Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Ο δοκησίσοφος νέος


Κάποιος νέος που θεωρούσε τον εαυτό του σοφό, συνάντησε τον Απολλώνιο κοντά στο ιερό και του είπε:

«Κάνε μου την τιμή να παρευρεθείς αύριο εκεί που θα διαβάσω κάτι.»

Και όταν ο Απολλώνιος τον ρώτησε τι θα διαβάσει, εκείνος απάντησε:

«Έχω συντάξει έναν λόγο για τον Δία» και συγχρόνως του τον έδειχνε κάτω από τα ρούχα του καμαρώνοντας για το πάχος του βιβλίου.

«Ποιο πράγμα του Δία θα επαινέσεις;» τον ξαναρώτησε «ή μήπως τον εδώ Δία και το ότι κανένας άλλος απ’ όσους βρίσκονται επί της γης δεν είναι όμοιός του;»

«Και αυτό βέβαια» απάντησε εκείνος, «αλλά και πολλά άλλα, πριν και μετά από αυτό, διότι οι εποχές και όσα βρίσκονται στην γη και πάνω από αυτήν και οι άνεμοι και τα αστέρια, όλα ανήκουν στον Δία.»

Τότε ο Απολλώνιος του είπε: «Μου δίνεις την εντύπωση ότι είσαι ποιητής εγκωμίων.»

«Γι’ αυτό» είπε εκείνος, «έχω συνθέσει και κάποιο εγκώμιο για την ποδάγρα, καθώς και για κάποιον που είναι τυφλός ή κουφός.»

«Τότε, ούτε τις υδρωπιάσεις ούτε το συνάχι να εξαιρείς από την σοφία σου, εάν θέλεις να επαινείς πράγματα αυτού του είδους, και θα είσαι ακόμη καλύτερος αν ακολουθείς τους μελλοθανάτους και καταπιάνεσαι με επαίνους ασθενειών από τις οποίες πέθαναν, γιατί έτσι θα μετριάζεται η λύπη των πατέρων, των παιδιών και των συγγενών του νεκρού.»

Και όταν είδε τον νεαρό να συνέρχεται με όσα του είπε, πρόσθεσε: «Αυτός που εγκωμιάζει συγγραφέα, ποιο από τα δύο θα επαινέσει καλύτερα, αυτό που γνωρίζει ή αυτό που δεν γνωρίζει;»

«Πώς θα μπορούσε να επαινέσει κάποιος κάτι που δεν γνωρίζει;» απάντησε.

«Τον πατέρα σου λοιπόν τον επαίνεσες ποτέ ως τώρα;»

«Θέλησα» είπε, «αλλά επειδή μου φαίνεται σπουδαίος και γενναίος και ο πιο ωραίος από τους ανθρώπους που γνωρίζω, ακόμη ικανός στην διοίκηση του σπιτιού και σοφός στην αντιμετώπιση των πάντων, άφησα κατά μέρος τον έπαινο, για να μην ντροπιάσω τον πατέρα μου με λόγο κατώτερό του.»

Αγανάκτησε τότε ο Απολλώνιος, κάτι που πάθαινε με τους ενοχλητικούς ανθρώπους, και είπε:

«Λοιπόν κάθαρμα, τον πατέρα σου που τον γνωρίζεις όσο και τον εαυτό σου, νομίζεις ότι δεν θα μπορούσες να τον επαινέσεις επαρκώς, ενώ τον πατέρα των ανθρώπων και των θεών και δημιουργό όλων, όσα γύρω και επάνω μας βρίσκονται, εγκωμιάζοντάς τον με τόση ευκολία, ούτε εκείνον που επαινείς φοβάσαι, ούτε καταλαβαίνεις ότι καταπιάνεσαι με λόγο ανώτερο από τις δυνάμεις του ανθρώπου;»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Δ, Κεφάλαιο ΧΧΧ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια με greeklish δεν γίνονται δεκτά.