Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ο Απολλώνιος στον Καύκασο


Ενώ διάβαιναν την κορυφή του βουνού βαδίζοντας πεζοί σ’ αυτήν, επειδή ήταν απόκρημνη, ο Απολλώνιος είπε τα εξής με τον Δάμι:

«Για πες μου Δάμι, πού ήμασταν χθες;»

Και εκείνος απάντησε: «Στην πεδιάδα.»

«Και σήμερα Δάμι πού είμαστε;»

«Στον Καύκασο», είπε, «αν δεν τα έχω τελείως χαμένα.»

«Πότε λοιπόν ήσουν κάτω;»

«Αυτό δεν αξίζει ούτε να το ρωτάς Απολλώνιε· διότι χθες πορευόμασταν σε κοιλάδα, ενώ σήμερα βρισκόμαστε κοντά στον ουρανό.»

«Νομίζεις λοιπόν Δάμι, ότι η χθεσινή οδοιπορία μας ήταν κάτω και η σημερινή πάνω;»

«Μα τον Δία», είπε, «αν δεν έχω τρελαθεί βέβαια.»

«Τι λοιπόν νομίζεις ότι είναι εκείνο που διαφοροποιεί τους δρόμους μεταξύ τους ή τι σήμερα έχεις περισσότερο από χθες;»

«Ότι χθες βάδιζα εκεί όπου και άλλοι πολλοί βαδίζουν, ενώ σήμερα όπου λίγοι.»

«Δεν είναι δυνατόν Δάμι, και στην πόλη, εάν παρακάμψεις τις λεωφόρους να βαδίζεις εκεί όπου λίγοι άνθρωποι βαδίζουν;»

«Δεν εννοούσα αυτό, αλλά ότι χθες περνούσαμε δια μέσου κωμοπόλεων και ανθρώπων, ενώ σήμερα αναβαίνουμε έναν άβατο και θείο τόπο, διότι ακούς τον οδηγό που λέει ότι οι βάρβαροι θεωρούν αυτόν κατοικία των θεών», είπε και σήκωσε τα μάτια του προς την κορυφή του βουνού.

Ο Απολλώνιος όμως επαναφέροντάς τον στο αρχικό ερώτημα είπε:

«Μπορείς λοιπόν Δάμι να πεις τι κατάλαβες από το θείο βαδίζοντας κοντά στον ουρανό;»

«Τίποτε», απάντησε εκείνος.

«Και όμως έπρεπε, αφού ανέβηκες σε τέτοια και τόσο θεία μηχανή, να έχεις σαφέστερες πλέον αντιλήψεις για τον ουρανό, τον ήλιο και την σελήνη, τα οποία και με το ραβδί σου ακόμα έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να τα αγγίξεις, την στιγμή που έχεις τόσο πολύ πλησιάσει τον ουρανό.»

«Όσα γνώριζα χθες για το θείο, τα ίδια γνωρίζω και σήμερα, και δεν μου ήλθε κάποια καινούργια ιδέα.»

«Συνεπώς Δάμι βρίσκεσαι ακόμη κάτω και δεν έχεις ωφεληθεί τίποτα από το ύψος, άρα απέχεις από τον ουρανό όσο και χθες· είχαν λοιπόν νόημα όσα σε ρώτησα στην αρχή, ενώ εσύ νόμιζες ότι είναι γελοία.»

«Κι όμως Απολλώνιε, νόμιζα ότι θα κατέβαινα σοφώτερος, επειδή μαθαίνω ότι ο Κλαζομένιος Αναξαγόρας από την Μίμαντα της Ιωνίας είχε εξετάσει τα ουράνια και ο Θαλής ο Μιλήσιος από την γειτονική Μυκάλη, ενώ λένε ακόμη ότι μερικοί χρησιμοποίησαν το Παγγαίο ως τόπο μελέτης και άλλοι πάλι τον Άθω. Εγώ όμως, αν και ανέβηκα σε μεγαλύτερο από αυτούς ύψος, δεν θα κατεβώ καθόλου σοφώτερος απ’ όσο ήμουν.»

«Ούτε και εκείνοι, διότι αυτοί οι πανοραμικοί τόποι κάνουν βέβαια τον ουρανό να φαίνεται πιο γαλανός, τα αστέρια μεγαλύτερα και τον ήλιο να ανατέλλει από την νύχτα, αλλά αυτά παρουσιάζονται έτσι και στους ποιμένες και στους γιδοβοσκούς. Με ποιον όμως τρόπο το θείο φροντίζει για το ανθρώπινο γένος και με ποιον τρόπο ευχαριστείται να λατρεύεται από τους ανθρώπους, καθώς και τι είναι αρετή και δικαιοσύνη και σωφροσύνη, ούτε ο Άθως θα το φανερώσει ποτέ σ’ εκείνους που τον ανεβαίνουν, ούτε ο Όλυμπος που τον θαυμάζουν οι ποιητές, εάν δεν έχει την ικανότητα να τα διακρίνει η ίδια η ψυχή, η οποία αν είναι καθαρή και αμόλυντη τα πλησιάσει, εγώ τουλάχιστον θα έλεγα ότι μπορεί να πετάξει πολύ πιο ψηλά και από αυτόν εδώ τον Καύκασο.»

Βίος Απολλωνίου, Βιβλίο Β, Κεφάλαιο V

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια με greeklish δεν γίνονται δεκτά.