Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Dan Porter on Apollonius

Yesterday there was a post from Dan Porter on Apollonius. First we should applaud mr Porter for his courage. But unfortunately both his remarks and the comments that follow are typical of Christian desperation. Let’s have a look:

«This is based on a strange theory that has been around since 2005 when the book, Apollonius of Tyana and The Shroud of Turin was published. The idea has never gained any traction.»

First it is necessary for any idea to become known in order to gain traction. Today most people (even historians!) have never heard of Apollonius. I knew about Apollonius and the controversy surrounding him, and yet I found Solarion’s book by chance. And of course there is another reason why such an idea could not get «traction». If true, we can all well understand the consequences for Christianity. Since there are no more book burnings today, the best strategy is to just look the other way.

«So far, without reading the book, I see no evidence other than a rather suspect comparison of the face image from the shroud and a maybe-undated statue of Apollonius of Tyana.»

Then perhaps it’s better to read the book first before posting? And what exactly is suspect on the comparison?

«Wikipedia suggests (or does it?) that the statue might be late second century. Yeah, that will work!»

Talk about desperation! Yeah, the STATUE. Which statue? This one:

But it wasn’t this statue that was used for the comparison! It was the bust! And of course the bust itself could be from the 2nd century. So? Does that mean that Apollonius lived in the 2nd century? Of course not.

«The facial comparisons in the blog Apollonius of Tyana and the Shroud of Turin posting are dubious, at best.»

A little error here, the link leads to Amazon not on my blog. And what exactly is dubious? No explanation at all. I also compared the bust with the Shroud and there is nothing dubious. As anyone can see, they match up pretty well.

Some comments are also funny. Mike writes:

«And apparently this Apollonius lived to be a 100 years old, does the Man in the shroud look that old?»

Well of course not! Nobody said he was 100 years old when he was crucified! The bust is not of a man 100 years old! This is a perfect example of what nonsense you can write when you are desperate. Mike continues:

«I know the hair and beard are white but that’s because they were close to the cloth not because they were really white.»

This fellow seems to have totally lost it. Let’s help him a bit: The hair and beard of the bust are white but that’s because the marble is white not because they were really white.

«But even if the faces match, that doesn’t prove anything.»

So, even they match it doesn’t matter! This is the mindset of these people. And I’m pretty sure if we had a bust of Jesus that matched so well, the same guys would probably shout: See? See? It fits! It is Jesus!

Annette writes:

«I’m not getting this one… Is the theory that Apollonius of Tyana migrated to Jerusalem when he was a relatively young man, become badly scourged, crowned with thorns, crucified, speared, buried in a (Jewish) linen cloth, and then somehow rise again to live a ripe old age of 100?»

No. I thought it was pretty clear on my previous post but perhaps Annette didn’t bother to read. Apollonius traveled throughout the whole world. When he was 33 he visited Jerusalem where under unknown circumstances he was crucified. But he survived the crucifixion and fled. This is why there is no authentic evidence for the existence of Jesus who seems to have appeared out of nowhere and to have disappeared the same way. It is pretty simple.

All in all, this was pretty entertaining. But I have to applaud mr Porter again and again for his courage. Having your faith challenged is never easy.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Είχε ο Ιησούς μακριά μαλλιά;

Ένα χαρακτηριστικό όλων των αγιογραφιών του Ιησού είναι ότι εμφανίζεται με μακριά μαλλιά. Γι’ αυτές τις απεικονίσεις όμως διατυπώνονται αντιρρήσεις και δικαιολογημένα. Εκτός απ’ το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια περιγραφή του Ιησού στα ευαγγέλια, οι Ιουδαίοι είχαν κοντά μαλλιά. Οι μόνοι που άφηναν τα μαλλιά τους να μακρύνουν ήταν οι ΝΑΖΙΡΑΙΟΙ (όχι Ναζωραίοι).

Οι Ναζιραίοι δεσμεύονταν από έναν προσωρινό όρκο να αφιερωθούν στον Θεό, στην διάρκεια του οποίου δεν έκοβαν τα μαλλιά τους, δεν κατανάλωναν οποιοδήποτε παράγωγο της αμπέλου και δεν άγγιζαν ούτε πλησίαζαν νεκρά σώματα. Με την λήξη του όρκου τους (διαρκούσε συνήθως μερικές μέρες) έκοβαν τα μαλλιά τους και τα προσέφεραν ως θυσία μαζί με δύο αμνούς, ένα κριάρι και άζυμους άρτους στην σκηνή του μαρτυρίου. Αυτές οι λεπτομέρειες περιγράφονται στο έκτο κεφάλαιο του βιβλίου των Αριθμών.

Είχε πάρει ναζαρίτικο όρκο ο Ιησούς; Από τα ευαγγέλια δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ο Ιησούς δεν ονομάζεται ποτέ Ναζιραίος και αν δεχθούμε ότι αυτό εννοούσαν οι ευαγγελιστές λέγοντας Ναζωραίος, έχουμε τα γεγονότα ότι ο Ιησούς δεν αποφεύγει το ποτό, ούτε τα νεκρά σώματα, ούτε προβαίνει στις σχετικές θυσίες με την λήξη του όρκου (ο οποίος όπως επισημάνθηκε ήταν ολιγοήμερος). Εν ολίγοις δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος λόγος που να μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι ο Ιησούς είχε μακριά μαλλιά.

Και εδώ έρχεται η Σινδόνη, η οποία ως γνωστόν απεικονίζει έναν άνθρωπο με μακριά μαλλιά. Αλλά γιατί; Φαίνεται ότι ο άγνωστος πλαστογράφος ο οποίος μπήκε σε τόσο κόπο να αναπαραστήσει το Πάθος με τόση λεπτομέρεια και ακρίβεια, αγνόησε κάτι που θα έπρεπε να είχε βρει με λίγο ψάξιμο, αν δεν το ήξερε ήδη. Μια σημαντική παράλειψη που δείχνει προς την κατεύθυνση της πλαστότητας εκτός... και αν ο άνθρωπος της Σινδόνης ΔΕΝ είναι Ιουδαίος. Και ο Απολλώνιος όχι μόνον δεν ήταν Ιουδαίος, αλλά ξέρουμε ότι είχε μακριά μαλλιά.

Τα μακριά μαλλιά λοιπόν, αν η Σινδόνη είναι γνήσια, φαίνεται να οδηγούν σε δύο ενδεχόμενα για τον άνθρωπο που απεικονίζεται σε αυτήν: είτε πρόκειται για έναν Ναζαρίτη Ιουδαίο, είτε για έναν μη Ιουδαίο. 

Η Σκιά του Τρίτου Αιώνα

Υπάρχει μια σχολή που υποστηρίζει ότι ο μυθικός Ιησούς των Ευαγγελίων ήταν η σκιά ενός πραγματικού προσώπου το οποίο γεννήθηκε το έτος 2 μ.Χ., δηλαδή ο Απολλώνιος Τυανέας. Ο Βίος του από τον Φιλόστρατο πλησιάζει να είναι παράλληλος με αυτόν του ευαγγελικού Ιησού. Λέγεται ότι ήταν το ζωντανό πρωτότυπο τόσο του Ιησού όσο και του Παύλου, διότι η βιογραφία του μοιάζει πολύ με εκείνη του Ιησού, ενώ παραδόξως ο Παύλος απηύθυνε τις επιστολές του προς εκκλησίες οι οποίες βρίσκονταν ακριβώς εκεί όπου είχε ταξιδέψει ο Απολλώνιος και ίδρυσε θρησκευτικές κοινότητες που μελετούσαν εξελληνισμένη πνευματική φιλοσοφία. Επίσης το όνομα του Παύλου στις Πράξεις έχει συσχετιστεί με κάποιον μυστηριώδη Απολλώ· και ακόμα ο προσωπικός συνοδός του Απολλωνίου, ο Δάμις, φαίνεται να ταιριάζει αρκετά καλά με τον συνοδό και προσωπικό φίλο του Παύλου Δημά. Ένα αυξανόμενο ρεύμα ιδεών υποστηρίζει ότι ο Απολλώνιος ήταν η πραγματικότητα με σάρκα και οστά πίσω από την αβέβαιη και από πολλές απόψεις αναμφισβήτητα επουσιώδη ιστορικότητα του Ιησού και του Παύλου. [...]

Ο Morrell επισημαίνει το παράξενο χαρακτηριστικό του Ιησού να είναι ξαφνικά και χωρίς κάποια γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό, γνωστός και αποδεκτός «σε όλη την Συρία». Το συμπέρασμά του από αυτό είναι ότι μόνον ο Απολλώνιος θα μπορούσε να εκπληρώσει αυτόν τον ρόλο και χαρακτήρα, δεδομένου ότι ήταν στην Συρία όπου είχε ιδρύσει τις πολλές «εκκλησίες». Οι συγγραφείς ανέκαθεν αναρωτιούνταν, όχι πολύ φωναχτά, πώς και πότε ο Παύλος θα μπορούσε να βρίσκεται στην Συρία και την Μικρά Ασία και να ίδρυσε τόσο γρήγορα μια λίστα αυξανόμενων κοινοτήτων στις οποίες έγραφε τις Επιστολές του. Η αυτόχθονη ανάπτυξη αυτών των «χριστιανικών» κοινοτήτων τόσο νωρίς στην ιστορία του Χριστιανισμού είναι πράγματι ένα φαινόμενο που ουδέποτε εξηγήθηκε επαρκώς.

Shadow of the Third Century, σελ. 224-225

Τo άγαλμα του Παύλου

Αυτός είναι ο Απόστολος Παύλος όπως απεικονίζεται στις αγιογραφίες. Σύμφωνα με την απόκρυφη χριστιανική παράδοση ο Παύλος ήταν κοντός, φαλακρός και καθόλου εμφανίσημος. Η γερμανική αστυνομία, με βάση την αρχαιότερη τοιχογραφία του Παύλου, αναδόμησε το πρόσωπό του, και το αποτέλεσμα ήταν το εξής:

Αλλά το άγαλμα του Παύλου στην Ρώμη είναι λίγο διαφορετικό:

Είναι αξιοσημείωτο ότι όχι μόνον δεν μοιάζει καθόλου με τις παραπάνω εικόνες, αλλά θυμίζει ΠΟΛΥ κάποιον άλλο κύριο, ο οποίος έζησε την ίδια ακριβώς περίοδο και τόσο η δράση όσο και το όνομά του ήταν παρόμοια με του Παύλου. Υπάρχουν και άλλα παρόμοια αγάλματα, και ακόμα και εκείνα που τον απεικονίζουν ως φαλακρό έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. O Παύλος της γλυπτικής δεν μοιάζει με τον Παύλο της παράδοσης. Μήπως μοιάζει με τον Παύλο της ιστορίας;

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Οι μάρτυρες του Ιησού

Οι αντίπαλοί μας ρωτούν: Εάν ο Ιησούς δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο, γιατί κανένας δεν αμφισβήτησε την ύπαρξή του; Απαντούμε με το παρακάτω ερώτημα: Αν ήταν ιστορικό πρόσωπο, τότε γιατί όχι μόνον το Ταλμούδ δεν τον αναφέρει, αλλά, εκτός από τα Ευαγγέλια, ούτε ένα έργο της πρώιμης χριστιανικής περιόδου δεν μας δίνει κάποια λεπτομέρεια για την ζωή αυτού του προσώπου; Εξετάστε τις Επιστολές του Παύλου! Όπως θα δείξουμε στο επόμενο κεφάλαιο, δεν παρουσιάζουν ούτε ένα ιδιαίτερο γεγονός της ζωής του Ιησού. Διαβάστε τις άλλες Επιστολές της Καινής Διαθήκης – Πέτρου, Ιωάννου, Ιακώβου, Ιούδα, και την Επιστολή προς Εβραίους – και την επιστολή του Κλήμη προς Κορινθίους, την επιστολή του Βαρνάβα, τον Ποιμένα του Ερμά, τις Πράξεις των Αποστόλων, κλπ. Σε κανένα από αυτά τα πρώιμα χριστιανικά έγγραφα δεν βρίσκουμε την παραμικρή αναφορά στον απλό άνθρωπο Ιησού, ή στο ιστορικό πρόσωπο του Ιησού ως τέτοιο, ώστε να συμπεράνουμε ότι ο συγγραφέας είχε στενή επαφή με αυτό. Η ζωή του, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια, με όλη την ανθρώπινη λεπτομέρεια, φαίνεται να ήταν τελείως άγνωστη σε αυτούς τους συγγραφείς.

The witnesses to the historicity of Jesus

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Η επιγραφή των Αδάνων

Aυτή είναι μια επιγραφή για τον Απολλώνιο η οποία βρίσκεται στο μουσείο των Αδάνων. Το κείμενο που διακρίνεται έχει ως εξής (σε παρένθεση τα γράμματα που λείπουν):



Η πρώτη φράση λέει ότι ο Απολλώνιος (ονομασθείς από τον Απόλλωνα), λάμποντας από τα Τύανα, έσβησε τις αμπλακίες (σφάλματα/αμαρτήματα) των ανθρώπων.

Στην δεύτερη η λέξη που λείπει είναι μάλλον ΣΟΦΟΣ τον οποίο έστειλε ο ουρανός να θεραπεύσει τους πόνους των θνητών. Έχει προταθεί επίσης η λέξη ΤΑΦΟΣ, αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται απίθανο αφού ο τάφος του δεν βρέθηκε ποτέ ούτε είναι γνωστό να τάφηκε ο Απολλώνιος στα Τύανα.

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Η αναγέννηση του Χριστιανισμού

Η εποχή όντως έβριθε από κάθε απόχρωση και γεύση εσωτερισμού. Αρκεί να αναφέρουμε τους πολλούς μοναστικούς οικισμούς των Εσσαίων, των Θεραπευτών, των Γυμνοσοφιστών, οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα μόνο νήμα. Μετά υπήρχαν οι Γνωστικοί, των οποίων τις σχολές διηύθυναν ο Μαρκίων, ο Βασιλίδης, ο Βαλεντίνος, ο Βαρδησάνης και ο Μάρκος. Πιο κάτω στην κλίμακα της διανόησης ήταν οι Εβιονίτες, οι οποίοι ήταν Ιουδαίοι Χριστιανοί, οι Οφίτες, με σύμβολο το ερπετό (όφις), και πολλές μικρές ομάδες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παγκόσμια προσωπικότητα του Απολλωνίου από τα Τύανα – μάντη, σοφού και προφήτη – ήταν στο απώγειο της σταδιοδρομίας και επιρροής του, η οποία εκτεινόταν από την Ρώμη μέχρι την Ινδία. [...]

Απέχει πολύ απ’ το να αποτελεί απλώς μια εξωφρενική εικασία ότι μπορεί να πρόκειται για το πραγματικό ιστορικό πρωτότυπο του ιδίου του Αποστόλου Παύλου. Και οι δύο άνδρες έχουν την ίδια βασική συλλαβή πολ (εκ του Απόλλων) στα ονόματά τους· αμφότεροι σπούδασαν την ελληνική φιλοσοφία την ίδια περίοδο στην Ταρσό, ένα κέντρο ελληνικής κουλτούρας· αμφότεροι ταξίδεψαν ευρέως και ίδρυσαν εσωτερικούς συλλόγους σε πολλά ίδια σημεία και περίπου την ίδια περίοδο· και αμφότεροι είχαν έναν γραμματέα και σύντροφο – τον Δημά στην περίπτωση του Απ. Παύλου, τον Δάμι σ’ αυτήν του Απολλωνίου. Και υπάρχουν κι άλλα σημεία ομοιότητας και συμπτώσεων.

A Rebirth for Christianity, σελ. 85

Η φωτογραφία του Secondo Pia

Αυτή είναι η πρώτη φωτογραφία της Σινδόνης που τράβηξε στις 28 Μαΐου 1898 ο Secondo Pia της οποίας το αρνητικό αποκάλυπτε τις λεπτομέρειες του προσώπου στο Σάβανο. Ο Pia κατηγορήθηκε για αλλοίωση της φωτογραφίας αλλά μετέπειτα φωτογραφίες επιβεβαίωσαν το εύρημά του.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Iησούς Τώρα και Τότε

Οι ακαδημαϊκοί της Καινής Διαθήκης διαφωνούν για το κατά πόσο το πρόσωπο του Ιησού, όπως διαβάζουμε την ζωή του στα Ευαγγέλια, βασίστηκε στον μύθο ενός θείου ανδρός ή σωτήρα εξ ουρανού, και αν αυτό επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την αλήθεια των ισχυρισμών των Χριστιανών αναφορικά με την μοναδικότητα του Ιησού ως πηγή αποκάλυψης από τον Θεό.

Πράγματι, δεν είναι ξεκάθαρο το κατά πόσο ο μύθος του θείου ανδρός εφαρμόστηκε ποτέ σε κάποιο άλλο ιστορικό πρόσωπο πλην του Ιησού. (ο καλλίτερος υποψήφιος είναι ο παγανιστής θαυματοποιός του πρώτου ή δευτέρου αιώνα Απολλώνιος Τυανέας, του οποίου η βιογραφία από τον Φιλόστρατο φαίνεται να τον παρουσιάζει σκοπίμως ως έναν παγανιστή αντίπαλο του Ιησού.)

Jesus Now and Then, σελ. 8

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

O Απολλώνιος του Ζαν Μπουασάρ

Η συνάντηση με τον Βεσπασιανό

Ο Ουεσπασιανός έκανε σχέδια ν’ αρπάξει την απόλυτη εξουσία και εκείνη την εποχή βρισκόταν στις χώρες οι οποίες συνόρευαν με την Αίγυπτο· καθώς λοιπόν προχωρούσε προς την Αίγυπτο, άνθρωποι σαν τον Δίωνα και τον Ευφράτη, για τους οποίους πιο κάτω θα γίνει λόγος, τον καλωσόριζαν. Διότι μετά τον πρώτο αυτοκράτορα, ο οποίος είχε βάλει σε τάξη τις ρωμαϊκές υποθέσεις, επικράτησαν τόσο ολέθριες τυραννίες για πενήντα χρόνια, ώστε ούτε ο Κλαύδιος, ο οποίος στα μέσα αυτής της περιόδου κυβέρνησε επί δεκατρία χρόνια, να μην φαίνεται επιτυχημένος. Και όμως ο Κλαύδιος ήταν πενήντα ετών, όταν είχε αναλάβει την εξουσία, δηλαδή σε μια ηλικία κατά την οποία ο νους των ανθρώπων βρίσκεται στην μεγαλύτερη ακμή του και είχε την φήμη ανθρώπου που αγαπάει την κάθε είδους πνευματική καλλιέργεια· αλλά και εκείνος, αν και βρισκόταν σ’ αυτήν την ηλικία, πολλά παιδαριώδη έπαθε και άφησε την εξουσία σε γυναικούλες, όπως κάποιος αφήνει ένα λιβάδι στην βοσκή των προβάτων· σ’ αυτές με τόση ευκολία αφέθηκε να τον δολοφονήσουν, ώστε αν και γνώριζε εκ των προτέρων όσα επρόκειτο να πάθει, ούτε γι’ αυτά που γνώριζε έλαβε προφυλάξεις.

Ο Απολλώνιος ήταν βεβαίως ευχαριστημένος με την νέα τροπή των πραγμάτων όσο τουλάχιστον ο Ευφράτης και ο Δίων, δεν έκανε όμως χρήση αυτής στις δημόσιες συζητήσεις του, επειδή πίστευε ότι το είδος αυτό του λόγου αρμόζει περισσότερο σ’ έναν ρήτορα. Καθώς λοιπόν ο αυτοκράτορας πλησίαζε στην πύλη, μπροστά στις πύλες τον υποδέχονταν οι ιερείς μαζί με τους δικαστές της Αιγύπτου και τους αντιπροσώπους των επαρχιών, στις οποίες ήταν διηρημένη η Αίγυπτος. Παρόντες ήταν και όλοι οι φιλόσοφοι με όλα τα σχολεία τους.

Αλλά ο Απολλώνιος, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά, εξακολουθούσε τις συζητήσεις στον ναό. Αφού ο αυτοκράτορας μεγαλόπρεπα και ήρεμα αντάλλαξε μερικές κουβέντες και εκφώνησε έναν σύντομο λόγο, είπε:

«Βρίσκεται εδώ ο άνδρας από τα Τύανα;»

«Ναι» απάντησαν, «και έτσι πολύ μας βελτίωσε.»

«Πώς θα μπορούσαμε να συναντηθούμε μαζί του;» είπε ο αυτοκράτορας, «γιατί τον χρειάζομαι πολύ τον άνδρα αυτόν.»

«Αυτός θέλει να σε συναντήσει κοντά στον ναό» απάντησε ο Δίων, «έτσι μου έλεγε όταν ερχόμουν εδώ.»

«Ας πάμε λοιπόν να προσευχηθούμε στον θεό και να συναντηθούμε μ’ έναν έξοχο άνδρα», είπε ο βασιλιάς.

Τότε κυκλοφόρησε η ιστορία, ότι του μπήκε στο μυαλό να καταλάβει την εξουσία, όταν ακόμη πολιορκούσε τα Σόλυμα, και ότι προσκαλούσε τον Απολλώνιο, προκειμένου να τον συμβουλευτεί για τις σκέψεις του αυτές, αλλά εκείνος ηρνείτο να πατήσει το πόδι στην γη την οποία μόλυναν οι κάτοικοί της και με όσα έκαμαν και με όσα έπαθαν· γι’ αυτό έλεγαν ότι ήλθε στην Αίγυπτο, αφού κατέλαβε την εξουσία, για να συζητήσει με τον Απολλώνιο όσα θα εκθέσω στην συνέχεια.

Ύστερα από την θυσία, και πριν να παραχωρήσει επίσημες ακροάσεις στους αντιπροσώπους των πόλεων, χαιρέτησε τον Απολλώνιο και, σαν να προσευχόταν σ’ αυτόν του είπε:

«Κάνε με βασιλιά εσύ»· και εκείνος είπε: «Σε έκαμα, διότι προσευχήθηκα και ζήτησα ήδη από τους θεούς να γίνεις βασιλιάς δίκαιος, γενναίος, συνετός, στολισμένος με κάτασπρα μαλλιά και πατέρας γνησίων παιδιών». Ο βασιλιάς καταχάρηκε με τα λόγια αυτά και επί πλέον, διότι το πλήθος που βρισκόταν μέσα στο ιερό τον άκουσε και αυτό.

Και τον ρώτησε: «Πώς σου φαινόταν η εξουσία του Νέρωνα;»

Και ο Απολλώνιος απάντησε: «Ο Νέρων ίσως γνώριζε να χορδίζει την κιθάρα, ντρόπιασε όμως την εξουσία με την χαλάρωση και το τέντωμα.»

«Προτείνεις λοιπόν» είπε ο άλλος, «ο κυβερνήτης να τηρεί τους κανόνες ανάμεσα στα δύο;»

«Όχι εγώ», απάντησε «αλλά ο θεός είναι εκείνος ο οποίος όρισε την ισότητα ως μεσότητα. Και καλοί σύμβουλοι είναι αυτοί εδώ οι άνδρες», και έδειξε τον Δίωνα και τον Ευφράτη, ο οποίος δεν είχε έρθει ακόμα σε αντίθεση μαζί του.

Τότε ο βασιλιάς σήκωσε ψηλά τα χέρια του και είπε: «Δία, είθε εγώ να κυβερνώ σοφούς άνδρες και οι σοφοί άνδρες εμένα». Και αφού στράφηκε προς τους Αιγυπτίους, πρόσθεσε: «Αντλήστε και από μένα ελεύθερα, όπως αντλείτε και από τον Νείλο». Το αποτέλεσμα τότε ήταν ότι οι Αιγύπτιοι ανέκτησαν την ευημερία τους, διότι είχαν ήδη εξαντληθεί από τις καταπιέσεις. Όταν ο βασιλιάς κατέβηκε από τον ναό έπιασε τον Απολλώνιο από το χέρι, τον οδήγησε στα ανάκτορα και του είπε:

«Ίσως να δίνω την εντύπωση σε μερικούς ότι κάνω ανοησία, που στα εξήντα μου αναλαμβάνω την βασιλεία. Θέλω λοιπόν, να απολογηθώ σ’ εσένα γι’ αυτή μου την ενέργεια για να μπορείς να απολογείσαι κι εσύ για μένα στους άλλους. Εγώ δεν θυμάμαι να έχω υποδουλωθεί ποτέ στα πλούτη, ούτε ακόμη και όταν ήμουν παιδί, ενώ τα αξιώματα και τα μεγαλεία τα οποία απορρέουν από την κυβέρνηση των Ρωμαίων με τόση σωφροσύνη και μετριοπάθεια τα αντιμετώπισα, ώστε μήτε υπεροπτικός μήτε ψοφοδεής να φανώ· όσο για επαναστάσεις ούτε και εναντίον του Νέρωνα τις σκέφθηκα· αλλά επειδή κατείχε την εξουσία, αν και όχι σύμφωνα με τους νόμους, αφού την παρέλαβε από τον αυτοκράτορα, υποτάχθηκα σ’ αυτόν για χάρη του Κλαυδίου, ο οποίος με διόρισε ύπατο και σύμβουλο των υποθέσεών του· και μα την Αθηνά, κάθε φορά που έβλεπα τον Νέρωνα να ασχημονεί, δάκρυζα, σκεπτόμενος τον Κλαύδιο, ποιο δηλαδή κάθαρμα κληρονόμησε το πολυτιμώτερο από τα αγαθά του. Διαπιστώνοντας στην συνέχεια ότι ούτε όταν εκθρονίστηκε ο Νέρων άλλαξαν προς το καλλίτερο τα πράγματα των ανθρώπων, αλλά αντιθέτως η εξουσία εξακολουθούσε να εξευτελίζεται, έτσι όπως συνέβαινε επί Βιτελίου, θα προχωρήσω πλέον με αποφασιστικότητα προς αυτήν, πρώτον γιατί θέλω να παρουσιάσω στους ανθρώπους την αξία μου και δεύτερον γιατί θέλω να αγωνιστώ εναντίον ανθρώπου, που ζει μέσα στην κραιπάλη.

Διότι ο Βιτέλιος λούζεται με αρώματα περισσότερο απ’ ότι εγώ με νερό, και μου φαίνεται ότι αν τρυπηθεί με ξίφος θα τρέξει άρωμα μάλλον παρά αίμα από την πληγή του· και καθώς πίνει κρασί πάνω στο κρασί, έχει χάσει τα λογικά του και ενώ, όταν παίζει τα ζάρια είναι γεμάτος φόβο μήπως αυτά τον προδώσουν, δεν διστάζει να παίζει στα ζάρια την εξουσία· και υποταγμένος στις πόρνες καθώς είναι, συνουσιάζεται με παντρεμένες γυναίκες, λέγοντας ότι είναι γλυκύτερος ο έρωτας, όταν αυτός συνοδεύεται από κινδύνους. Παραλείπω τα ακόμη πιο αισχρά, για να μην λέω μπροστά σου τέτοια πράγματα. Δεν μπορώ όμως σαν δειλός να ανέχομαι, ώστε οι Ρωμαίοι να κυβερνιούνται από τέτοιον άνδρα· ας ζητήσω καλλίτερα από τους θεούς να με καθοδηγούν, για να είμαι ο πραγματικός εαυτός μου. Γι’ αυτό Απολλώνιε, εγώ προσδένομαι επάνω σου σαν με καραβόσκοινο, διότι λένε ότι εσύ εννοείς τέλεια τους θεούς, και σε καθιστώ σύμβουλο στις αποφάσεις μου, επάνω στις οποίες στηρίζεται η τύχη ολόκληρης της οικουμένης, ώστε, αν οι διαθέσεις των θεών φαίνονται ευνοϊκές να ενεργώ σύμφωνα μ’ αυτές· αν όμως είναι αντίθετες και όχι ωφέλιμες για μένα και τους Ρωμαίους, να μην τους ενοχλώ παρά την θέλησή τους.»

Ο Απολλώνιος πιάστηκε από τα λόγια αυτά και απευθυνόμενος προς τον ουρανό, είπε: «Δία, Καπιτώλιε, επειδή εσένα αναγνωρίζω ως μόνο διαιτητή των παρόντων πραγμάτων, φύλαγε τον εαυτό σου γι’ αυτόν και αυτόν για σένα· διότι τον ναό σου, που χέρια βέβηλα τον πυρπόλησαν χθες, είναι πεπρωμένο να τον ξαναχτίσει αυτός εδώ ο άνδρας προς χάρη σου.»

Και στον βασιλιά που έμεινε έκθαμβος από αυτά είπε: «Η πραγματικότητα θ’ αποκαλυφθεί μόνη της· μην ζητάς τίποτε από μένα και προχώρα στην πραγματοποίηση των ορθών αποφάσεών σου.»

Πραγματικά στην Ρώμη ο Δομετιανός, ο γιός του Ουεσπασιανού, είχε παραταχθεί εναντίον του Βιτελίου, προασπίζοντας την εξουσία του πατέρα του· αλλά ενώ αυτός πολιορκούσε το Καπιτώλιο ο Βιτέλιος ξέφυγε από τους πολιορκητές, όμως πυρπόλησε τον ναό. Κι όλα αυτά φανερώθηκαν στον Απολλώνιο γρηγορώτερα απ’ ότι αν συνέβαιναν στην ίδια την Αίγυπτο.

Μετά από όλες αυτές τις συζητήσεις, ο Απολλώνιος απομακρύνθηκε από τον βασιλιά, λέγοντας ότι δεν του επιτρέπουν οι πατροπαράδοτες συνήθειες των Ινδών να κάμει κάτι διαφορετικό απ’ όσα εκείνοι κάμουν το μεσημέρι· την ίδια στιγμή ο βασιλιάς με περισσότερο ενθουσιασμό, αντί να επιτρέψει να του διαφύγει η κατάσταση από τα χέρια, έμενε σταθερός στην τακτική του, πεπει-σμένος από τα λόγια του Απολλωνίου ότι το μέλλον του είναι σίγουρο και επιβεβαιωμένο από τον ουρανό.

Τα ξημερώματα της επομένης ημέρας, ο Απολλώνιος πήγε στα ανάκτορα και ρώτησε τους φρουρούς, τι κάνει ο βασιλιάς· από αυτούς έμαθε ότι έχει ξυπνήσει από ώρα και ασχολείται με την αλληλογραφία του. Σαν άκουσε αυτά έφυγε λέγοντας στον Δάμι: «Ο άνδρας αυτός θα μπορέσει να κυβερνήσει».

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Ε, Κεφάλαια XXVII-XXXI

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Η Ιερά Σινδόνη θα εκτεθεί το 2015

Η διάσημη «Σινδόνη του Τορίνο», που πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για το ταφικό σάβανο του Ιησού Χριστού θα εκτεθεί δημοσίως το 2015, δήλωσε ένας αξιωματούχος.

Ο Αρχιεπίσκοπος του Τορίνο Cesare Nosiglia δήλωσε ότι ο Πάπας Francis έχει προσκληθεί να επισκεφθεί την σινδόνη, η οποία φέρει την εικόνα του προσώπου ενός ανθρώπου που πιστεύεται ότι υπέστη σωματικά τραύματα παρόμοια με σταύρωσης.

Οι ακριβείς ημερομηνίες που θα εκτεθεί η σινδόνη δεν έχουν καθοριστεί αλλά θα είναι για 40-45 ημέρες κοντά στο Πάσχα. Πάνω από δύο εκατομμύρια προσκυνητές αναμένεται να έρθουν.

Τον Απρίλιο του 2010, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έκαναν κράτηση για να χαζέψουν το λινό ύφασμα για περίπου τρία λεπτά κατά την πρώτη δημόσια προβολή μετά από μια δεκαετία στον καθεδρικό ναό του Τορίνο.

Μια διαμάχη περιβάλλει το μήκους 4,3 μέτρων και πλάτους ενός μέτρου ύφασμα το οποίο πολλοί Χριστιανοί πιστεύουν ότι τύλιξε τον Ιησού Χριστό μετά τον θάνατό του και το πρόσωπό του αποτυπώθηκε σ’ αυτό.

Όμως οι σκεπτικιστές επικαλούνται τα αποτελέσματα της χρονολόγησης με άνθρακα λέγοντας ότι η σινδόνη ήταν στην πραγματικότητα από τον Μεσαίωνα, περίπου 1.300 χρόνια μετά τον Χριστό.

Το ύφασμα στεγάζεται στο βασιλικό παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Τορίνο.

Πριν το 2010, η τελευταία φορά που εκτέθηκε δημοσίως ήταν το 2000 κατά τους εορτασμούς της χιλιετίας της Καθολικής Εκκλησίας.


Ο Ιησούς πάει στο Χόλιγουντ

Τι γίνεται αν ένας μυθικός «Ιησούς Χριστός» βασίστηκε σ’ ένα πρόσωπο που πραγματικά έζησε εκείνη την περίοδο; Τι γίνεται αν αυτό το πρόσωπο ήταν ένας άνδρας γνωστός ως Απολλώνιος Τυανέας;

Μερικοί σκεπτικιστές πιστεύουν ότι ο Απολλώνιος ήταν μυθικός χαρακτήρας λόγω των προφανών μύθων που τελικά τον περιέβαλαν, αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί τον δέχονται ως ιστορικό πρόσωπο. Τον αναφέρουν αρκετές αξιόπιστες ανεξάρτητες πηγές, συμπεριλαμβανομένων πρώιμων Χριστιανών ηγετών οι οποίοι προσπάθησαν να μειώσουν την φήμη του.

Ο Απολλώνιος γεννήθηκε σε μια πλούσια ελληνική οικογένεια στην πόλη των Τυάνων περίπου τον καιρό που υποτίθεται γεννήθηκε ο Ιησούς. Ως ενήλικος, ο Απολλώνιος έγινε ένας πολυταξιδεμένος φιλόσοφος και πνευματικός δάσκαλος. Ταξίδεψε στην Παλαιστίνη, Βαβυλώνα, Ρώμη, Ισπανία, και μέχρι την Ινδία και το Νεπάλ όπου μελέτησε τον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό. Ο Απολλώνιος ήταν μάλλον ένας από τους ξένοιαστους προφήτες της εποχής του, και έγινε δεκτός σε διάφορες θρησκευτικές αιρέσεις και πνευματικές αδελφότητες όπου έμαθε αλλά και δίδαξε.

Ο Απολλώνιος ήταν περισσότερο γνωστός για την διδασκαλία περί αθανασίας της ψυχής, της μετεμψύχωσης (μετενσάρκωση, η μετάβαση της ψυχής από το ένα σώμα στο άλλο), και της υπέρτατης θεότητας. Ταξίδεψε και κήρυξε εκτενώς σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όπου πάνω από δώδεκα ναοί ανηγέρθησαν προς τιμήν του.

Δεν τον συμπαθούσαν όλοι. Ο δεσποτικός αυτοκράτορας Νέρων και ο διάδοχός του Δομιτιανός τον φυλάκισαν, αλλά ο προφήτης λέγεται ότι απέδρασε θαυματουργικά. Έφτασε σε μεγάλη ηλικία, ίσως μέχρι τα 100, και πέθανε είτε στην Έφεσο όπου ίδρυσε την τελευταία σχολή του, είτε στην Ινδία.

Όσον αφορά τις προσωπικές του αρετές, μαθαίνουμε ότι ο Απολλώνιος ήταν πολύ όμορφος ως νεαρός, ευγενής, και είχε μια ισχυρή μνήμη και διάθεση για μάθηση. Του άρεσε το καλοπροαίρετο (και ενίοτε ειρωνικό) χιούμορ. Ο Απολλώνιος ήταν χορτοφάγος – απέφευγε να φάει ή να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε ζωικής προέλευσης. Ζούσε μια απλή ζωή αφήνοντας τα μαλλιά του να μακρύνουν, φορώντας απλά λινά λευκά υφάσματα, και περπατώντας ξυπόλητος. Όταν έλαβε την κληρονομιά του πατέρα του, ο Απολλώνιος κράτησε ένα μικρό μέρος για τον εαυτό του και μοίρασε το υπόλοιπο στους φτωχούς συγγενείς του. Δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε έκανε παιδιά. Ο κυρίως σύντροφός του ήταν ένας αφοσιωμένος φίλος ονόματι Δάμις. Ο Δάμις αγαπούσε βαθιά τον Απολλώνιο και κρατούσε γραπτές σημειώσεις των δραστηριοτήτων του προφήτη.

Τα περισσότερα απ’ όσα ξέρουμε για τον Απολλώνιο προέρχονται από μια βιογραφία που έγραψε το 216 μ.Χ. ο Φλάβιος Φιλόστρατος, ένας Αθηναίος συγγραφέας μεγάλης φήμης. Το έργο του, Βίος Απολλωνίου, βασίστηκε σε πολλές πηγές, συμπεριλαμβανομένων των γραπτών του Δάμι και επιστολών που έγραψε ο Απολλώνιος. Μελετώντας τον Βίο Απολλωνίου, βρίσκουμε εντυπωσιακές παραλλήλους μεταξύ του Έλληνα δασκάλου και του Ιησού:

1. Άγγελοι έψελναν στην γέννηση του Ιησού. Αγγελιοφόροι του θεού Απόλλωνα έκαναν το ίδιο όταν γεννήθηκε ο Απολλώνιος.

2. Ο Απολλώνιος ήταν θαυματουργός θεραπευτής, και οι ιερείς έστελναν συχνά τους ασθενείς σ’ εκείνον για θεραπείες. Ο Ιησούς θεράπευε επίσης με θαύματα και λάμβανε παραπομπές.

3. Απολλώνιος και Ιησούς μπορούσαν να προλέγουν το μέλλον.

4. Αμφότεροι θεράπευαν την παράνοια διώχνοντας δαίμονες.

5. Ο Απολλώνιος μπορεί να επανέφερε έναν νεκρό στην ζωή. Σ’ ένα επεισόδιο, το σώμα μιας πλούσιας κοπέλας κηδευόταν. Ο Απολλώνιος έπιασε το χέρι της, έσκυψε, και είπε μερικές λέξεις χαμηλόφωνα. Άνοιξε τα μάτια της, μίλησε και την πήγαν πίσω στο σπίτι του πατέρα της. Συγκρίνετε με τον Ματθαίο 9:18-25 όπου ο Ιησούς ανασταίνει μια προσφάτως νεκρή κόρη ενός τοπικού αξιωματούχου πιάνοντας το χέρι της.

6. Ο Απολλώνιος ταξίδεψε στην Ρώμη όπου συνελήφθη με τις κατηγορίες ότι επέτρεψε να τον λατρέψουν, μίλησε κατά των κυβερνώντων δυνάμεων, και προσποιήθηκε ότι τα λόγια του ήταν εμπνευσμένα από τους θεούς. Ο Ιησούς συνελήφθη και δικάστηκε διότι ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Ιουδαίος Μεσσίας, μίλησε τάχα κατά της εξουσίας, και είπε ότι είναι ο Υιός του Θεού.

7. Ο Απολλώνιος μπορούσε να εξαφανίζεται και να επανεμφανίζεται θαυματουργικά. Ο Φιλόστρατος υπονοεί ότι ο Απολλώνιος ίσως έφυγε από τον τάφο του μετά θάνατον από μόνος του. Ο Ιησούς εξαφανίστηκε από τον τάφο του μετά θάνατον και εμφανίστηκε θαυματουργικά ζωντανός αλλού.

8. Ιησούς και Απολλώνιος απέρριπταν τον πλούτο. Ζούσαν και ντύνονταν απλά.

9. Ο Απολλώνιος είχε έναν πιστό κύκλο μέχρι δέκα ατόμων με τα οποία ταξίδευε και ζούσε κοινοτικά. Αυτό είναι όμοιο με την συνοδεία των δώδεκα αποστόλων του Χριστού.

Ο υπαινιγμός φαίνεται ξεκάθαρος:

«Δεν υπήρξε ποτέ κάποιος άνδρας ονόματι Ιησούς από την Ναζαρέτ, αλλά το όνομα υιοθετήθηκε από τους σχεδιαστές του Χριστιανισμού για να καλύψουν την ταυτότητα του Απολλωνίου από τα Τύανα του οποίου τις διδασκαλίες και τρόπο ζωής υπέκλεψαν και χρησιμοποίησαν ως πρότυπο για να φτιάξουν το σύστημά τους.» (Raymond Bernard)

Οι υποστηρικτές της θεωρίας ο Ιησούς Ήταν ο Απολλώνιος επισημαίνουν ένα περίεργο γεγονός. Ο Δάμις δεν ανέφερε ποτέ τον Χριστό στα κείμενά του παρά τα εκτενή ταξίδια του Απολλωνίου στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Διακόσια χρόνια αργότερα, ο Φιλόστρατος ήταν επίσης σιωπηλός για την ύπαρξη του Χριστού αν και επεσήμανε τα λάθη άλλων θρησκειών. Φαίνεται ότι ο Δάμις και ο Φιλόστρατος δεν είχαν ακούσει ποτέ για τον Ιησού, ή δεν τους ένοιαζε, και αυτό μπορεί να είναι περαιτέρω απόδειξη ότι ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ. Ο Απόστολος Παύλος ήξερε μάλλον για τον Απολλώνιο και μπορεί να τον χρησιμοποίησε ως πρότυπο για τον μύθο του Χριστού. Ο Απολλώνιος ήταν στην πατρίδα του Παύλου την Ταρσό όταν ήταν παιδιά, και η τελευταία πόλη όπου ίδρυσε θρησκευτική σχολή ο Απολλώνιος ήταν η Έφεσος – ένα βασικό κέντρο του πρώιμου Χριστιανισμού.

Η θεωρία ο Ιησούς Ήταν ο Απολλώνιος έχει τους επικριτές της. Ο Βίος Απολλωνίου γράφτηκε πάνω από δύο αιώνες μετά τον Χριστό. Αυτό καθιστά πιθανό ένας μύθος περί Απολλωνίου να βασίστηκε στον Ιησού και όχι αντιστρόφως. Η Καινή Διαθήκη λέει ότι ο Χριστός είχε πολλές γυναίκες οπαδούς, αλλά αυτό δεν ισχύει για τον Απολλώνιο. Μια τέτοια λεπτομέρεια δεν θα είχε προστεθεί σε έναν μύθο του Χριστού αν δεν ήταν απαραίτητη. Εξ άλλου, ο παραδοσιακός Ιουδαϊσμός δεν επέτρεπε στις γυναίκες να παίζουν σημαντικό ρόλο στα θρησκευτικά ζητήματα, και οι πρώτοι Χριστιανοί προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν Ιουδαίους.

Η θεωρία σ’ αυτό το κεφάλαιο επικεντρώνεται σ’ έναν συναρπαστικό πνευματικό δάσκαλο ο οποίος εμφανίστηκε στα ταραχώδη χρόνια του πρώτου αιώνα μ.Χ. Ακόμη και αν η θεωρία του Απολλωνίου δεν μας δίνει τελικές απαντήσεις για την ταυτότητα του Χριστού, μας προσφέρει άλλη μια ματιά στις πολλές πνευματικές παρόδους που έχει διαβεί η ανθρωπότητα. Μας υπενθυμίζει επίσης ότι οι πλανόδιοι κήρυκες είναι μέρος του πνευματικού μωσαϊκού της ανθρωπότητας για χιλιετίες. Κάποιοι εξ αυτών πετούν σήμερα πρώτη θέση σε πολυτελή αεροπλάνα, μένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία, και προσελκύουν χιλιάδες οπαδούς σε γεγονότα τα οποία διοργανώνονται σε τεράστιους χώρους συνάντησης με εξελιγμένη οπτική και ακουστική τεχνολογία. Οι ξυπόλητοι κήρυκες του παρελθόντος έχουν διανύσει πολύ δρόμο.

Jesus Goes to Hollywood, σελ. 54-57

Εσωτερική ενέργεια

Με την χρήση της εσωτερικής ενέργειας να ρέει από την θεία πηγή, τα πάντα είναι δυνατά. Ωστόσο, ο ανθρώπινος νους έχει προστατευτικούς φραγμούς που αποτρέπουν περιστασιακή πρόσβαση σ’ αυτή την δύναμη. Αυτό είναι καλό διότι χωρίς αυτούς, ο κόσμος θα είχε μάλλον καταστραφεί πριν από καιρό.

Οι μάγοι μπορούν να ξεγελούν το μυαλό τους να παρακάμπτει αυτούς τους φραγμούς, χρησιμοποιώντας πανάρχαιες και δοκιμασμένες τελετουργικές τεχνικές, έτσι ώστε ένα πολύ μικρό κομμάτι εσωτερικής ενέργειας να απελευθερωθεί από το Αφανές. Ένα μικρό κομμάτι, όμως είναι αρκετό για να κάνει θαύματα. Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ελευθερώσει αυτή την ενέργεια κατά βούληση θα ήταν παντοδύναμος, ένας ενσαρκωμένος Θεός. Μερικοί πιστεύουν ότι ο Ιησούς ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος – ένας μάγος με μεγάλες ικανότητες που χρησιμοποιούσε τα χαρίσματά του για θεραπείες.

Ο Ιησούς δεν είναι ο μόνος που έχει καταγραφεί στην αρχαία ιστορία να θεραπεύει ασθενείς και να ανασταίνει τους νεκρούς. Το ίδιο λέγεται για παράδειγμα για τον σοφό Απολλώνιο Τυανέα. Ωστόσο, επειδή οι χριστιανικές εκκλησίες αναγνωρίζουν τα θαύματα του Ιησού και απορρίπτουν εκείνα του Απολλωνίου, ο Ιησούς αποκαλείται θείος, ενώ ο Απολλώνιος είναι γνωστός μόνον ως μάγος. Οι πράξεις πολλών τέτοιων μάγων έχουν καταγραφεί από τους αρχαίους χρονικογράφους.

Serpent of Wisdom, σελ. 244-245

Το φαινόμενο των UFO

Kατά την διάρκεια και κοντά στην εποχή του Ιησού, υπήρχαν πολλοί προφήτες. Ένας συγκεκριμένα κάλυπτε τις απαιτήσεις ενός «σωτήρα». Ήταν ο Απολλώνιος Τυανέας. Ο θρύλος λέει ότι έκανε θαύματα, όπως να αναστήσει ένα κορίτσι εκ νεκρών και να εκδιώκει δαίμονες. Δίδασκε για την ύπαρξη ενός Υπερτάτου Όντος και ότι το ανώτατο καλό είναι η «αγάπη». Το έλεός του ήταν τόσο μεγάλο που οι άνθρωποι νόμιζαν ότι είναι ο «Υιός του Θεού» και όταν πέθανε, οι οπαδοί του ισχυρίστηκαν ότι ανήλθε στον ουρανό με το σώμα του. Έζησε πριν τον Ιησού και πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Χριστιανισμός βάσισε την ιστορία του Ιησού στην ζωή του Απολλωνίου Τυανέως.

The UFO Phenomenon and the Birth of the Jewish, Christian, and Muslim Religions, σελ. 209

Το περιστατικό με τον κιθαριστή

Προσήλθαν λοιπόν στις πύλες, και οι φρουροί τίποτα δεν τους ρωτούσαν, αλλά περιεργάζονταν την εμφάνισή τους και απορούσαν· διότι οι τρόποι τους έδειχναν ιεροί και σε τίποτα δεν έμοιαζαν μ’ εκείνους που κάμνουν εράνους για τους ναούς ζητιανεύοντας. Ενώ όμως διέμεναν σ’ ένα πανδοχείο κοντά στις πύλες και δειπνούσαν, γιατί είχε πια βραδιάσει, έρχεται σαν να πήγαινε σε γλέντι κάποιος μεθυσμένος, που διέθετε καλή φωνή και περιδιάβαινε την Ρώμη τραγουδώντας τις μελωδίες του Νέρωνος· αυτός ήταν διορισμένος με μισθό για τον σκοπό αυτό, και όποιον άκουγε αδιάφορα ή δεν έδινε αμοιβή για την ακρόαση, του είχε δοθεί το δικαίωμα να τον οδηγεί στην φυλακή με την κατηγορία ότι τάχα δεν δείχνει ευσέβεια.

Αυτός είχε και κιθάρα και όλη την εξάρτηση την κατάλληλη για κάποιον που παίζει κιθάρα, καθώς και κάποια χορδή, από τις δεύτερες και μεταχειρισμένες, μέσα σε θήκη, για την οποία έλεγε ότι την είχε αγοράσει από την κιθάρα του Νέρωνος, πληρώνοντας δύο μνες, και ότι δεν θα την πουλούσε σε κανέναν, αν δεν είναι κιθαρωδός από τους αρίστους και από αυτούς που θα αγωνιστούν στους Πυθικούς αγώνες. Αφού λοιπόν έκαμε το προανάκρουσμα, χτυπώντας τις χορδές, και τραγούδησε έναν σύντομο ύμνο του Νέρωνος, προσέθετε μελωδίες, άλλες από την Ορέστεια, άλλες από την Αντιγόνη, και άλλες από οπουδήποτε αλλού, και ξαφνικά το γύρισε σε ωδές, όσες
κακοποιούσε ο Νέρων με την αισχρή φωνή του και τις στρέβλωνε.

Και επειδή όλοι άκουγαν με αδιαφορία, αυτός έλεγε ότι δείχνουν ασέβεια απέναντι στον Νέρωνα και ότι είναι εχθροί της θεϊκής του φωνής, ενώ εκείνοι δεν του έδιναν σημασία. Όταν λοιπόν ο Μένιππος ρώτησε τον Απολλώνιο, πώς ακούει αυτά που ο κιθαριστής λέει, εκείνος «πώς τα εκτιμώ;» είπε, «όπως ακριβώς και τα τραγούδια του. Εμείς όμως, Μένιππε, ας μη θεωρούμε προσβλητικά τα λόγια του, αντιθέτως, αφού του δώσουμε την αμοιβή του για την επίδειξη, ας τον αφήσουμε να προσφέρει θυσίες στις Μούσες του Νέρωνος».

Έτσι έληξε η αναταραχή που προκάλεσε ο μεθυσμένος.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Δ, Κεφάλαιο ΧΧΧΙΧ