Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Περί οινοποσίας


Κατά την διάρκεια του προγεύματος, πλάι σε μια νεροπηγή, ο Δάμις, αφού γέμισε ένα ποτήρι από το κρασί που τους είχαν δώσει οι Ινδοί, είπε:

«Στο όνομα του Σωτήρα Δία Απολλώνιε, αυτό εδώ για σένα, που έχεις καιρό να πιεις. Διότι δεν νομίζω ότι και αυτό θα το αρνηθείς, όπως το κρασί των αμπελιών» και συγχρόνως έκανε σπονδή, επειδή είχε επικαλεσθεί το όνομα του Δία. Ο Απολλώνιος όμως γέλασε και είπε:

«Δεν κρατούμε τον εαυτό μας μακριά και από τα χρήματα Δάμι;»

«Μα τον Δία», απάντησε, «όπως σε πολλές περιπτώσεις το απέδειξες.»

«Άραγε λοιπόν», συνέχισε ο Απολλώνιος, «την χρυσή και την ασημένια δραχμή θα την αποφεύγουμε και δεν θα υποδουλωνόμαστε σε τέτοιου είδους νόμισμα, αν και χάσκουν όχι μόνον απλοί πολίτες αλλά και βασιλείς όταν το αντικρύζουν, ενώ όταν κάποιος μας δώσει χάλκινο νόμισμα αντί για ασημένιο ή μισόχρυσο και κίβδηλο, αυτό θα το πάρουμε επειδή δεν είναι εκείνο που οι πολλοί λαχταρούν; Αλλ’ όμως και νομίσματα έχουν οι Ινδοί από ορείχαλκο και μαύρο χαλκό, με τα οποία είναι υποχρεωμένοι να συναλλάσσονται όλοι όσοι προσέρχονται στον τρόπο ζωής των Ινδών. Τι λοιπόν; Αν οι αγαθοί νομάδες μας έδιναν χρήματα Δάμι και με έβλεπες να τα αποφεύγω, θα με συμβούλευες και θα με δίδασκες ότι χρήματα είναι μόνον εκείνα που χαράζουν οι Ρωμαίοι και ο βασιλιάς των Μήδων, ενώ η ύλη αυτών είναι διαφορετική, επειδή τάχα την επινόησαν οι Ινδοί; Και αν με έπειθες ως προς αυτά, τι είδους άνθρωπο θα με θεωρούσες; Όχι έναν άνθρωπο κίβδηλο και λιποτάκτη της φιλοσοφίας, χειρότερο ακόμη και από τους δειλούς και ριψάσπιδες στρατιώτες; Και όμως, αν πετάξει κανείς την ασπίδα, θα μπορούσε να βρεθεί μια άλλη εξίσου καλή με την προηγούμενη γι’ αυτόν που την πέταξε, κατά την γνώμη του Αρχιλόχου· την φιλοσοφία όμως πώς μπορεί να την ανακτήσει αυτός που την εξευτέλισε και την απέρριψε; Τώρα θα με συγχωρήσει ασφαλώς ο Διόνυσος που δεν υπέκυψα σε κανένα είδος κρασιού. Αν όμως προτιμούσα το κρασί της φοινικιάς απ’ το κρασί του αμπελιού, το ξέρω καλά, θα αγανακτούσε και θα έλεγε ότι περιφρόνησα το δικό του δώρο. [...] Κι όμως Δάμι, δεν είναι μόνο το κρασί των σταφυλιών που κάνει τους ανθρώπους να μεθούν, αλλά και των φοινίκων το κρασί τους διεγείρει σε βακχική μανία. Έχουμε μάλιστα συναντήσει ως τώρα πολλούς Ινδούς σε άθλια κατάσταση εξ αιτίας αυτού του κρασιού, άλλοι από τους οποίους χορεύουν και πέφτουν καταγής, και άλλοι τραγουδούν νυσταλέα, όπως ακριβώς σ’ εμάς εκείνοι που αποχωρούν από ένα συμπόσιο αργά την νύχτα και όχι την ώρα που αρμόζει. Και το ότι θεωρείς κρασί κι αυτό το πιοτό, το δείχνεις με το να προσφέρεις σπονδή στον Δία και με το να εύχεσαι όσα και με το κρασί. Αυτά που σου είπα Δάμι αφορούν εμένα. Διότι ούτε σ’ εσένα θα μπορούσα να απαγορεύσω να πιεις ούτε στους συνοδούς μας. Θα σας επέτρεπα μάλιστα να φάτε και από αυτά τα κρέατα, διότι η αποχή από αυτά δεν βλέπω να έχει καμμιά σχέση μ’ εσάς αλλά μ’ εμένα, ύστερα απ’ όσα έχω παραδεχθεί στην φιλοσοφία από παιδική ηλικία.»

Οι γύρω από τον Δάμι συμφώνησαν με τον λόγο αυτό και δέχθηκαν με ευχαρίστηση να φάνε, διότι ήταν της γνώμης ότι τόσο ευκολώτερα θα πορεύονται, όσο αφθονώτερα τρώγουν.

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Β, Κεφάλαιο VII

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια με greeklish δεν γίνονται δεκτά.