Ποιος ήταν ο πραγματικός Ιησούς;

 

Ο γιος του Θεού ήταν στην πραγματικότητα Έλληνας, ο οποίος αργότερα έκανε θαύματα, πριν εξαλειφθεί από την ιστορία, σύμφωνα με την θεωρία του ντοκιμαντέρ της Amazon, «Βible Conspiracies».

Όπως ισχυρίζεται το ντοκιμαντέρ, ο Έλληνας φιλόσοφος Απολλώνιος μπορεί να είναι το αληθινό πρόσωπο πίσω από τις ιστορίες της Βίβλου.

«Υπάρχει στην πραγματικότητα, ένας άνθρωπος που τα ίχνη του μπορούν να βρεθούν, αφού η εκκλησία δεν κατάφερε να τον εξαλείψει από την ιστορία. Το όνομά του είναι Απολλώνιος και γεννήθηκε το 3 π.Χ. ή 4 π.Χ. στα Τύανα της Καππαδοκίας», αναφέρει το ντοκιμαντέρ σύμφωνα με την βρετανική Express.

«Γρήγορα έγινε μαθητής του Πυθαγόρα και ασπάστηκε την αποχή από τις ηδονές της σάρκας και του κρασιού. Δεν φορούσε υποδήματα και είχε αφήσει τόσο τα μαλλιά του μακριά, όπως και γένια. Σύντομα οι διδασκαλίες του, τον ανέδειξαν ως αναμορφωτή και ως κατοικία είχε το ιερό του Ασκληπιού», αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ.

Τα νέα στοιχεία που παρουσιάζονται εξηγούν πως ο Απολλώνιος απέκτησε ακολούθους καθώς κήρυττε, αλλά και πως πραγματοποιούσε θαύματα. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές ότι ανέστησε νεκρούς και μιλούσε για πράγματα που ήταν έξω και πέρα από την ανθρώπινη νόηση.

Στη συνέχεια, το Bible Conspiracies λέει ότι η φήμη του Απολλώνιου εξαπλώθηκε, αλλά ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αυρηλιανός, που τον θεωρούσε επικίνδυνο, αποφάσισε να τον διώξει καταστρέφοντας ναούς αλλά και αγάλματα προς τιμήν του.

«Υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Απολλώνιος όντως υπήρξε» καταλήγει το ντοκιμαντέρ, το οποίο ωστόσο - όπως μαρτυρά και ο τίτλος του - ασχολείται με θεωρίες συνωμοσίας.

Huffington Post

ΣΧΟΛΙΟ: Το ντοκιμαντέρ είναι του 2016 αλλά η είδηση έσκασε το 2019 και μεταδόθηκε από ξένα αλλά και ελληνικά πρακτορεία. Αν και ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα σημαντικό βήμα. Για το θέμα αναγκάστηκε να εκδώσει μια οξεία (προφανώς) ανακοίνωση και η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς η οποία με έκδηλη δυσαρέσκεια καταλήγει:

«Ο Χριστός δεν μπορεί, ούτε να συγκριθεί, πολλώ δε μάλλον να ταυτιστεί, με διάφορα ανθρώπινα πρόσωπα, όσο αξιόλογα και αν υπήρξαν. Είναι ο σαρκωθείς Θεός, ο Οποίος έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου. Κάθε προσπάθεια σύγκρισης και ταύτισης με οποιοδήποτε άνθρωπο έπεσε στο κενό. Επίσης η προσπάθεια κάποιων σούπερ ελλήνων να θέλουν το Χριστό, σώνει και καλά, Έλληνα αποτελεί, πέρα από ματαιοπονία, θεολογικό ατόπημα, διότι ο Χριστός δεν ανήκει σε κανέναν λαό, δεν ήρθε αποκλειστικά για κάποιον λαό, αλλά ανήκει σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, ήρθε να σώσει παγγενή τον Αδάμ.»

Κατ’ αρχάς το ντοκιμαντέρ δεν είναι ελληνική παραγωγή, οπότε τα περί «σούπερ Ελλήνων» συνιστούν σόφισμα και παραποίηση των γεγονότων. Περαιτέρω, το δήθεν επιχείρημα ότι ο Χριστός δεν ανήκει σε κανέναν λαό αντιστρέφεται εύκολα καθώς η προσπάθεια κάποιων «σούπερ χριστιανών» να θέλουν τον Χριστό, σώνει και καλά, άνευ εθνικότητας, αποτελεί πέρα από ματαιοπονία, ΙΣΤΟΡΙΚΟ ατόπημα, διότι ο Χριστός, ως υποτίθεται ιστορικό πρόσωπο, δεν έπεσε από τον ουρανό ούτε φύτρωσε απ’ το χώμα. Όπως κάθε ιστορικό πρόσωπο, έτσι και αυτός είχε γονείς, όνομα, γλώσσα και καταγωγή. Και η εξακρίβωση αυτών δεν συνιστά σε καμμία περίπτωση ματαιοπονία για την ιστορική επιστήμη.

Τα παραμύθια της Ελεύθερης Ώρας

 

Σε παλαιότερο πρωτοσέλιδο (15/4/2018) της Ελεύθερης Ώρας δημοσιεύεται η ανωτέρω προσωπογραφία με το σχόλιο ότι αυτός είναι ο επερχόμενος Μεσσίας των Εβραίων ο οποίος θα εμφανιστεί στον Γ΄ Ναό του Σολομώντα. Το σχετικό άρθρο υπογράφει ο Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης ο οποίος υποστηρίζει ότι την εν λόγω ζωγραφιά έφτιαξαν κάποιοι φανατικοί σιωνιστές και αιρετικοί Ισραηλίτες εν αναμονή του βιβλικού Αρμαγεδώνα.

Το ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα είναι κάθε άλλο παρά αξιόπιστη είναι γνωστό σε όσους την έχουν διαβάσει με λίγη προσοχή. Ενίοτε αρκεί μια ματιά στο εξώφυλλο. Έτσι και τώρα. Διότι αυτή η προσωπογραφία η οποία έχει ήδη παρουσιαστεί στο παρόν ιστολόγιο δεν προέρχεται από κάποιους σιωνιστές αλλά από ένα παιδί θαύμα ονόματι Akiane Kramarik. Και το πιο ωραίο: Δεν πρόκειται για κάποιον μελλοντικό Μεσσία αλλά για τον ίδιο τον Ιησού! Ιδού ένα πιο πρόσφατο πορτρέτο:

Ο Κωνσταντινίδης εμφανίζεται ως διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σόφιας. Αλλά με βάση τα παραπάνω φαίνεται περισσότερο για διδάκτωρ ψευδολογίας.

Ο θάνατος του Απολλωνίου

 

 

Άλλοι λένε ότι αυτός πέθανε στην Έφεσο, όπου τον φρόντιζαν δύο υπηρέτριες, διότι στο μεταξύ είχαν πεθάνει οι απελεύθεροι, για τους οποίους έκαμα λόγο στην αρχή. Την μία από τις υπηρέτριες αυτές την ελευθέρωσε και κατηγορήθηκε από την άλλη, επειδή δεν έκαμε το ίδιο και για εκείνη. Αλλά ο Απολλώνιος της είπε: «Είναι καλύτερο να μείνεις σκλάβα αυτής, γιατί αυτό θα αποτελέσει για σένα αφετηρία καλών».

Όταν λοιπόν πέθανε εκείνος, η μία εξακολούθησε να είναι σκλάβα της άλλης, η οποία για μικρή αφορμή την πούλησε σ’ έναν έμπορο, από τον οποίο την αγόρασε κάποιος, αν και δεν ήταν εμφανίσιμη, επειδή την αγαπούσε· αυτός, που ήταν πολύ πλούσιος, την έκανε σύζυγό του και απέκτησε μαζί της παιδιά.

Άλλοι πάλι λένε ότι αυτός πέθανε στην Λίνδο, όπου μπήκε στον ναό της Αθηνάς και μέσα σ’ αυτόν εξαφανίστηκε. Άλλοι, τέλος, λένε ότι πέθανε στην Κρήτη, με τρόπο θαυμαστότερο από εκείνον που διηγούνται οι Λίνδιοι. Λένε δηλαδή ότι ο Απολλώνιος συνέχισε την ζωή του στην Κρήτη, όπου γινόταν αντικείμενο θαυμασμού περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν, και ότι πήγε στον ναό της Δικτύννης αργά την νύχτα. Στον ναό αυτό ακόμη και τώρα υπάρχει φρουρά σκυλιών τα οποία φυλάνε τον εντός αυτού πλούτο, και οι Κρήτες θεωρούν ότι δεν υπολείπονται σε αξία ούτε από τις αρκούδες ούτε από τα άλλα παρόμοια θηρία. Αυτά όχι μόνον δεν γαύγισαν όταν πήγε εκεί ο Απολλώνιος, αλλά πλησιάζοντάς τον κουνούσαν φιλικά την ουρά τους, όσο ούτε στους πολύ γνωστούς.

Οι προϊστάμενοι λοιπόν του ναού, αφού τον συνέλαβαν ως μάγο και ληστή, τον έδεσαν, λέγοντας ότι θα καταπραΰνουν την πείνα των σκυλιών μ’ αυτόν· αυτός όμως κατά τα μεσάνυχτα έλυσε τα δεσμά του και, αφού κάλεσε εκείνους που τον έδεσαν, για να μην διαφύγει την προσοχή τους, έτρεξε προς τις πόρτες του ναού οι οποίες άνοιξαν μόνες τους και, όταν ο Απολλώνιος μπήκε μέσα, εκείνες ξανάκλεισαν αυτομάτως, ενώ ακούστηκαν φωνές παρθένων που έψαλλαν. Και το άσμα τους ήταν το εξής: «Βάδιζε από την γη, προχώρα στον ουρανό, προχώρα». Που σημαίνει: Βάδιζε από την γη προς τα άνω.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Θ, Κεφάλαιο ΧΧΧ

Απολογητών συνέχεια

Το 2014 ένας Χριστιανός απολογητής έγραψε μια σειρά άρθρων για να υπερασπιστεί την αλήθεια της πίστεώς του, τα οποία μάλιστα ονόμασε «Συνωμοσία κατά των Αρχαίων Ελλήνων (!) και του Χριστιανισμού». Όπως έχει επισημανθεί σε παλαιότερη ανάρτηση η αξιοπιστία αυτών των ατόμων είναι απλά μηδενική. Προς επίρρωση αυτού θα γίνουν και εδώ κάποια σύντομα σχόλια.

Στο 7ο μέρος της «εργασίας» του καταπιάνεται με τον Απολλώνιο (προσπαθώντας να αποδείξει ότι επρόκειτο για μυθικό πρόσωπο). Γράφει λοιπόν:

 

Η πραγματικότητα: Ο Απολλώνιος αναφέρεται τόσο από τον Λουκιανό (1ος αιώνας) όσο και από τον Δίωνα Κάσσιο (2ος αιώνας). 

 

Δεύτερος ισχυρισμός:

 

Η πραγματικότητα: Η Τζιέλσκα έχει παραποιήσει τις πηγές της. 

Τρίτος ισχυρισμός (και ο πιο χαριτωμένος):

 

 

Οι «μεταγενέστεροι νεοπαγανιστές» βεβαίως δεν είναι παρά ο γράφων ο οποίος απεκάλυψε την λαθροχειρία του Ανώνυμου Κακολογητή αναφορικά με τον Κολοσσό. Ο εν λόγω απολογητής όμως όχι μόνον επιμένει σ’ αυτήν την ανοησία, αλλά προσπαθεί να «βγει» και από πάνω. Επίσης έχει αντιγράψει τον Πρόλογο του Άλδου από το παρόν ιστολόγιο, τον έχει εκτυπώσει και τον παρουσιάζει ως δικό του στοιχείο:

 

Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν. Αυτό είναι το ποιόν αυτών των ανθρώπων που μάχονται υπέρ... πίστεως και πατρίδος.

Το άγαλμα της Αφροδίτης

 

Κάποιος έδειχνε ερωτευμένος με το άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο βρίσκεται γυμνό στην Κνίδο, και προσέφερε αφιερώματα σ’ αυτό, ενώ υποσχόταν και άλλα για γάμο με την θεά. Στον Απολλώνιο φάνηκε γενικά άτοπο αυτό, επειδή όμως οι Κνίδιοι δεν το απέρριπταν, αλλά έλεγαν ότι η θεά θα φανεί πιο ζωντανή εάν ήταν κάποιος ερωτευμένος μαζί της, αποφάσισε να απαλλάξει το ιερό από τον παραλογισμό αυτό. Και όταν οι Κνίδιοι τον ρώτησαν αν θέλει να διορθώσει κάτι από τα σχετικά με τις θυσίες ή τις προσευχές, απάντησε: «Θα διορθώσω τα μάτια σας, αλλά τα πατροπαράδοτα του ιερού ας μείνουν όπως είναι.»

Αφού λοιπόν κάλεσε αυτόν που συμπεριφερόταν με απρέπεια, τον ρώτησε αν πιστεύει στους θεούς, και όταν εκείνος είπε ότι τόσο πολύ πιστεύει σε αυτούς, ώστε και να τους ερωτεύεται ακόμη, και έκανε μάλιστα λόγο και για γάμο, για τον οποίο νόμιζε ότι πρέπει να θυσιάσει, του είπε:

«Οι ποιητές προβάλλουν ανθρώπους σαν τον Αγχίση και τον Πηλέα με το να λένε ότι υπήρξαν σύζυγοι θεαινών, εγώ όμως σχετικά με τον αμοιβαίο έρωτα γνωρίζω τα εξής: οι θεοί θεούς ερωτεύονται, οι άνθρωποι ανθρώπους, τα ζώα άλλα ζώα και γενικά τα όμοια άλλα όμοιά τους, με σκοπό να γεννήσουν γνήσια και ομοειδή τέκνα, ενώ εκείνο που ανήκει σε διαφορετικό γένος, όταν ενωθεί με ξένο προς τον εαυτό του, αυτό ούτε δεσμός είναι ούτε έρωτας. Και αν αναλογιζόσουν την περίπτωση του Ιξίωνα, ούτε καν θα περνούσε απ’ το μυαλό σου να μην ερωτεύεσαι τους ομοίους σου· και εκείνος μεν δεμένος πάνω σ’ έναν τροχό στριφογυρίζει στον ουρανό, εσύ όμως, αν δεν φύγεις από το ιερό θα χαθείς από ολόκληρη την γη και ούτε θα μπορείς να ισχυριστείς ότι οι θεοί δεν αποφάσισαν δίκαια για σένα.»

Με τον τρόπο αυτό ο παραλογισμός του ανθρώπου έσβησε, και αυτός που έλεγε ότι είναι ερωτευμένος, έφυγε, αφού θυσίασε για να ζητήσει συγγνώμη.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Z, Κεφάλαιο XL

Ο Απολλώνιος στην Βαβυλώνα

 

 

Όταν ο Απολλώνιος έφτασε στην Βαβυλώνα, ο σατράπης στις μεγάλες πύλες, μαθαίνοντας ότι έχει έλθει με σκοπό να πλουτίσει τις γνώσεις του, του παρουσίασε ένα χρυσό ομοίωμα του βασιλιά, το οποίο αν δεν προσκυνούσε κάποιος, δεν του επιτρεπόταν να μπει στην πόλη. Αυτό δεν επιβαλλόταν στους πρεσβευτές των Ρωμαίων, όποιος όμως ερχόταν από τους βαρβάρους ή περιόδευε την χώρα, το θεωρούσαν προσβολή αν δεν προσκυνούσε το ομοίωμα. Τέτοιες ανοησίες επιβάλλουν οι σατράπες στις χώρες των βαρβάρων.

Όταν λοιπόν ο Απολλώνιος είδε το ομοίωμα ρώτησε «ποιος είναι αυτός;», και ακούγοντας ότι είναι ο βασιλιάς είπε: «Αυτός που προσκυνείτε , αν επαινεθεί από μένα, αφού αποδειχθεί καλός και αγαθός, θα έχει λάβει την μεγαλύτερη τιμή». Και λέγοντας αυτά πέρασε από τις πύλες. [...]

Όταν παρουσιάστηκε ο Απολλώνιος, ο πιο ηλικιωμένος από αυτούς τον ρώτησε, γιατί έδειξε περιφρόνηση απέναντι στον βασιλιά. Και εκείνος απάντησε: «Δεν τον περιφρόνησα ακόμη».

Και όταν τον ξαναρώτησε, «θα υπήρχε περίπτωση να τον περιφρονήσεις;», απάντησε «ναι, μα τον Δία, εάν κατά την συναναστροφή μου μ’ αυτόν δεν διαπίστωνα ότι είναι καλός και αγαθός.»

«Και σαν τι είδους δώρα του πηγαίνεις;»

Κι όταν ο Απολλώνιος του απαρίθμησε την ανδρεία, την δικαιοσύνη και τα σχετικά, «για ποιο λόγο», ρώτησε, «επειδή τάχα δεν τις έχει τις αρετές αυτές;»

«Μα τον Δία», είπε, «για να μάθει και να τις χρησιμοποιεί εάν πράγματι τις έχει.» [...]

Ατενίζοντας τότε ο βάρβαρος τον πλαϊνό του είπε: «Δώρο μας τον στέλνει κάποιος θεός τον άνδρα αυτόν, διότι όταν ένας ενάρετος συναναστρέφεται άλλον ενάρετο, θα καταστήσει πολύ καλύτερο τον βασιλιά μας και σωφρονέστερο και γλυκύτερο, γιατί αυτές οι αρετές διαφαίνονται στον άνδρα.» [...]

Όταν ο βασιλιάς είπε ότι χαίρεται και αγάλλεται με την άφιξη του Απολλωνίου περισσότερο απ’ το αν αποκτούσε τους θησαυρούς Περσών και Ινδών και τους προσέθετε σ’ αυτά που έχει, και ότι τον δέχεται ως φιλοξενούμενο και συγκάτοικο στην βασιλική στέγη, «εάν εγώ βασιλιά», είπε, «όταν ερχόσουν στην πατρίδα μου τα Τύανα, είχα την απαίτηση να κατοικήσεις όπου και εγώ, θα δεχόσουν να κατοικήσεις;»

«Μα τον Δία», είπε, «εάν επρόκειτο να κατοικήσω σε τόσο μεγάλο σπίτι, όσο να δεχθεί τους δορυφόρους και τους σωματοφύλακές μου κι εμένα τον ίδιο με λαμπρότητα.»

«Το ίδιο ισχύει και για μένα», είπε, «διότι εάν κατοικήσω σε σπίτι μεγαλύτερο από τις ανάγκες μου, θα ζήσω άσχημα, αφού η υπερβολή στενοχωρεί τους σοφούς περισσότερο απ’ ότι η έλλειψη εσάς· ας με φιλοξενήσει λοιπόν κάποιος ιδιώτης ο οποίος έχει όσα εγώ, και θα συχνάζω κοντά σου όσο θέλεις.»

Συμφώνησε ο βασιλιάς, για να μην κάνει κατά λάθος κάτι δυσάρεστο, και τον έστειλε να κατοικήσει μ’ έναν ενάρετο Βαβυλώνιο ευγενικής καταγωγής. [...]

Όταν κάποτε ο βασιλιάς τού έδειχνε την σήραγγα κάτω από τον Ευφράτη και τον ρώτησε, «πώς σου φαίνεται το θαύμα αυτό;», ο Απολλώνιος, θέλοντας να υποβαθμίσει το θαυμαστό αυτό έργο, είπε: «Θαύμα θα ήταν, ω βασιλιά, αν μπορούσατε να βαδίζετε με τα πόδια πάνω σ’ αυτό το βαθύ και αδιάβατο ποτάμι.»

Όταν πάλι του έδειχνε τα τείχη των Εκβατάνων και έλεγε ότι αυτά είναι η κατοικία των θεών, είπε: «Θεών δεν είναι εξάπαντος, εάν όμως είναι ανδρών δεν το γνωρίζω· διότι βασιλιά η πόλη των Λακεδαιμονίων κατοικείται ατείχιστη.»

Όταν ο βασιλιάς δίκασε κάποια διαφορά μεταξύ κωμοπόλεων και καυχιόταν στον Απολλώνιο ότι εξέδωσε απόφαση μόλις μετά από δύο ημερών ακρόαση, «άργησες να βρεις το δίκαιο», του είπε.

Και όταν κατέφθαναν από τις υποτελείς επαρχίες σωροί από χρήματα, αφού ο βασιλιάς άνοιξε τα θησαυροφυλάκια, έδειχνε τα χρήματα στον Απολλώνιο, για να τον παρασύρει στην επιθυμία του πλούτου, εκείνος, χωρίς καθόλου να θαμπωθεί, είπε: «Για σένα βασιλιά αυτά είναι χρήματα, για μένα όμως άχυρα.»

«Πώς λοιπόν», ρώτησε ο βασιλιάς, «θα κάνω καλή χρήση αυτών;»

«Εάν τα χρησιμοποιήσεις σωστά», είπε, «διότι είσαι βασιλιάς».

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Α, Κεφάλαια XXVII-XXXVIII

Η Ναζαρέτ στα χρόνια του Ιησού

Ο «Ιησούς από την Ναζαρέτ» αποτελεί τη γνωστότερη ίσως κινηματογραφική παραγωγή που σχετίζεται με την ζωή της κεντρικής φιγούρας του Χριστιανισμού, όπως αυτή περιγράφεται στα ευαγγέλια. Πως θα αντιδρούσατε όμως αν μαθαίνατε ότι η πόλη της Ναζαρέτ δεν αναφέρεται σε κανένα από τα κείμενα της εποχής και πως η ύπαρξή της στα χρόνια όπου τοποθετείται η δράση του Ιησού αποτέλεσε εφεύρεση των πρώτων χριστιανών για να αποκτήσουν νόημα οι ευαγγελικές αφηγήσεις; Ας εξετάσουμε την υπόθεση αυτή αναλυτικότερα…

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που έχουν προκύψει από την έρευνα των Μυθικιστών για τον ιστορικό Ιησού σχετίζεται άμεσα με την γενέτειρά του, την Ναζαρέτ, που αποτελεί στις μέρες μας έναν από τους γνωστότερους προορισμούς χριστιανών προσκυνητών στο Ισραήλ. Κι αυτό γιατί, όπως υποστηρίζουν, δεν υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα που να πιστοποιούν ότι μια τέτοια πόλη όντως υπήρξε στα χρόνια που υποτίθεται ότι έζησε και μεγάλωσε ο Ιησούς.

Στηριζόμενος στα ευρήματα που έχουν έρθει μέχρι στιγμής στο φως, στις επίσημες εκθέσεις των Καθολικών – κυρίως – αρχαιολόγων, αλλά και στα έργα των ιστορικών της περιοχής, ο ερευνητής Rene Salm αφιέρωσε ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «The Myth of Nazareth: The Invented Town of Jesus» (2008) στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι ο τόπος που σήμερα αποκαλείται Ναζαρέτ κατοικήθηκε μόλις μετά το 70 μ.α.χ.χ, αμέσως δηλαδή μετά το τέλος του πρώτου Ιουδαϊκού Πολέμου.

Ψάξε ψάξε…

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αναζητώντας κανείς την ιστορική Ναζαρέτ σε προευαγγελικές πηγές, η αλήθεια είναι ότι δεν θα εντοπίσει καμία απολύτως αναφορά για αυτήν. Ούτε η Παλαιά Διαθήκη, ούτε το εβραϊκό Ταλμούδ, ούτε ο Παύλος, ούτε κάποιος αρχαίος γεωγράφος δεν κάνει αναφορά σε κάποια Ναζαρέτ στην Γαλιλαία. Ακόμα και ο μεγάλος Ιουδαίος ιστορικός, Φλάβιος Ιώσηπος (37-100 μ.α.χ.χ), δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για την Ναζαρέτ, αν και στο έργο του απαριθμεί και παρουσιάζει 45 περίπου πόλεις και χωριά της ευρύτερης περιοχής. Παρ’ όλα αυτά, φροντίζει να αναφερθεί στην πόλη Γιάφα, που βρίσκεται ένα περίπου μίλι νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης της Ναζαρέτ. Μάλιστα ο ίδιος μάλιστα φαίνεται πως έζησε εκεί για ένα διάστημα.

Όμως η γεωγραφική θέση της Γιάφα δεν υπήρξε σταθερή. Κατά την εποχή του Μπρούντζου και του Σιδήρου φαίνεται να περιελάμβανε και την περιοχή που βρίσκεται η σημερινή Ναζαρέτ. Τα ίδια ισχύουν και για αρκετές από τις μεγάλες πόλεις της Ιουδαίας που αναφέρονται στην Π. Διαθήκη. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα αρχαιολογικά στοιχεία (αρκετά από τα οποία ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια ερευνών Καθολικών αρχαιολόγων τη δεκαετία του 1920), η περιοχή της σημερινής Ναζαρέτ (με την ονομασία Γιάφα) κατοικείτο από το 2.000 π.α.χ.χ έως το 730 π.α.χ.χ. Τότε ήταν που οι Ασσύριοι εισέβαλλαν στο Ισραήλ και κατέστρεψαν αρκετές πόλεις. Έτσι από τα τέλη του 8^ου προχριστιανικού αιώνα, η περιοχή εγκαταλείπεται και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μαρτυρά ανθρώπινη παρουσία. Άλλωστε ο αποπληθυσμός της Γαλιλαίας εκείνη την χρονική περίοδο δεν αφορά μόνο την Γιάφα, όπως διαβεβαιώνει μέσω της έρευνάς του ο Ισραηλινός αρχαιολόγος Zvi Gal. Παρ’ όλα αυτά η επίσημη θέση της εκκλησίας είναι πως η περιοχή που βρίσκεται σήμερα η πόλη της Ναζαρέτ κατοικείται αδιαλείπτως από το 2.000 π.α.χ.χ μέχρι και σήμερα…

Στα… νεότερα χρόνια

Όπως μας πληροφορεί ο εβραίος ιστορικός Ιώσηπος, η συναγωγή της «νέας» Γιάφα καταστράφηκε από επιδρομή των Ρωμαίων το 67 μ.α.χ.χ στα πλαίσια του Ιουδαϊκού Πολέμου. 15.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, ενώ τα γυναικόπαιδα πιάστηκαν αιχμάλωτοι και μεταφέρθηκαν μακριά.

Οι επιζήσαντες έπρεπε να αναζητήσουν έναν τόπο για την ταφή των νεκρών τους. Και η ιδανική περιοχή βρέθηκε σε μια καλά προστατευμένη κοιλάδα, ένα περίπου μίλι βορειοανατολικά. Πάνω σε αυτή την «ανώνυμη» νεκρόπολη χτίστηκε χρόνια μετά η πόλη με το όνομα Ναζαρέτ, κάτι που – σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό ερευνητή Kenneth Humphreys – έγινε κατά την «εξέγερση του Μπαρ Κοχμπά» το 135 μ.α.χ.χ.

Πάνω σε αυτά τα αντικείμενα «παίζεται» τις τελευταίες δεκαετίες όλο το debate αναφορικά με την ιστορικότητα της πόλης της Ναζαρέτ στα χρόνια που τοποθετείται από τα ευαγγέλια η δράση του Ιησού.

Οι λάμπες λαδιού και η αρχαιολογική έρευνα

Ποια είναι όμως τα σημαντικότερα χρονολογημένα αρχαιολογικά ευρήματα πάνω στα οποία έχουν «πατήσει» οι υποστηρικτές της υπόθεσης για την ύπαρξη της Ναζαρέτ στα χρόνια του Ιησού; Αυτά αφορούν κυρίως έξι λάμπες λαδιού που ανακαλύφθηκαν το 1931 και χαρακτηρίστηκαν από τον Καθολικό συγγραφέα, C. Kopp, ως «ελληνιστικές», της περιόδου δηλαδή ανάμεσα στο 330 και το 63 π.α.χ.χ. Στην πραγματικότητα οι λάμπες αυτές προέρχονται από την Μέση και Ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο, δηλαδή κάπου ανάμεσα στο 70 και το 300 μ.α.χ.χ, όπως παραδέχεται στην μελέτη του το 1969 ο Καθολικός αρχαιολόγος, Eugenio Bagatti.

Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα της «νέας εποχής» που έχουν έρθει στο φως, ξεκινούν από τον 1^ο μεταχριστιανικό αιώνα και αφορούν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό λαμπών λαδιού «Ηρωδικού» τύπου. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτού του τύπου οι λάμπες – έχουν δανειστεί το όνομά τους από την οικογένεια των Ηρώδων – χρησιμοποιούνταν στην περιοχή της Γαλιλαίας έως και το 150 μ.α.χ.χ. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν εδώ είναι «πόσο παλιές είναι αυτές οι λάμπες;». Την απάντηση ήρθε να δώσει η αρχαιολόγος Nurit Feig, η οποία το 1981 έφερε στο φως αρκετές τέτοιες λάμπες – όμοιες με αυτές που είχαν ανακαλυφθεί νωρίτερα από τον Bagatti – σε ένα σύμπλεγμα τάφων 2,6 χιλιόμετρα ανατολικά του «ναού της Σύλληψης». Μέσω των σύγχρονων μεθόδων χρονολόγησης, η Feig κατέληξε στο συμπέρασμα πως η κατασκευή αυτών των «Ηρωδικού» τύπου λαμπών πρέπει να τοποθετηθεί ανάμεσα στο 50 και το 150 μ.α.χ.χ.

Γιατί Ναζαρέτ;

Αν τελικά η πόλη της Ναζαρέτ δεν υπήρξε στα χρόνια που τα ευαγγέλια τοποθετούν τη δράση του Ιησού, τότε γιατί οι συγγραφείς τους να έπλασαν μια φανταστική πόλη για τον πρωταγωνιστή των έργων τους; Και το κυριότερο, γιατί επέλεξαν να την ονομάσουν έτσι; Μια γλωσσολογική έρευνα στο όλο ζήτημα δείχνει να παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και κατά τους σύγχρονους Μυθικιστές, ίσως να αποτελεί την λύση του «μυστηρίου Ναζαρέτ».

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς χαρακτηρίζεται ως «Ναζωραίος» ή «Ναζαρηνός» δώδεκα φορές. Ο όρος αυτός σήμαινε στα εβραϊκά τον «κεχρισμένο» (η λέξη Nazara είχε τη σημασία της αλήθειας) ή τον «Εσσαίο». Οι Εσσαίοι ήταν μια ιουδαϊκή εσχατολογική σέκτα εκείνης της περιόδου που φυσικά δεν είχε απολύτως καμία σχέση με κάποιον τόπο ονόματι Ναζαρέτ.

Φαίνεται όμως πως οι δημιουργοί των ευαγγελικών κειμένων (που είχαν οπωσδήποτε άμεση επαφή με πρότερα ιουδαϊκά εσχατολογικά χωρία – είναι άλλωστε γνωστή και προφανής η ευαγγελική απόπειρα σύνδεσης της δράσης του Ιησού με προφητείες και πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης), δεν κατανόησαν αυτές τις ετυμολογίες και έδωσαν στον όρο Ναζωραίος έναν καθαρά τοπικό χαρακτήρα. Έτσι η μετέπειτα «εφεύρεση» μιας πόλης με το όνομα Ναζαρέτ, μέσα στην οποία θα μεγάλωνε ο μικρός Ιησούς, ήταν επιτακτική.

Η πόλη της Ναζαρέτ όπως είναι σήμερα.

Το παράδοξο με τον ναό της σύλληψης

Ο «ναός της σύλληψης» στην Ναζαρέτ, χτίστηκε στο σημείο που, σύμφωνα με την παράδοση, εμφανίστηκε στην Μαρία ο άγγελος Γαβριήλ αναγγέλοντάς της την γέννηση του Ιησού. Η μεγαλοπρεπής αυτή εκκλησία έχει ανεγερθεί πάνω από το «πηγάδι της Παναγίας», το οποίο ανακάλυψε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες η 80χρονη Ελένη (μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου), μετέπειτα αγία των χριστιανών, κατά την επίσκεψή της στην περιοχή στις αρχές του 4^ου μεταχριστιανικού αιώνα.

Το περίεργο όμως είναι πως ο «ναός της σύλληψης» έχει ανεγερθεί ακριβώς στο κέντρο ενός προγενέστερου αρχαίου ρωμαϊκού νεκροταφείου. Γεγονός παράδοξο, καθώς σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, η επαφή με τους νεκρούς αποτελούσε ένα καθαρτικό τελετουργικό, γι’ αυτό και οι τάφοι έπρεπε να σκάβονται αρκετά έξω από τα όρια της εκάστοτε πόλης ή χωριού. Αυτό σημαίνει ότι η ύπαρξη ενός νεκροταφείου μέσα στα όρια μιας Ιουδαϊκής πόλης του 1^ου μεταχριστιανικού αιώνα ήταν ουσιαστικά απαγορευτική.

Το στοιχείο αυτό έμοιαζε να αγνοείται από τους καθολικούς αρχαιολόγους μέχρι και την δεκαετία του ’50. Όταν το ζήτημα «άνοιξε» προς συζήτηση, κάποιοι από αυτούς έφτασαν στο σημείο να υποστηρίξουν πως οι συγκεκριμένοι τάφοι φιλοξενούσαν μέλη της οικογένειας του Ιησού ή, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Bagatti, πως επρόκειτο για τάφους σταυροφόρων (!), απόψεις οι οποίες γρήγορα εγκαταλείφθηκαν κάτω από το βάρος των ευρημάτων. Έτσι το θέμα… «ξεχάστηκε» για να επανέλθει στις μέρες μας από τον Salm.

Να σημειωθεί εδώ ότι αντίστοιχη παράδοξη ιστορία υπάρχει και με την ανακάλυψη του «Τιμίου Σταυρού» (και πάλι από την Ελένη!), που υποτίθεται πως βρέθηκε κάτω από ναό της Αφροδίτης τρεις αιώνες μετά τα γεγονότα που περιγράφονται στα ευαγγέλια. Ως γνωστόν, οι Εθνικοί/Παγανιστές δεν έχτιζαν τους ναούς και τα ιερά τους σε τοποθεσίες που κατά το παρελθόν είχαν στηθεί εκτελεστικά αποσπάσματα ή γεγονότα που περιελάμβαναν βασανισμούς.

Μυθικισμός