) και γι’ αυτό τοποθετούν το νερό (πνευμονικό υγρό) και αίμα στα πλευρά του Ιησού, ώστε να κάνουν και την απίστευτα σύντομη (δίωρη) σταύρωση του Ιησού, να φαίνεται όσο γίνεται πιο αληθινή!

Μάλιστα αν θυμηθούμε ότι οι νεκροί δεν αιμορραγούν, αφού η σταματημένη καρδιά τους δεν κυκλοφορεί το αίμα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αν ο Ιησούς είχε την ατυχία, να δεχθεί ένα οποιουδήποτε βάθους τραυματισμό στα πλευρά του, αυτό θα ήταν απολύτως καταστροφικό για την επιδιωκόμενη ανάστασή του, διότι ο υπνωτισμένος και όχι νεκρός Ιησούς, θα παρουσίαζε ακατάσχετη αιμορραγία και αυτό θα μαρτυρούσε στον ίδιο τον φρουρό, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη, ότι ο Ιησούς φαινόταν, αλλά δεν ήταν καθόλου νεκρός! Η επόμενη κίνηση των φρουρών, την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν ο άμεσος και θανατηφόρος ανασκολοπισμός του Ιησού, πράγμα που ποτέ δεν συνέβη! Στα πλευρά του Ιησού λοιπόν δεν υπήρξε ούτε τραύμα, ούτε ακατάσχετη αιμορραγία!

Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι η αριστερή πλευρά του στήθους φιλοξενούσε το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο, την καρδιά. Αν λοιπόν κάποιος έβλεπε να λογχίζουν στο πλευρό τον Ιησού, θα ήταν ανεπίτρεπτη και χονδροειδής παράλειψη, αυτός ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας, να μην αναφέρει ποια από τις δύο ήταν η συγκεκριμένη πλευρά που δέχθηκε το χτύπημα, ώστε να μπορεί ο μελλοντικός αναγνώστης να υποθέσει αν το χτύπημα είχε στόχο την καρδιά του Ιησού ή όχι! Αυτή και μόνο η κραυγαλέα παράλειψη του προσδιορισμού της συγκεκριμένης πλευράς που δέχθηκε τον υποτιθέμενο λογχισμό, δείχνει την επινόηση του πράγματος!

Στην κατεύθυνση της υστερότερης επινόησης του περιστατικού, συνηγορεί έντονα και το γεγονός, ότι μόνο στο ίδιο αυτό ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκουμε και την επιβεβαίωση αυτού του τραυματισμού στο περιστατικό του άπιστου Θωμά. Ο αναστημένος πλέον θεός, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή στον μαθητή του Θωμά, (που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια θαυμάτων κοντά στον Ιησού, εξακολουθεί να μην πιστεύει), λέγοντάς του: «φέρε το χέρι σου και βάλτο στο πλευρό μου.» (Ιωάν. 20:27)

Την επίδειξη της τραυματισμένης πλευράς του Ιησού, αγνοεί ακόμα και η σχετική αναφορά του Λουκά, όπου ο αναστημένος Ιησούς, περιέργως προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του ότι είναι ο δάσκαλός τους λέγοντας: «δείτε τα χέρια και τα πόδια μου για να πεισθείτε ότι εγώ είμαι.» (Λουκ. 24:39) Και πάλι όμως δεν αναφέρεται καθόλου, στο σημαντικότερο (και κατά πολλούς θανατηφόρο) τραύμα του στα πλευρά!

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Μόνο ο “Ιωάννης” που επινόησε τον λογχισμό, πρόσθεσε στο ευαγγέλιό του και την επίδειξη του τραύματός του στον Θωμά, αφού για το σημαντικότερο αυτόν τραυματισμό του Ιησού, δεν αναφέρει το παραμικρό, κανένας απ’ τους τρεις υπόλοιπους ευαγγελιστές!

Στον Λουκά μάλιστα διαβάζουμε: «έστεκαν δε πάντες οι γνωστοί αυτού μακρόθεν.» (Λουκ. 23:49) Είναι λοιπόν δυνατόν, ο ήρωας της ανάστασης, να κακοποιήθηκε μπροστά σε τόσους συγγενείς και φίλους, με εμπηγμό ξίφους σε ένα απ’ τα πλευρά του και την αξία αυτής της λεπτομέρειας, ακόμα και σαν εξαιρετικό ενισχυτικό της αυθεντικής ανάστασής του, να την παραβλέπουν τρεις από τους τέσσερις βιογράφους του;

Ανάνηψη και όχι ανάσταση το μυστικό του τάφου

Στην κατεύθυνση της εξασφάλισης του σεβασμού των φρουρών προς τον νεκρό Ιησού, δεν πρέπει να αποκλείσουμε και το σοβαρό ενδεχόμενο της δωροδοκίας των φρουρών! Ο Ιησούς δεν ήταν απλά το κεντρικό πρόσωπο ενός εξαιρετικά προσεγμένου σεναρίου, αλλά ο κεντρικός ήρωας μιας απόπειρας επιτυχούς “ανάστασης” (ανάνηψης) που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, για πολλούς οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς ανθρώπους της εποχής του. Θα ήταν μάλλον αδιανόητο στο καλοπροσεγμένο αυτό σενάριό τους, να μην προβλέψουν, αντιπερισπασμούς και ανταλλάγματα στους φρουρούς, για να πετύχουν τον απαιτούμενο σχετικό σεβασμό στον (φαινομενικά) νεκρό Ιησού!

Γύρω απ’ την επιβίωση του Ιησού, είχε στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση θεοποίησης με προμελετημένη την κάθε λεπτομέρειά της. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προβλεφθεί και ο σχετικός δελεασμός των φρουρών, για παν ενδεχόμενο! Μάλιστα το περιστατικό που παρουσιάζει τους φρουρούς να «διαμερίζουν τα ιμάτιά του και να βάζουν κλήρο» (Λουκ. 23:34), πρέπει να επινοήθηκε ειδικά, για να δείξει την τυπική μανία λαφυραγώγησης και τον οικονομικό ξεπεσμό των Ρωμαίων στρατιωτών, παρά την οποιαδήποτε αξία του ρουχισμού του Ιησού!

Στην ίδια κατεύθυνση της ευπρόσδεκτης από τους Ρωμαίους δωροδοκίας, είναι και η επόμενη υποσημείωση: «όταν δε έγινε εσπέρα, ήλθε άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, βουλευτής (Β.Β.: μέλος του συνεδρίου) με το όνομα Ιωσήφ και ζήτησε το σώμα του Ιησού… Ο δε Πιλάτος εθαύμασε ότι ήδη απέθανε και προσκαλέσας τον εκατόνταρχο ηρώτησε αυτόν και μαθών παρά του εκατόνταρχου εχάρισε το σώμα εις τον Ιωσήφ.» (Ματθ. 27:57, & Μάρκ. 15:43-44 & Λουκ. 23:50)

Φυσικά οι λέξεις πλούσιος και βουλευτής δεν είναι εκεί τυχαία. Το σώμα του Ιησού δεν πήγε να το ζητήσει οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος κρυπτο-ιουδαίος που ήταν «βουλευτής των Ρωμαίων»! Αν υπάρχει λάθος στην αναφορά της ιδιότητας του, τότε υπαινίσσεται πράγματι κάποιον αξιωματούχο του ιουδαϊκού Σάνχεδριν. Και φυσικά ο πλούσιος Ιωσήφ απ’ την Αριμαθία, δεν πήγε με άδεια χέρια στον Πιλάτο: ζητώντας να του “χαρίσει” τον προσφιλή του νεκρό!

«Και αφού πήρε το σώμα του Ιησού ο (αξιωματούχος) Ιωσήφ το τύλιξε σε ένα καθαρό σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούργιο (νεόσκαφτο, αχρησιμοποίητο) μνήμα, που ήταν λαξευμένο στον βράχο»! (Ματθ. 27:59-60)

Επαναλαμβάνω, πως τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους! Η σταύρωση ήταν ο ατιμοτικότερος θάνατος. Ο εσταυρωμένος όχι μόνο δεν μπορούσε να κηδευτεί με πομπή και φίλους να τον συνοδεύουν στον τάφο. (όπως φαίνεται να συμβαίνει στην κηδεία της πόλεως Ναΐν), αλλά ακόμα και η απλή τυπική κήδευσή του ήταν απαγορευμένη! Το ότι ο Ιησούς παρεδόθη απ’ τους Ρωμαίους για αποκαθήλωση και σιωπηλό ενταφιασμό, όπως είπαμε αποτελούσε ετήσια εξαίρεση, για το ένα και μοναδικό εκείνο απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα!

Η δήλωση του Φίλωνα, που διαβάσαμε προηγουμένως: «είδα μάλιστα κάποιους (Παρασκευή του Πάσχα) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται», αναφέρεται στην κατ’ εξαίρεση ταφή κάποιων εσταυρωμένων, στην ίδια αυτή εορταστική επέτειο και υπογραμμίζει κατηγορηματικά, ότι ο εσταυρωμένος Ιησούς, αποκαθηλώθηκε και βρέθηκε σε τάφο, μόνο επειδή οι νομικές ρυθμίσεις των Ρωμαίων για την ειδική αυτή ημέρα του εξασφάλιζαν, το αδιανόητο για εσταυρωμένο προνόμιο της αποκαθήλωσης και της αθόρυβης ταφής!

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους και όχι παραμονή της μεγάλης γιορτής, οι ευεργετικές αυτές διατάξεις των Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν και ο υποτιθέμενος νεκρός Ιησούς, θα κατέληγε στον σκουπιδότοπο της πόλεως, ή στον ειδικό βουρκόλακκο αποσύνθεσης εσταυρωμένων, όπου κάθε απόπειρα ανάνηψής του, θα ήταν απλά αδιανόητη!

Και οι συμπτώσεις συνεχίζονται! Κατά την αφελή ερμηνεία των πραγμάτων, συμπτωματικά βρέθηκε εκεί κάποιος Ιωσήφ, που όχι μόνο ήταν πλούσιος, πολιτικός και… Φαρισαίος, αλλά ενώ κατάγεται απ’ την μακρινή Αριμαθία, διαθέτει τον απολύτως κατάλληλο τάφο… στην Ιερουσαλήμ! Σαφώς λοιπόν ο συγκεκριμένος τάφος δεν ήταν κανενός Ιωσήφ. Ούτε βρέθηκε εκεί συμπτωματικά, θολωτός, κενός και διαθέσιμος! Ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν τυχαία εκεί, πλάι στον τόπο της σταύρωσης! Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, ευρύχωρος, καθαρός, αμόλυντος και αχρησιμοποίητος, μόνο επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι και επιμελώς το προετοίμασαν!

Ήταν κυριολεκτικά ένας ιδανικός χώρος υποδοχής, και ανάνηψης του καρωθέντος Ιησού! «Μνημείο νέον εις το οποίο ουδείς είχε τεθεί.» (Ιωάν. 19:38) Πέτρινος, θολωτός, κυριολεκτικά βασιλικών προδιαγραφών και διαστάσεων, για να μπορούν μέσα σ’ αυτόν, να δουλέψουν με σχετική άνεση, οι άνθρωποι που θα επιχειρούσαν την αποθεωτική ανάνηψη του Ιησού! [...]

Ήταν λοιπόν καιρός να εμφανιστεί και ο ειδικός επί των ανανήψεων! Πράγματι ξοπίσω του εμφανίζεται, ο Φαρισαίος αρχιερέας Νικόδημος βαστώντας τα κατάλληλα σύνεργα: «ήλθαν δε και ο Νικόδημος ο ελθών προς αυτόν δια νυκτός το πρώτον (κατ’ αρχάς) φέρων μίγμα σμύρνας και αλόης έως λίτρα εκατό. Έλαβε δε το σώμα του Ιησού και…» (Ιωάν. 19:39-40)

Τα εκατό λίτρα αρωματικών ελαίων είναι ακατανόητη υπερβολή για ένα νεκρό σώμα, αφού πρέπει να ζύγιζαν περισσότερο από πενήντα κιλά! Έπρεπε λοιπόν το υπερβολικό αυτό βάρος να το μοιραστεί με κάποιο βοηθό του! Η υπερβολή αυτή μάλλον δηλώνει, ότι αμέσως κατέφθασαν τα κατάλληλα υλικά, που προφανώς δεν πρέπει να ήταν καθόλου λίγα!

Το ενδεχόμενο ανάνηψης και μάλιστα μετά από σκληρή σταυρική ταλαιπωρία, αναφέρει σε μια μνημειώδη αναφορά του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος: «είδα πολλούς αιχμαλώτους να έχουν σταυρωθεί και αναγνώρισα μεταξύ αυτών τρεις γνωστούς μου, τότε με πόνο ψυχής πήγα στον Τίτο και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα αυτό που είδα. Εκείνος έδωσε αμέσως διαταγή και καθαιρεθέντας αυτούς θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν. Οι μεν δύο ετελεύτησαν θεραπευόμενοι, ο δε τρίτος έζησεν»! (Ιώσηπος βίος, 420-421)

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο ελάχιστα χρόνια μετά την επιτυχή ανάνηψη του Ιησού από την δίωρη σταύρωσή του! Η έκφραση «θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν», δείχνει κατηγορηματικά ότι συγκεκριμένες περιποιήσεις ανάνηψης ήταν ήδη υπαρκτές. Μάλιστα αν και οι σταυρωμένοι που ο Ιώσηπος αναφέρει, μετά από κάποιες μέρες επί του σταυρού, ήταν ήδη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, παρ’ όλα αυτά ένας εξ αυτών ανένηψε και σώθηκε!
Τι περιλαμβάνουν αυτής της εποχής οι περιποιήσεις δεν γνωρίζουμε, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως οι εντριβές, τα τραντάγματα και εισπνοές ερεθιστικών αρωμάτων και άλλων πταρνιστικών υλικών, θα έδιναν μια ευκαιρία ανάνηψης απ’ τις ληθαργικές αυτές καταστάσεις.

Ένας γιατρός του 7ου μ.Χ. αιώνα έγραφε: «μανδραγόρου (κατα)ποθέντος ευθέως κάρος ακολουθεί και έκλυσις… ώστε κατά μηδέν διαφέρει το πάθος του καλούμενου λήθαργου». Για το πώς συνεφέρουν τους ληθαργικούς, μεταξύ άλλων έγραφε: «διατηρούμε την κεφαλή έμβροχη με ρόδινο όξος, με κινήσεις διεγείρουμε (τραντάζουμε) την κεφαλή και το σώμα και δίνουμε να οσφρανθεί πιπέρι… αν επιμένει (ο λήθαργος) τότε του δίνουμε και (τα υπόλοιπα) πταρμικά και χρησιμοποιούμε και τα άλλα γνωστά βοηθήματα.» (Paulus Med. Aegineta «περί μανδραγόρου» 5.45 και «θεραπεία ληθάργου» 3.9

Φυσικά οι βασικές συμβουλές του, ήταν δανεισμένες απ’ τον μεγάλο Γαληνό που ήταν ελάχιστα μεταγενέστερος του Ιησού και ο οποίος στις ληθαργικές καταστάσεις μεταξύ άλλων συνιστούσε: «πταρμικοίς χρησόμεθα». Δηλαδή: χρησιμοποιούμε πταρνιστικά! [...]

Παντελώς αφρούρητος ο “τάφος” της ανάνηψης!

Όλα έγιναν την νύχτα της Παρασκευής. Πριν ο ήλιος δύσει ο Ιησούς ήταν “νεκρός”. Μετά την δύση του ηλίου ανέλαβε ο Νικόδημος. Ο Ιησούς ήταν ήδη τοποθετημένος σε πεντακάθαρο και ευρύχωρο πέτρινο τάφο. Το κείμενο είναι ξεκάθαρο… ούτε Ρωμαίοι φρουροί αναφέρονται πουθενά, ούτε καν εχθρικοί Φαρισαίοι! Ολόκληρο το βράδυ της Παρασκευής, απ’ την στιγμή της αποκαθήλωσης, (απόγευμα Παρασκευής) μέχρι το επόμενο πρωί του Σαββάτου… κανείς δεν επιτηρούσε την ταφή εκείνου, που κατά την διάρκεια της δημόσιας σταδιοδρομίας του, δεν έπαψε να διαφημίζει την επικείμενη ανάστασή του!

Τόσο ο Νικόδημος ο αρχιερέας, όσο και ο Ιωσήφ ο βουλευτής (αυτοί τουλάχιστον κατονομάζονται) ήταν δίπλα του για να τον “τυλίξουν”, όχι στα σάβανα όπως δικαιολογημένα λέει το κείμενο, αλλά στα αρωματικά έλαια, τις εντριβές και τα πταρνιστικά, ώστε να του προσφέρουν όλη εκείνη την σειρά της επιμελέστατης θεραπείας, που τόσο είχε ανάγκη! Οι δύο ανανήπτες, εντελώς ελεύθεροι από κάθε περιφρούρηση, είχαν μια ολόκληρη νύχτα μπροστά τους, για να πετύχουν την “ανάσταση” του καρωθέντα Ιησού, καθώς και την αναγκαία μεταφορά του σε άλλον τόπο!

Όταν ξημέρωσε Σάββατο… το φαρισαϊκό θέατρο της ανάστασης, άγγιξε το κοροϊδευτικότερο αποκορύφωμά του! Στις επίσημες σημειώσεις των σεναριογράφων της θεοποίησης, την Καινή Διαθήκη, διαβάζουμε την εξής καταπληκτική και εξωφρενικά θρασύτατη ομολογία: «την άλλη μέρα που ήταν Σάββατο, πήγαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι όλοι μαζί και είπαν στον Πιλάτο: Κύριε θυμηθήκαμε (τώρα το θυμήθηκαν!) πως εκείνος ο λαοπλάνος όταν ζούσε είχε πει «σε τρεις μέρες θα αναστηθώ». Γι’ αυτό δώσε διαταγή να φρουρηθεί καλά ο τάφος έως την τρίτη μέρα, μην τυχόν έρθουν οι μαθητές του τη νύχτα και τον κλέψουν κι έπειτα πουν στο λαό πως αναστήθηκε απ’ τους νεκρούς και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη απ’ την προηγούμενη. Ο δε Πιλάτος τους είπε… πηγαίνετε και ασφαλίστε (τον τάφο) όπως νομίζετε. Τότε (το πρωί του Σαββάτου!) πήγαν στον τάφο τον σφράγισαν με πέτρα και άφησαν εκεί την φρουρά». (Ματθ. 27:62-66)

Ξαφνικά, οι ίδιοι οι Φαρισαίοι, που έδωσαν μάχη να τον σταυρώσουν την μοναδική κατάλληλη μέρα του έτους… που πέτυχαν να τον αποκαθηλώσουν ακριβώς στην σωστή στιγμή και με τον αρχιφαρισαίο Νικόδημο, του παρείχαν κάθε δυνατή ολονύχτια βοήθεια… ξέχασαν ότι η καταλληλότερη νύχτα για να συμβούν όσα κατήγγειλαν στον Πιλάτο, ήταν το ίδιο αυτό βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο και όχι οποιαδήποτε επόμενη νύχτα ή μέρα!

Έτσι, αφού μεσολάβησε μια ολόκληρη αφρούρητη νύχτα, (η κρίσιμη νύχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο), οι χαρισματικοί αυτοί υποκριτές, οι Φαρισαίοι, γνωρίζοντας άριστα ότι ο Ιησούς έχει ήδη φυγαδευτεί, ξεκίνησαν το πρωί του Σαββάτου να ζητήσουν απ’ τον Πιλάτο να τοποθετήσει Ρωμαίους φρουρούς σ’ έναν… ήδη αδειανό τάφο!

Προβληματιστείτε ελεύθερα! Όλοι όσοι γεννηθήκαμε χριστιανοί, στα θρησκευτικά σχολικά μαθήματα και στα αναρίθμητα κατηχητικά που περάσαμε, μάθαμε ότι οι φρουροί τοποθετήθηκαν έξω απ’ τον τάφο αμέσως μετά την αποκαθήλωσή του, ώστε να αποκλειστεί κάθε απόπειρα κλοπής του σώματος του Ιησού! Τα ίδια όμως τα κείμενα, απλά διαψεύδουν όλους τους (ψεύτες) κατηχητές της ζωής μας, αφήνοντας εντελώς ελεύθερη ολόκληρη την πρώτη κρίσιμη νύχτα! Έτσι απλά, το περίφημο “θαύμα”, υποβιβάζεται μόνο του στο επίπεδο της απλής ανθρώπινης σκευωρίας! Το εξωφρενικό είναι, πως όλα αυτά ήταν ανέκαθεν εκεί πολύ καθαρά γραμμένα, απλά εμείς, όπως όλα δείχνουν, ήμασταν μονίμως αλλού νυχτωμένοι!

Μιχάλης Καλόπουλος

ΣΧΟΛΙΟ: Η λέξη ανάσταση προέρχεται από το ανίστημι. Έχει ενδιαφέρον ότι οι δύο πρώτες ερμηνείες που δίνει το Liddell-Scott για το εν λόγω ρήμα είναι οι εξής:

1. κάμνω τινά να σταθή όρθιος, να εγερθή, εγείρω

2. εγείρω τινά εκ του ύπνου, εξεγείρω, αφυπνίζω

Eάν ο «Μεσσίας» που σταυρώθηκε στον Γολγοθά ήταν ο Απολλώνιος, τότε καταλαβαίνουμε ότι η ανάσταση έγινε μεν, αλλά με τις ανωτέρω ερμηνείες της λέξης.