Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Απολλώνιος ο Τυανεύς εν Ρόδω


«Για την αρμόζουσα παίδευσι κι αγωγή ο Aπολλώνιος ομιλούσε μ’ έναν νέον που έκτιζε πολυτελή οικίαν εν Pόδω. “Εγώ δε ες ιερόν” είπεν ο Τυανεύς στο τέλος “παρελθών πολλώ αν ήδιον εν αυτώ μικρώ όντι άγαλμα ελέφαντός τε και χρυσού ίδοιμι ή εν μεγάλω κεραμεούν τε και φαύλον.”

Το “κεραμεούν” και“φαύλον”∙ το σιχαμερό: που κιόλας μερικούς (χωρίς προπόνησι αρκετή) αγυρτικώς εξαπατά. Το κεραμεούν και φαύλον.»

*

Το ποίημα αυτό εμπνεύστηκε ο Καβάφης από ένα επεισόδιο που καταγράφει ο Φιλόστρατος στο βιβλίο Ε, κεφάλαιο ΧΧΙΙ, και το οποίο έχει ως εξής:

Έτυχε και κάποιο νεόπλουτο και αμόρφωτο παλληκαράκι να κτίζει σπίτι στην Ρόδο και να μεταφέρει σ’ αυτό διάφορα ζωγραφικά έργα και πέτρες απ’ όλα τα έθνη. Το ρώτησε λοιπόν, πόσα χρήματα είχε ξοδέψει σε δασκάλους και μόρφωση. Εκείνο απάντησε, «ούτε δραχμή». «Και πόσα για το σπίτι;». «Δώδεκα τάλαντα» είπε, «και θα ξοδέψω άλλα τόσα». «Και τι είναι για σένα το σπίτι;» τον ξαναρώτησε. «Θα είναι λαμπρή κατοικία του σώματος, διότι θα υπάρχουν και δρόμοι και άλση σ’ αυτό και θα βαδίζω όπως στην αγορά, ενώ οι επισκέπτες θα με χαιρετούν με μεγαλύτερο σεβασμό, όπως όταν μπαίνουν σε ιερό».

«Οι άνθρωποι» είπε, «θεωρούνται ευτυχέστεροι για τον εαυτό τους ή για τα υπάρχοντά τους;». «Για τον πλούτο τους» απάντησε, «διότι τα χρήματα εξασφαλίζουν μεγάλη δύναμη». «Και των χρημάτων παλληκάρι μου» είπε, «ποιος θα είναι καλύτερος φύλακας, ο μορφωμένος ή ο αμόρφωτος;». Και επειδή εκείνος έμεινε σιωπηλός, «μου φαίνεται» είπε, «ότι το σπίτι έχει αποκτήσει εσένα και όχι εσύ το σπίτι. Εγώ όμως πηγαίνοντας σε κάποιο ναό, με πολύ μεγαλύτερη ευχαρίστηση θα έβλεπα ένα χρυσελεφάντινο άγαλμα σε μικρό ναό παρά ένα πήλινο και τιποτένιο σε μεγάλο.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια με greeklish δεν γίνονται δεκτά.