Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Το Μανδήλιον και η Σινδόνη


Η αναζήτηση της ιστορικής διαδρομής είναι μια από τις πιο συναρπαστικές πτυχές της έρευνας της Σινδόνης. Ένα δίλημμα πρόκληση με την Σινδόνη είναι ότι η ιστορική της διαδρομή δεν είναι συνεχής. Υπάρχουν κενά στην ιστορία της καθώς ταξίδευε σε διάφορες χώρες και αιώνες. Η συναρμολόγησή τους είναι σαν ένα μεγάλο παζλ.

Ιδού ένα παράδειγμα. Φαίνεται ότι ένα ύφασμα ανακαλυφθέν στην Έδεσσα της Τουρκίας το 525 μ.Χ. είχε την εικόνα ενός προσώπου το οποίο λέγεται ότι ήταν «Η Αληθής Ομοιότητα» του Χριστού, «Όχι φτιαγμένη από ανθρώπινα χέρια». Μετά από αυτήν την ανακάλυψη, όλες οι βυζαντινές εικόνες άρχισαν να συμμορφώνονται με αυτήν την Αληθή Ομοιότητα. Αυτή η εικονογραφική παράδοση ισχύει μέχρι σήμερα στην Ανατολική, Ελληνική και Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το ύφασμα που ανακαλύφθηκε το 525 ήταν γνωστό ως «Η Εικόνα της Έδεσσας». Στους μετέπειτα αιώνες έγινε γνωστό ως «Το Μανδήλιον». Ο θρύλος του βασιλιά Aβγάρου αφηγείται το πώς ήρθε στην Έδεσσα από το Ισραήλ τον Πρώτο αιώνα ... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ των πρώτων εικονισμάτων και της εικόνας στο Σάβανο. Θα μπορούσαν αυτοί οι πρώιμοι καλλιτέχνες να κύτταζαν το Σάβανο; Ή το Μανδήλιον ήταν απλώς άλλο ένα πλαστό έργο τέχνης που εξαφανίστηκε το 1204 κατά την Τέταρτη Σταυροφορία; Οι κριτικοί έχουν έναν βάσιμο ισχυρισμό διότι η καταγεγραμμένη ιστορία του υφάσματος δεν ξεκινάει στην Δυτική Ευρώπη πριν το 1353 όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Γαλλία. Η ημερομηνία αυτή συμπίπτει επίσης με την χρονολόγηση του άνθρακα 14.

Όμως η τελευταία έκθεση περί του Σαβάνου λέει για την εντυπωσιακή ανακάλυψη γύρης φυτών που φύονται μόνον στο Ισραήλ και εικόνες λουλουδιών που δείχνουν ότι είχε χρησιμοποιηθεί σε μια πραγματική ταφή. Δίλημμα όντως.

Και τώρα ο Δρ Garza-Valdez στο τελευταίο βιβλίο του, «The DNA of God?» τεκμηριώνει την ύπαρξη μιας βακτηριακής «βιο-πλαστικής επένδυσης» που καλύπτει τα νήματα τα οποία θα μπορούσαν να ευθύνονται για την εσφαλμένη χρονολόγηση άνθρακα. Ένα ακόμη δίλημμα.

Πίσω στην ιστορική διαδρομή. Θεωρείται ότι το Μανδήλιον ήταν αρχικά γνωστό μόνον ως μια εικόνα προσώπου λόγω του τρόπου που ήταν διπλωμένο και παρουσιαζόταν στους θεατές. Ωστόσο, με την πάροδο των αιώνων φαίνεται να υπάρχει μια αυξανόμενη γνώση μιας εικόνας ενός ολόκληρου σώματος και ότι επρόκειτο για τα ταφικά σάβανα του Χριστού.

Στις ακόλουθες αναφορές από την αρχαία γραμματεία, δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο πώς οι περιγραφές του Μανδηλίου παραβάλλονται με το Σάβανο και πώς γίνεται επίσης κατανοητό ότι το ύφασμα έφερε μια πλήρη εικόνα σώματος:

6ος Αιώνας: «Η θεία κατειργασμένη εικόνα που δεν φτιάχτηκε από χέρια ανδρών.»

8ος Αιώνας: «Ο Κύριος [...] εντύπωσε μια εικόνα του εαυτού του.»

9ος Αιώνας: «...η πόλη της Έδεσσας όπου φυλασσόταν μια αιματοβαμμένη εικόνα του Κυρίου, αχειροποίητη.»

10ος Αιώνας: «Μια υγρή έκκριση χωρίς χρωστική ουσία ή τέχνη ζωγράφου.»

10ος Αιώνας: «Το μεγαλείο έχει εντυπωθεί μοναδικά από τις σταγόνες του αγωνιώδους ιδρώτα [...] Αυτές είναι πραγματικά οι ομορφιές που παρήγαγαν τον χρωματισμό του αποτυπώματος του Χριστού, η οποία έχει διανθιστεί περαιτέρω από τις σταγόνες αίματος που ξεπετάχτηκαν από την πλευρά του.»

12ος Αιώνας: «Ο Άβγαρος βασίλευσε ως Τοπάρχης Εδέσσης. Σε αυτόν έστειλε ο Κύριος Ιησούς [...] ένα άκρως πολύτιμο ύφασμα, με το οποίο σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του, και στο οποίο έλαμψαν τα χαρακτηριστικά του σωτήρα, ως εκ θαύματος αναπαραχθέντα. Αυτό εμφανιζόταν σε όσους ατένιζαν την ομοιότητα και τις αναλογίες του σώματος του Κυρίου.»

13ος Αιώνας: «Η ιστορία έχει μεταδοθεί από τα αρχεία της αρχαίας εξουσίας ότι ο Κύριος ξάπλωσε με όλο του το σώμα στο πιο λευκό λινό και με την θεϊκή δύναμη εντυπώθηκε στο λινό ένα άκρως όμορφο αποτύπωμα όχι μόνον του προσώπου, αλλά ολοκλήρου του σώματος του Κυρίου.»

Όλες αυτές οι ιστορικές αναφορές είναι περιγραφές του Μανδηλίου. Το 944 το ύφασμα μεταφέρθηκε από την Έδεσσα στην Κωνσταντινούπολη (τώρα Ιστανμπούλ). Το ύφασμα και όλα τα άλλα κειμήλια και αντικείμενα πλούτου εκλάπησαν και ήλθαν στην Δύση ως λάφυρα. Το Μανδήλιον εξαφανίστηκε επίσης. Το 1203, ένας Σταυροφόρος Ιππότης ονόματι Robert de Clari υποστηρίζει ότι είδε το ύφασμα εκεί, «Όπου ήταν το Σάβανο στο οποίο τυλίχτηκε ο Κύριός μας, το οποίο κάθε Παρασκευή ετίθετο σε όρθια θέση ώστε ο καθένας να μπορεί να δει την εικόνα του Κυρίου μας σε αυτό.» Μάλλον φυλασσόταν σ’ ένα κουτί το οποίο είχε ένα σύστημα τροχαλίας που σήκωνε το ύφασμα σταδιακά ως μέρος της θείας λειτουργίας, ώστε όλοι να μπορούν να το δουν.

Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία, το 1205, η παρακάτω επιστολή εστάλη από τον Θεόδωρο της Ηπείρου, έναν Έλληνα Άρχοντα, στον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΙΙ με διαμαρτυρίες για την επίθεση στην πρωτεύουσα: «Τον Απρίλιο του περασμένου έτους, ένας στρατός σταυροφόρων, αφού ψευδώς έθεσε ως στόχο να απελευθερώσει τους Αγίους Τόπους, αντ’ αυτού ερήμωσε την πόλη του Κωνσταντίνου. Κατά την λεηλασία, τα στρατεύματα της Βενετίας και της Γαλλίας λεηλάτησαν ακόμη και τα Άγια Ιερά. Οι Βενετοί μοίρασαν τους θησαυρούς από χρυσό, ασήμι και ελεφαντόδοντο, ενώ οι Γάλλοι έκαναν το ίδιο με τα λείψανα των αγίων και, το πιο ιερό από όλα, το λινό με το οποίο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τυλίχτηκε μετά τον θάνατό του και πριν την ανάσταση.»

Όταν αναλυθούν όλες οι περιγραφές, καθίσταται σαφές ότι το Μανδήλιον ήταν κατανοητό ότι επρόκειτο για 1) ένα ταφικό σάβανο 2) με μια αμυδρή εικόνα 3) όχι από καλλιτεχνικές ουσίες και 4) καλυμμένο με αίμα συμπεριλαμβανομένου του τραύματος στα πλευρά. Ακούγεται γνώριμο; Όλες αυτές οι αναφορές είναι νωρίτερες της χρονολογίας 1260-1390 του άνθρακα 14 και αφορούν το Μανδήλιον, του οποίου η γνωστή ιστορία φτάνει τουλάχιστον μέχρι τον έκτο αιώνα.

Πιστεύεται ότι κάποια στιγμή μετά το 1204, εκείνοι που κατείχαν το Μανδήλιον, λόγω της εξαιρετικής του αξίας ως το πιο ιερό από όλα τα κειμήλια του Χριστού, το εμπιστεύτηκαν στους Ναΐτες Ιππότες. Οι Ναΐτες ήταν μια διεθνής σταυροφόρος τάξη ιπποτών γνωστοί ως μοναχοί πολεμιστές. Απέκτησαν μεγάλο πλούτο προσφέροντας προστασία και ασφάλεια των πολυτίμων αντικειμένων όσο οι άνθρωποι απουσίαζαν από την χώρα για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Μέχρι το 1307, οι Ναΐτες είχαν συσσωρεύσει τόσο πολύ πλούτο και εξουσία, που διαλύθηκαν από τον Βασιλιά της Γαλλίας και τον Πάπα. Τους κατηγόρησαν ως αιρετικούς κατά την Γαλλική Ιερά Εξέταση. Η αίρεση τους ήταν ότι «λάτρευαν» ένα μυστηριώδες είδωλο.

Ένας από τους δύο ηγέτες των Ναϊτών που κάηκε στην πυρά το 1314 ως αιρετικός ήταν ο Geoffrey de Charny. Είναι απλή σύμπτωση το γεγονός ότι επίσης ένας Geoffrey de Charny αποκαλύπτει το Σάβανο για πρώτη φορά στην Γαλλία το 1353; Καμμία προγονική σχέση; Ή άλλο ένα στοιχείο που συνδέει το Σάβανο και το Μανδήλιον ως το ίδιο ύφασμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια με greeklish δεν γίνονται δεκτά.